The Occupy Wall Street Movement gained an international attention and was replicated in capitalist centers all over 80 countries in the world. But is the 99% heading towards the correct direction? Where are we really going in the "occupy" movement?

March 13, 2012

By Salud Sakdal and Benedicto Algabre

This essay came from Jose Maria Sison’s A Note on the Occupy Movement

A spectre is haunting the neoliberal world order. The IMF-WB, the G7 leaders, the economists and their allies in the semi-colonial states have entered into a holy alliance to exorcise the Occupy Movement worldwide.  But it is the anarchistic tendency within the Occupy Movement that needs exorcising. This is not a shot at sectarianism. It is about going back to the painful split between the anarchists and the Marxists whose stakes back then are being repeated in the discourse and practice of the current Occupy Wall Street and similar movements. Today, more than ever, we need to sharpen the line separating the revolutionary road to social change and the pseudo-pro activism of the post-political activists who insist on challenging everything with the effect of leaving things exactly the way they are.

Since the 1800s, capitalism has been criticized because it worsened the exploitation of the working class and the peoples of the world. However, critics range from those who only want decent wage to those who want stateless society to those who want seizure of state power. During the same period, Anarchism and Marxism are two of the most clashing ideologies.

Currently, the anarchists and post-anarchists are very active in organizing campaigns against globalization and neoliberal capitalism. Self-identified “anarchists” have often taken centre stage at protests directed at state-like international institutions such as the World Trade Organization, the International Monetary Fund and World Bank. Leonard Williams provides a profile of this new- generation anarchists who join the Occupy movement: “Today’s anarchists (particularly those profiled in mainstream media coverage of major protests) are primarily a group of young people noted more for their cultural apparatus and their penchant for direct action. Very few of them seem to refer to such theorists of anarchism as Bakunin, Proudhon, Goldman, or Rocker; even fewer perhaps have bothered to study their classic works.”[1]  But anarchism unites these diverse movements. As David Graeber, one of the gurus of the Occupy Movement avers, “Anarchism is the heart of the movement, its soul; the source of most of what’s new and hopeful about it.”[2]

But their basic tactic remains the same – the principle of direct action.  Anarchists understand direct action as a matter of taking social change into one’s own hands by intervening directly in a situation rather than appealing to an external agent (typically the government) for rectification. It is a do-it-yourself atomizing, Nike-like version of postmodern politics based on people power, with a lack of interest in operating through established political channels. By ignoring the power of the state, such politics miserably fails to address the brutality of the former, including its creation of new camps for homo sacer, and its gross violation of human rights worldwide. The said disposition may be dangerously true  for the Occupy Movement that does not advance beyond the slogan: “We are the 99 percent.” So what if we are the 99 percent? How do we seize power  from the 1%?

Today, the post-anarchists (who have updated their arguments via poststructuralist theories of Foucault, Deleuze and Guattari, and Hardt and Negri), are the true heirs of the Proudhonists who called themselves “anti-authoritarians” back then, i.e., repudiated every form of authority, every form of subordination, every form of power. The primitivism of Zerzan, certain ecological movements, ontological anarchy, anarcho-feminism, anarcho-syndicalism are some political ideologies that  resonate with post-anarchy. They romanticize the classic anti-authoritarian orientation in their political tactic. Such position is echoed in the declaration of Subcommandante Marcos, leader of the Zapatistas: “This intercontinental network of resistance is not an organising structure; it has no central head or decision maker; it has no central command or hierarchies. We are the network, all of us who resist.”[3]

In another occasion, Marcos declared: “Yes,  the  moment  has  come  to  say  to  everyone that we neither want, nor are we able, to occupy the  place  that  some  hope  we  will  occupy,  the place from which all opinions will come, all the answers, all the routes, all the truth. We are not going to do that.”[4]

Isn’t this what the Occupy Movement and anti-globalization movements are all about? As Naomi Klein points out, the movement has a “decentralized, non-hierarchical structure.” Instead of “forming a pyramid … with leaders up on top and followers down below,” it “mirrors the organic, decentralised, interlinked pathways of the internet… a network of hubs and spokes … [of] hundreds, possibly thousands of ‘affinity groups’…”[5]

WE ARE EVERYWHERE! This is the slogan of the 16 May (M16 ) 1998 Global Street Party  in thirty cities located in 5 continents coinciding with the Group of Eight (G8) summit in Birmingham , England, and the following week’s World Trade Organization (WTO) ministerial meetingin Geneva. The same slogan animates and unites these diverse political groups and movements.

For instance, John Holloway’s celebration of Zapatismo as an alternative to the assumed obsolescence of Leninist politics points to the “newness of Zapatismo [as a]  project of changing the world without taking power. ‘We want to change the world, but not by taking power, not to conquer the world, but to make it anew’.[6]

Photos of Marx (left), the father of the theory Marxism and Bakunin (right), one of the forerunners of Anarchism. Anarchism believes of an "authority-free" society. It denies the authority of state, god and any standing societal norm. It gained popularity among the working class then. However, it was consistently debunked by Marxism, which believes on seizing state power by the working class that will pave the way for its class dictatorship aimed at ending exploitation of man by man and establishing a classless society called communism. Later on, anarchism was discredited in the First Internationale, an international organization of working class, when Marx and Engels wrote the Communist Manifesto.

By rejecting the Marxist instrumentalist definition of the state, which defines it as an instrument of class rule, Holloway grossly forgets the structuralist version of Marxism that embeds the state in the wider economic and social web of cause and determinations.[7] Like Bakunin, Holloway misrepresents the Marxist standpoint on the seizure of state power.  Falsely generalizing from the failure of socialism and the bitter experience from Stalinism, Holloway wants to exorcise the so-called “state illusion” among Leftists that has captivated the minds of revolutionaries. By state illusion, Holloway “mean[s] the paradigm that has dominated left-wing thought for at least a century.” Allegedly, state illusion puts the state at the centre of the concept of radical change…” as understands revolution as the winning of state power and the transformation of society through the state.”[8]

Peter Marshall’s Demanding  the Impossible: A History of Anarchism neatly summarizes the split between Marxism and anarchism: “Anarchism differs from Marxism however in its scrupulousness about the means required to reach such a society — it rejects political parties and the parliamentary road to socialism as well as the establishment of any form of workers’ State. It stresses that means cannot be separated from ends, and that it is impossible to use an authoritarian strategy to achieve a libertarian goal.”[9]

The contemporary anarchists thus repudiate Vanguardism and Party discipline. But how would they gain ground? Or is the question misplaced since the autonomists do not want to seize power but only exercise it? John Holloway rants against the Marxist-Leninist view of state by arguing that “[t]he fervour of those who fight for a different society is taken up and pointed in a particular direction: towards the winning of state power. ‘If we can only conquer the state (whether by electoral or by military means), then we shall be able to change society. First, therefore, we must concentrate on the central goal – conquering state power.’ So then the young are inducted into what it means to conquer state power. They are trained either as soldiers or as bureaucrats, depending on how the conquest of state power is understood. ‘First build the army, first build the party, that is how to get rid of the power that oppresses us.’  Party-building (or army-building) comes to eclipse all else. What was initially negative (the rejection of capitalism) is converted into something positive (institution-building, power-building). The induction into the conquest of power inevitably becomes an induction into power itself learn to wield the categories of a social science which has been entirely shaped by its obsession with power. Differences within the organisation become struggles for power. Manipulation and manoeuvring for power become a way of life.[10]

For Holloway, “The struggle is lost from the beginning, long before the victorious party or army conquers state power and ‘betrays’ its promises. It is lost once power itself seeps into the struggle, once the logic of power becomes the logic of the revolutionary process, once the negative of refusal is converted into the positive of power-building. And usually those involved do not see it:  the initiates in power do not even see how far they have been drawn into the reasoning and habits of power. They do not see that if we revolt against capitalism, it is not because we want a different system of power, it is because we want a society in which power relations are dissolved.”

Everywhere in Holloway’s liberal rhetoric is Foucault’s anti-micro-fascist warning, which actually says  that fascism is everywhere and anywhere but in the state!  Casting suspicion on the Marxist instrumentalist theory of the state, Holloway further echoes Hardt and Negri’s attempt to argue that the Empire is everywhere and therefore the nation-states are no longer the locus of genuine struggle. Capitalism is now deterretorialized and the state is very unlikely to embody its pristine form. Todd May’s postanarchistic politics summarizes this “new” meaning of anarchism.  May’s recommendation is that we not look in those two places so as to blind ourselves about the ubiquity of power’s operation. If capitalism and the state were the sole culprits, then eliminating them would by itself open up a utopian society. But we ought to be leery of such simple solutions. One of the lessons of the struggles against racism, misogyny, prejudice against gays and lesbians, etc. is that power and oppression are not reducible to a single site or a single operation.

But is this really true? Peter Kennedy argues that “finance capital, as the most developed form of capital, has, during the course of the 20th century and thereafter, been able to secure state forms that are best able to provide the necessary political economy of control over use value, social need and the management of money within specific historical circumstances.” Moreover, in a thoughtful critique of postanarchism, Ben Franks rightly points out that “under the pretext of fighting ‘terrorism’, anti-capitalists and radical environmentalists have been subjected to greater state and private sector surveillance, and stronger legislative control.” In this milieu, “many of the cultural assumptions that underlie many postanarchist theories have been undermined. As Newman acknowledges, rather than dissolving, the state has, instead, switched to a more oppressive paradigm, with greater centralized control, executive power and concentrated authority in the hands of military and police.” So, how can one change the world without confronting state’s power backed up by finance capital? Is the Deleuzian preference for flight the solution? Franks concludes his critique: “In the face of this authoritarian turn, the favoured tactic of postanarchists, seeking flight rather than contestation, seems inadequate, as exodus is not always possible or desirable.”

The anarchists and Zapatistas want some partying without the Party. Holloway could not distinguish between power as repressive and power as enabling. Like a true anarchist, he equates all forms of power with repression. In effect, he claims that it is more effective to reject power than seize state power and convert it to an instrument of the proletariat.  Holloway is unconvincing and cannot stand before Gene Ray’s  critique:

The problem in the real world is that capitalist power-over is enforced by the state’s repressive forces – ultimately by state terror. In the given global order, no anti-capitalist project, no emergent socialism, no non-instru-mental form of collective life will be allowed to exist for more than an instant, let alone develop into a serious threat. If it cannot defend itself from state violence, it will be wiped out, full stop.[11]

And the Zapatistas are not an exception. For “their existence is tolerated only in so far as they do not become a revolutionary.” Gene Ray argues against such wishful thinking:

“These being the constraints of reality, within which any revolutionary process must make its way, there is no avoiding the logic of power and instrumentality. Revolutionary movements and struggles are bound to organise the strategic counter-power required to defend them-selves from the capitalist state. If they do not, whatever pathways beyond capitalism they manage to open will soon be terminal. The capitalist state cannot be bypassed. State terror has to be neutralised, and this means, necessarily, strategic and instrumental struggle and an adequate and effective counter-power. Unhappily, results matter.

What is at stake today with regard to the debate between anarchists and Marxists is the necessity to seize state power. Any attempt at a radical transformation of society depends on this. Without this imperative, any Occupy Movement is bound to fail. Yet the anarchists refuse to recognize this. We can only cite Bakunin’s call to smash the State right away, thereby bypassing the dictatorship of the proletariat, and its post-political and postmodern version embodied in ludic concepts like Negri’s empire and multitude, Deleuze’s becoming and Foucault’s microphysics of power. We do not need to go back to the Paris Commune in order to demonstrate the futility of such slogans.

Paris Commune of 1871 was the successful seizure of political power by the Parisian working class. Many social thinkers then were not confident of the working class' ability to seize political power and use it to establish a more democratic society - that is, Socialism. The Paris Commune disproved this skepticism. However, the Commune only lasted for 72 days and Marx later advised the Working class that they must crush the state machinery and build its dictatorship if it wants to venture on establishing Socialism.

For now, it is sufficient to cite the poignant admission of a sympathizer of such a political strategy. The members of  the Tute Bianche of Italy were violently dispersed during the anti-G8 protests in Genoa, in July 2001. On Friday 20 July 2001, the Tute  Bianche’s  direct  action  was  attacked  by  large  concentrations  of  police  and stopped from reaching the Red Zone (the heavily fortified area of the old city where the G8 was meeting). No one could better describe the bankruptcy of such anarchist-inspired movement than Alex Callinicos:

All the special training and the body armour of the Tute Bianche could not match the armed power of the Italian state. Thousands of demonstrators, including sections of the  revolutionary left, who had joined the Tute Bianche’s march found themselves reduced to passive onlookers at the battle.[12]

Against the anarchists, Proudhonists, “autonomists” or anti-authoritarians’ anti-statist slogan, we should reaffirm the correctness of Marxist-Leninist position that workers should not “renounce the use of arms, of organized violence, that is, the state, which is to serve to “crush the resistance of the bourgeoisie.”[13]

But what are these post-anarchists proposing? Holloway is honest enough: “Do we now know how to make the revolution? No, we do not; and only a charlatan would claim that we do.” Such admission couched in the postmodern virtue of “false” humility in the face of the terror of totalization is dangerous to a revolutionary situation and to movements seeking social change.

Lenin’s scathing remarks against anarchists’ claim to Paris commune applies very well to Holloway: “Anarchism has failed to give anything even approximating a true solution of the concrete political problems, viz., must the old state machine be smashed?  and what should be put in its place?[14]

The anarchist fear of dictatorship should not distract us away from the true meaning of dictatorship.  Dictatorship is about proletarian democracy. As Engels pointed out apropos the Paris Commune:

Of late the Social-Democratic philistine [now, the post-anarchists] has once more been filled with wholesome terror at the words: dictatorship of the proletariat. Well and good, gentlemen, do you want to know what this dictatorship looks like? Look at the Paris Commune. That was the dictatorship of the proletariat.”[15]

How about the fear of taking state power? The good anarchists should be reminded of Engels’ ridicule of the “classical” autonomists: “Have these gentlemen ever seen a revolution? A revolution is certainly the most authoritarian thing there is; it is the act whereby one part of the population imposes its will upon the other part by means of rifles, bayonets and cannon — authoritarian means, if such there be at all; and if the victorious party does not want to have fought in vain, it must maintain this rule by means of the terror which its arms inspire in the reactionaries.”[16]

The Paris Commune’s lesson so well-elaborated by Lenin should be plugged to the loopholes of anarchistc tendencies today: “The second error was the unnecessary magnanimity of the proletariat: instead of annihilating its enemies, it endeavoured to exercise moral influence over them…” Engels also made a very similar remark apropos the lesson of Paris Commune:

Would the Paris Commune have lasted a single day if it had not made use of this authority of the armed people against the bourgeois? Should we not, on the contrary, reproach it for not having used it freely enough? Therefore, either one of two things: either the anti-authoritarians don’t know what they are talking about, in which case they are creating nothing but confusion; or they do know, and in that case they are betraying the movement of the proletariat. In either case they serve the reaction.”[17]

Zizek’s defense of Leninist vanguradism is worthy of consideration for those who want revolution without revolution:

Indeed, the sermons which … the Mensheviks and Socialist Revolutionaries preach express their true nature:  ‘The revolution has gone too far. What you are saying now we have been saying all the time, permit us to say it again.’  But we say in reply : ‘Permit us to put you before a firing squad for saying that. Either you refrain from expressing your views, or, if you insist on expressing your political views publicly in the present circumstances, when our position is far more difficult than it was when the white guards were directly attacking us, then you will have only yourselves to blame if we treat you as the worst and most pernicious white guard elements.’[18]

But during the pre-revolutionary period, building and preparing for a revolutionary movement means recognizing the uneven development of the consciousness of the workers and masses. As Lenin argued, “To forget the distinction between the vanguard and the whole of the masses gravitating towards it, to forget the vanguard’s constant duty of raising ever-wider sections to its own advanced level, means simply to deceive oneself, to shut one’s eyes to the immensity of our tasks, and to narrow down these tasks.”[19]

The Party therefore concentrates and promotes a certain direction for the mass movement. It provides discipline for the mass actions. As Chris Harman argued,

“Many people are suspicious of self-proclaimed vanguard organisations. But the reality is some workers have a clearer idea of what capitalism is and the need to fight it than others. They are the people who stand up against racism or sexism, see the need for solidarity with any group fighting back, and want to fight to win. In these ways they are ahead of other workers in political consciousness and need to organise together to win others to fight against the system effectively.”[20]

In the struggle against global capitalism, we cannot rely on the Negri and Hardt’s fuzzy multitude or the anarchists’ impulsive direct action. As Harman points out:

“the class struggle is a form of warfare, even if for long periods it is a low intensity war. Both sides use strategy and tactics to try and gain a winning position. This is certainly true of the ruling class. At business association meetings, in exclusive clubs, at meetings of the G8 or European summits, in the columns of newspapers and magazines, such as the  Financial Times and the Economist, members of the ruling class discuss how to create the conditions for profitability to rise, and how to beat back the inevitable resistance.”

Hence, “A revolutionary organisation rooted in the class struggle has to develop strategies and tactics to counter such manoeuvres.” This is the key to genuine revolution. The multitude or “screaming” against the system are not even shortcut solutions but supplementary elements to the global capitalist order.  And as such, they cannot be more than perverts who challenge the system only to strengthen it with their own misguided slogans of post-anarchism, and who are convinced by their own circle of anarchist friends that Leninist vanguardism and politics can only lead to Stalinism.

Lessons from the Occupy PH

Why anarchism?  The global financial crisis has opened up a new space for anarchism on the political spectrum especially the cyberanarchists. It is a radical response to the failure of the Left to provide a counter-movement to global capitalism. If, as Fredric Jameson sharply claims, “postmodernism is the logic of late capitalism”, then anarchism is the political movement in the post-political condition. It obeys the post-political logic of neoliberal capitalism: de-centered, rhizomic, and de-territorialized. It focuses more on direct action rather than building a concrete  revolutionary program and organizing continuously the workers and other progressive allies.

Now, if indeed history is the best teacher, then the greatest lesson that we have learned from the Occupy Mendiola  is this: ‘You can ignore the State. But the State will not ignore you.’ This is a harrowing lesson learned from witnessing activist youth being dispersed violently as if to pulverized an nascent yet organized counterforce to the U.S.-Aquino regime. If the State unleashes such magnitude of excessive violence against a small yet organized group, then it can only up its level of violence if confronted with a bigger counter-hegemonic force.

The same lesson had been learned earlier quite brutally by the Tute Bianche and other protesters in Genoa. A sympathizer admitted later:

The picture shows a man hit by police forces during an anti-capitalist rally in Wall Street. This suggests that the non-violent protest guiding the Occupy Movement cannot deny the reality of the political power through the organized and monopoly of force of the financial oligarchs. The photo illustrates the futility of present-day anarchism to guide the international wave of anti-neoliberal globalization movement.

Everyone, even those who for a thousand legitimate reasons refuse to militarize their actions or to counter the policemen’s clubs with bats, and tear gas grenades with Molotov cocktails, must understand that the path of individual and collective autonomy will at some point inevitably collide with the reality of state power and its violence, with some times tragic results. In turn, we can no longer bar the “violent ones” from following their own tactics and expressing their points of view, but they must perfect, improve and better measure the import of their actions to better safeguard everyone’s life and liberty.[21]

Gene Ray provides a good Marxist riposte to this anarchistic fiasco:

The Marxist tradition is at least crystal clear regarding the ultimate functions of the capitalist state.  So long as ruling class hegemony can be maintained through consent and cultural leadership, then force and violence can be held in reserve.  But as soon as this hegemony is threatened by a real disarticulation, then even in liberal democracies “the gloves come off.”  At that point, the strategic problem for radical politics is how to respond to repressive state reaction.  Given that the nation-states of the capitalist world system have and will continue collectively to oppose, by all means, pressures from below for radical social change, how can a counter-power be organized to defend societies reaching collectively for transformation?[22]

When the police was about to unleash its full measure of violence directed towards the students, a chanting was heard: “We are ready to fight on equal grounds. “ This chanting already refutes the laborious elaborations in the writings of Deleuze, Foucault, Negri, Hollaway and Graeber. But it is to be noted that so-called public intellectuals in one way or another have participated and even inspired new forms of activism. Unfortunately, they have learned the wrong lesson, notwithstanding their commitment to the idea that “another world is possible.”

Academics are likely to be accused of theoreticism. But in the case of these intellectuals, it seems that their practical engagement is undermined by their subjectivist commitment to their theoretical orientation rather than to the revolution, which dialectically relates theory and practice. Sophisticated and state-of–the-art development in theory must not be automatically equated with innovative radicalism. For theory can only be tested consistently in history.

Philippine Society and Revolution


At this juncture, we could not think of any other theory of an ongoing revolution that has been tested in guiding the Philippine mass movement other than the classic Philippine Society and Revolution by Amado Guerrero. Published in 1971 at the height of the anti-imperialist, anti-fascist movement against the Marcos dictatorship, it is a book that was embraced by almost every worker, farmer, student, church person who joined the people’s protracted war for national liberation. If there is a worthy successor to the Communist Manifesto in terms of continued relevance and unparalleled sharpness, it is arguably this book and all that it stands for.

That the Occupy Mendiola did not mobilize a sizable number of people as in the case of the Occupy Movement in imperialist nations proves the continuing relevance and correctness of the PSR.

First, a recognition of the uneven development of capitalism across the globe is in order to explain the conduct of the subjective force as well as the objective conditions of the revolution. Second, any Occupy Movement cannot be dissociated from the analysis of the logic of imperialism as the highest stage of capitalism. Today, more than ever, PSR’s analysis of dispossession by accumulation as a result of a rapacious rivalry between and among imperialist nations holds true.

This is why the much-vaunted and popular slogan that says “We belong to the 99%” which, at first glance appears to be valid actually displaces the class struggle with a force that simply wants to include the 99% into the 1%. This is an additive politics that mimics the multicultural call for inclusion without changing the system that creates the 99% percent against the 1%.

Meanwhile, a massive people’s uprising characterized the two People Power 1986 and in 2001. Discounting the role of the military and organized religion, the Occupy Mendiola did not spark a spontaneous mass movement. And this is due to the class character of Philippine society as a whole. Those who were mobilized outside of the organized basic sectors during the two People Power uprisings came mostly from the highly educated, urban-based and mobile class. Their engagement was sparked by the values of accountability, transparency and good governance that, to this day, have not materialized. Those values cannot take root in a nation that has no industrial base and with a backward agrarian mode of production.  This is compounded by an educational system that is geared towards producing cheap labor while consigning those that it has excluded to extreme poverty and illiteracy.

The Occupy PH rightfully begins with a critique of the 2012 national budget branding it as anti-development, anti-poor and pro-imperialist. The slogan “Sawang-Sawa na sa Sistema” is a recognition that the national budget is not only a product of disastrous policymaking but rather a symptom of a moribund global capitalist system with neoliberalism as a project  that attempts “to restore and consolidate capitalist class power  (Harvey, 2011:10).“

The Occupy PH culminated on December 10, 2011, International Human Rights Day. The presence of all sectors, especially those from urban poor communities, the homeless, the informal sector,migrant labor organizations, student and professionals proves that the broad alliance of progressive sectors for national liberation can be forged to expose and oppose the contradictions of neoliberal order. This proves the fundamental assertion of the national democratic struggle that is calling for a conscious class solidarity and the setting up of organizations among people located in dispersed and individualized conditions of employment and unemployment.

We, therefore, end with the call for renewed and vigorous efforts to achieve national liberation through all means possible. The organizing of the urban poor and the most advanced sector of the working class should go hand in hand with constructing organs of political power among peasants, landless rural poor and the indigenous peoples.  History has shown us that the other road to revolution, either through revisionism or anarchism –in whatever form- has been ineffectual in dismantling the global reach of monopoly capitalism. We stand today in a specific historical juncture when monopoly capitalism has reached its worst putrescent stage. It has devastated the environment, created immense human suffering, and initiated wars of aggression. It is high time we bring to the streets, factories, schools, and other public places the forbidden but indispensable slogans of the national democratic movement:

Imperyalismo, Ibagsak!

Burukrata Kapitalismo Ibagsak!

Pyudalismo, Ibagsak!

Let the bourgeois compradors and their reactionary allies tremble at the power of these words, and at the national democratic movement that struggles to eliminate the fetters that prevent the painful birth of a new social order from the womb of the semi-feudal, semi-colonial Philippine society.


[1] Leonard Williams, “Anarchism Revived,” New Political Science, Volume 29, Number 3, September 2007, p. 298.

[2] David Graeber, “The New Anarchists,” New Left Review 13, January-February 2002

[3] Subcomandante Insurgente Marcos, Tomorrow Begins Today: Invitation to an Insurrection, available at (retrieved 3 January 2012).

[4]  Staughton Lynd & Andrej Grubacic,  Wobblies   &   Zapatistas: Conversations on  Anarchism, Marxism and Radical History. New York: PM Press, 2008,  p. 8.

[5] Naomi Klein, “Reclaiming The Commons,” New Left Review 9, May-June 2001.

[6] John Holloway,  “Zapatismo and the Social Sciences,” Capital and Class No. 78, p. 156.

[7] Paul Wetherly, Marxism and the State: An Analytical Approach. New York: Palgrave Macmillan, 2008.

[8] Ana C. Dinerstein, “A call for Emancipatory Reflection: Introduction to the Forum: On John Holloway’s  Change the World Without Taking Power: The Meaning of Revolution Today,”  Convened By Ana C. Dinerstein, Capital and Class, No. 85.  See also John Holloway and Sol Picciotto, “Capital, Crisis And The State,” Capital and Class,

[9] Peter Marshall, Demanding the Impossible: A History of Anarchism.  London: Fontana Press,2008.

[10]John Holloway, Change the World without Taking Power: The Meaning of Revolution Today. London: Pluto Press, 2002,  Pp. 10-11.

[11] Gene Ray, “Antinomies of Autonomism: On Art, Instrumentality and Radical Struggle Third Text, Vol. 23, Issue 5, September, 2009, 537–546.

[12] Yet before Genoa, the Tute Bianche, echoing Holloway’s fetishistictic Romanization of Zapatista declared triumphantly: “At  last  Zapatism  gets  rid  of  the  20th  century–this is  an  irreversible  and unnegotiable break from the imagery of the European left wing. It gets beyond every classic opposition of 20th century political tradition: reformism versus revolution, vanguard versus movement, intellectuals versus workers, seizure of power versus exodus, violence versus non-violence.”  Alex Callinicos,  “Toni Negri in Perspective,” International Socialism Journal, No. 92, Autumn 2001.

[13] V. I. Lenin, The State And Revolution: The Marxist Teaching on the State and the Tasks of the Proletariat in the Revolution. Peking: Foreign Languages Press, 1970, p. 71.

[14] V. I. Lenin, The State And Revolution, p. 125.

[15] 1891 Introduction by Frederick Engels On the 20th Anniversary of the Paris Commune, Karl Marx, Civil War in France. Available at

[16] Quoted by Lenin, p. 74.

[17] P. 37.

[18] Slavoj Zizek, On Belief. London: Routledge, 2001, p. 113. Zizek was quoting Lenin’s Speech in opening the 11th Congress of the R.C.P.(B.)  held in Moscow on March 27-April 2, 1922.

[19] Vladimir Ilyich Lenin, One Step Forward, Two Steps Back (The Crisis In Our Party), available at 2 January, 2012)

[20] Chris Harman, Revolution in the 21st Century. London: Bookmarks Publications, 2007, p. 78.

[21] Claudio Albertani, “Paint It Black: Black Blocs, Tute Bianche and Zapatistas in the Anti-globalization Movement,” New Political Science, Volume 24, Number 4,2002, p. 595.

[22] Gene Ray, ‘The Central Fire’: History and the Predicament of Critique,” available at (retrieved 3 January 2012).

photos from


Ikalawang SONA ni Aquino

Mula sa Official Gazette ng Government of the Republic of the Philippines.

[Delivered at the Session Hall of the House of Representatives, Batasan Pambansa Complex, Quezon City on July 25, 2011]

Senate President Juan Ponce Enrile; Speaker Feliciano Belmonte; Bise Presidente Jejomar Binay; mga dating Pangulong Fidel Valdez Ramos at Joseph Ejercito Estrada; Chief Justice Renato Corona at ang ating mga kagalang-galang na mahistrado ng Korte Suprema; mga kagalang-galang na kasapi ng diplomatic corps; mga miyembro ng Kamara de Representante at ng Senado; mga Local Government officials; mga miyembro ng ating Gabinete; mga unipormadong kasapi ng militar at kapulisan; mga kapwa ko nagseserbisyo sa taumbayan;

At sa mga minamahal kong kababayan, ang aking butihing mga boss:

Humarap po ako sa inyo noong aking inagurasyon at sinabing: Walang wang-wang sa ating administrasyon. At ngayon, patuloy nating itinitigil ito. Naging hudyat at sagisag po ito ng pagbabago, hindi lamang sa kalsada, kundi pati na rin sa kaisipan sa lipunan.

Sa matagal na panahon, naging simbolo ng pang-aabuso ang wang-wang. Dati, kung makapag-counterflow ang mga opisyal ng pamahalaan, para bang oras lang nila ang mahalaga. Imbes na maglingkod-bayan, para bang sila ang naging hari ng bayan. Kung makaasta ang kanilang mga padrino’t alipores, akala mo’y kung sinong maharlika kung humawi ng kalsada; walang pakialam sa mga napipilitang tumabi at napag-iiwanan. Ang mga dapat naglilingkod ang siya pang nang-aapi. Ang panlalamang matapos mangakong maglingkod—iyan po ang utak wang-wang.

Wala silang karapatang gawin ito. Ayon sa batas, tanging ang Presidente, Bise Presidente, Senate President, House Speaker, Chief Justice, pulis, bumbero, at ambulansya lang ang awtorisadong gumamit ng wangwang para sa kanilang mga opisyal na lakad. Kung sa trapiko nga ay ‘di masunod ang batas, paano pa kaya sa mga bagay na mas malaki ang makukuha, tulad ng sa mga proyektong pinopondohan ng kaban ng bayan?

Kayo po ba gusto ninyong makulong ang lahat ng tiwali? Ako rin po. Gusto ba ninyong matanggal ang wang-wang, hindi lamang sa kalsada, kundi sa kaisipang nagdulot ng baluktot na sistema na pagkatagal-tagal na nating pinagtiisan? Ako rin. Gusto po ba ninyong mabigyan ng patas na pagkakataon ang lahat na umasenso? Siyempre ako rin po.

Narito po ang halimbawa ng resulta ng ating kampanya kontra wang-wang sa sistema. Nitong taong ito, taumbayan na mismo ang nagsabing nabawasan ang nagugutom sa kanila. Mula sa 20.5 percent na self-rated hunger noong Marso, bumaba na ito sa 15.1 percent nitong Hunyo, katumbas ng isang milyong pamilyang Pilipinong nagugutom dati, pero ngayon ay nakakakain na nang tama kada araw.

Sa larangan po ng negosyo, sino ba ang nag-akalang pitong ulit nating malalampasan ang all-time-high ng stock market? Ang dating 4,000 index na inaakalang hindi maaabot, o kung maabot man ay pansamantala lang, ngayon, pangkaraniwan nang hinihigitan.

Kung dati napako na ang bansa sa mababang credit ratings, itinaas ng Moody’s, Standard and Poors, Fitch, at Japan Credit Ratings Agency ang ating ranking, bilang pagkilala sa ating tamang paggugol ng pondo at sa malikhain nating pananalapi. Ang mataas na credit rating, magpapababa ng interes sa perang inuutang natin. Kumpara sa unang apat na buwan ng nakaraang taon, mas malaki po ng 23 billion pesos ang natipid nating interest payments mula Enero hanggang Abril ng 2011. Maaari na po nitong sagutin ang dalawang milyon at tatlongdaan libong benepisyaryo ng CCT hanggang sa katapusan ng 2011.

Paalala ko lang po, sa siyam at kalahating taon bago tayo maitalaga sa puwesto, iisang beses lang tayong nakatikim ng ratings upgrade, at anim na beses pang na-downgrade ng iba’t ibang ratings agency. Sa isang taon pa lang po natin, apat na beses na tayong nabigyan ng upgrade. Alam naman po natin na hindi madaling ma-upgrade sa panahon ngayon. Itong mga ratings agency, nabatikos na mali raw ang payo bago magkakrisis sa Amerika, kaya ngayon ay mas makunat na sila sa pagbibigay ng magagandang ratings, at nakikita nga natin ito sa sunud-sunod na pag-downgrade sa ibang mga bansa. Pero tayo po, in-upgrade pa nila. Sang-ayon silang lahat: gumanda at lalo pang gaganda ang ekonomiya ng Pilipinas. Isang hakbang na lang po, aabot na raw tayo sa investment grade, at wala pong tigil ang ating economic team upang tuluyan na tayong makaarangkada.

At may mabubuting balita pa pong parating. Dahil wala nang wang-wang sa DOE, muling nabuhay ang kumpiyansa ng mga namumuhunan sa ating energy sector. Patunay dito ang isandaan at apatnapung kumpanya na nakahandang tumaya sa eksplorasyon at pagpapalakas ng ating oil at natural gas resources. Sa huling energy contracting round noong 2006, tatlumpu’t lima lang po ang nakilahok. Nitong Biyernes lamang po, nilagdaan na ang panibagong kasunduan para sa isang bagong power plant sa Luzon grid upang pagdating ng 2014, may mas mura at mas maaasahang pagmumulan ng enerhiya ang bansa.

May kumpiyansa, may pag-asa, at tinutupad po natin ang ating mga pangako. Naaalala ko nga po ang babaeng nakausap ko nang ako’y unang nagha-house-to house campaign para sa akin pong sarili. Ang kaniyang hinaing: “Miski sino naman ang manalo, pare-pareho lang ang kahihinatnan. Mahirap ako noong sila ay nangangampanya; mahirap ako habang nakaupo sila, at malamang mahirap pa rin ako pag nagretiro na sila.” Sa madaling salita, ang hinaing po ng marami, “Walang pakialam ang mga pinuno namin kahapon, wala silang pakialam ngayon. Bukas, wala pa rin silang pakialam.”

Di po ba’t may katuwiran naman siya sa pagsasabi nito, dahil sa pagwawang-wang sa mga ahensya ng gobyerno? Wang-wang po ang pagbili ng helicopter sa presyong brand new, pero iyon pala ay gamit na gamit na. Wang-wang din ang milyun-milyong pabuya na tinanggap ng mga opisyal ng GOCC, tulad ng sa Philippine National Construction Corporation, gayong hindi naman sila nakapaghandog ng disenteng serbisyo, at ibinaon pa sa utang ang kanilang mga ahensya. Bago sila bumaba sa puwesto, dalawandaan, tatlumpu’t dalawang milyong piso po ang inomento ng dating pamunuan ng PNCC sa kanilang sarili. 2007 pa lang po, wala na silang prangkisa; lahat ng kikitain, dapat diretso na sa pambansang gobyerno. Hindi na nga nag-abot ng kita, sinamantala pa ang puwesto. Ang bonus nila mula 2005 hanggang 2009, dinoble pa nila sa unang anim na buwan ng 2010. Ibinaon na nga po nila sa bilyun-bilyong pisong utang ang kanilang tanggapan, nasikmura pa nilang magbigay ng midnight bonus sa sarili.

Para po pigilan ang pagwang-wang sa kaban ng bayan, sinuyod at sinuri natin ang mga programa. Dalawang magkasunod na taon na po nating ipinatutupad ang zero-based budgeting, na magsisilbing kalasag sa walang-saysay na paggastos.

Sa Laguna Lake po, magtatanggal nga—sabi nila—ng 12 million cubic meters sa dredging, pero pagkatapos ng tatlong taon, garantisado naman itong babalik. 18.7 billion pesos ang magiging utang natin para lang maglaro ng putik. Hindi pa bayad ang utang, nag-expire na ang pakinabang. Pinigilan po natin iyan. Ang food-for-school program na bara-bara lang ang paghahanap ng benepisyaryo, at iba pang inisyatibang pinondohan ngunit walang pinatunguhan—binura na natin sa budget upang ang pera namang nalibre, ay mailaan sa mga proyektong totoong may silbi.

Ang budget po ang pinakamalinaw na pagsasabuhay ng ating tuwid na landas. Ang aking pahiwatig sa lahat ng gusto pang ilihis tayo rito: Kung mang-aagrabyado ka lang ng mahirap, huwag ka nang magtangka. Kung sarili mo lang ang papayamanin mo, huwag ka nang magtangka. Kung hindi iyan para sa Pilipino, huwag ka nang magtangka.

Sana masabi na natin na tapos na ang utak wang-wang, pero nakikita po natin ang latak ng ganitong kaisipan na pilit bumubulahaw sa aliwalas ng ating biyahe sa tuwid na landas.

Mukhang marami rin po kasi ang nagwawang-wang sa pribadong sektor. Ayon sa BIR, mayroon tayong halos 1.7 million na self-employed at professional tax payers gaya ng mga abogado, doktor, at negosyante na nagbayad lamang, sa suma total, ng 9.8 billion pesos noong 2010. 5,783 pesos lang ang ibinayad na income tax ng bawat isa raw sa kanila, on average—ang ibig sabihin, kung totoo po ito, ang kabuuang kita nila ay umaabot lang ng 8,500 pesos kada buwan. Mababa pa sa minimum wage. Naman.

Nakikita naman po ninyong napupunta na sa tama ang buwis ninyo, kaya wala na pong dahilan upang iwasan natin ang pagbabayad. Nananawagan po ako sa inyo: Hindi lang po gobyerno, kundi kapwa natin Pilipino ang pinagkakaitan sa hindi pagbabayad ng tamang buwis.

Pinananagot at pananagutin po natin ang wang-wang saanmang sulok ng gobyerno. Ang masakit, hanggang sa mga araw pong ito, may sumusubok pa ring makalusot. Mayroon nga pong isang distrito sa Region 4B, may proyektong gagastusan ng 300 million pesos. Kaso hanggang 50 million pesos lang ang puwedeng aprubahan ng district engineer.

Kaya naisip nilang i-chop-chop ang proyekto para di lumampas sa 50 million pesos ang halaga, at di na umabot sa regional at central office ang kanilang mga papeles. Kani-kaniyang diskarte, kani-kaniyang kaharian ang nadatnan nating situwasyon sa DPWH. Sinubukan nilang ipagpatuloy ang nakasanayan na nila. Kadalasan, dahil sa lump-sum na pagbibigay ng pondo, wala nang tanung-tanong kung ano ang plano at detalye ng proyekto. Miski yata—sabi ng iba—bahay ng gagamba ang ipapatayo, bibigyan ng pondo, basta may padrino.

Hindi ito pinalusot ni Secretary Babes Singson. Tinanggal na niya sa puwesto ang district engineer. Pinigilan din po ang pag-award ng proyektong ito para busisiin kung ano pang magic ang nangyari. Masusi na ring iniimbestigahan lahat ng nagkuntsabahan. Ang mga kontratistang mapatunayang nakipagsabwatan para mag-tongpats sa mga proyekto, iba-black-list natin.

Tingnan nga po ninyo ang idinulot na perhuwisyo ng pagwawang-wang sa sistema: Tuloy ang pagdusa ng mamamayang dapat nakikinabang na sa proyekto ng bayan.

Hindi lang po iyan sa Region 4B nadiskubre. Ngunit natigil na po ito dahil hindi na padrino kundi tamang proseso ang naghahari sa DPWH. Hindi na puwedeng walang work program; kailangang magpakita ng pinag-isipang plano para hindi magkasalungat ang pagsasagawa ng mga proyekto. Malinis at hayag na ang bidding, at pantay na ang pagkakataon sa pagpasok ng mga kontratista.

Sa sistemang pinaiiral ngayon sa DPWH, nakatipid na tayo ng dalawa’t kalahating bilyong piso, at umaasa tayo na aabot pa sa anim hanggang pitong bilyong piso ang matitipid sa taon na ito. Ang pinakamahalaga po, nakakaasa na tayo sa mga kalsadang matino, hindi ‘yung maambunan lang ay lulundo o mabibiyak agad. Paniwala natin dati, imposibleng maitama ng DPWH ang sistema nila. Hindi lang po ito posible; sa unang taon pa lamang, ginagawa na natin ito.

Kahit po sa mga bukirin, may mga nagwawang-wang din. Bago tayo maupo noong 2010, nag-angkat ang bansa ng 2.3 million metric tons ng bigas. 1.3 million metric tons lamang ang kailangan nating angkatin, ngunit pinasobrahan pa nila ito ng isang milyong tonelada. Dahil nga sobra-sobra ang inangkat, kinailangan pa nating gumastos muli sa mga bodegang pagtatambakan lang naman ng barko-barkong bigas.

Ilang taon bang walang saysay na pinasobrahan ang bigas na inaangkat? Dahil dito, umiral ang pag-iisip na habambuhay na tayong aangkat ng bigas. Ang akala ng marami, wala na talaga tayong magagawa.

Ngunit, sa loob lamang ng isang taon, pinatunayan nating mali sila. Ngayon, ang dating 1.3 million metric tons na kakulangan natin sa bigas, halos nangalahati na; 660,000 metric tons na lang po ang kailangan nating angkatin. Kahit dagdagan pa natin iyan ng panangga laban sa sakuna at gawing 860,000 metric tons—na ginagawa na nga po natin—mas mababa pa rin ito sa tinatayang taunang kakulangan na 1.3 million metric tons.

At hindi po buwenas lang ang nangyaring pag-angat ng ating rice productivity. Bunga po ito ng matinong pamamalakad: ng paggamit ng maiinam na klase ng binhi, at masusi at epektibong paggastos para sa irigasyon. Nito nga pong nakaraang taon, labing-isang libo, anim na raan at labing-isang bagong ektarya ng bukirin ang napatubigan natin. Dagdag pa iyan sa halos dalawandaan at labindalawang libong ektarya na nakumpuni o nabigyang muli ng irigasyon matapos ang panahon ng pagkakatiwangwang. Ang resulta: umangat ng 15.6 percent ang inani nating palay noong nakaraang taon.

Ang gusto nating mangyari: Una, hindi tayo aangkat ng hindi kailangan, para lang punan ang bulsa ng mga gustong magsariling-diskarte ng kita sa agrikultura. Ikalawa: ayaw na nating umasa sa pag-angkat; ang isasaing ni Juan dela Cruz, dito ipupunla, dito aanihin, dito bibilhin.

Balikan din po natin ang dinatnang kalagayan ng ating mga kawal at kapulisan. Labingtatlong libong piso po ang karaniwang suweldo ng isang PO1 sa Metro Manila. Apat na libong piso daw rito ang napupunta sa upa ng bahay. Tila tama nga po na isang-katlo ng kanilang sahod diretso na sa upa. Isang-katlo pa nito, para naman sa pagkain. At ang natitirang isang-katlo, para sa kuryente, tubig, pamasahe, pampaaral sa anak, gamot sakaling may magkasakit, at iba pa. Maganda na nga po kung tumabla ang kita niya sa gastusin. Kapag naman kinapos, malamang sa five-six po sila lalapit. At kapag nagpatung-patong ang interes ng utang nila, makatanggi kaya sila sa tuksong dumelihensya?

Kaya ang ipinangako nating solusyon pabahay nitong Pebrero, ngayong Hulyo ay tinutupad na. Nakapag-abot na po tayo ng apat na libong Certificate of Entitlement to Lot Allocation sa magigiting nating kawal at pulis. Bahagi pa lang po ito ng target nating kabuuang dalawampu’t isang libo at walong daang bahay sa pagtatapos ng taong ito. Ang dating apat na libong ibinabayad para sa upa kada buwan, ngayon, dalawandaang piso na lang, para pa sa bahay na pagmamay-ari talaga nila. Ang dating nalalagas na halaga na pambayad sa buwanang renta, maaari nang igugol para sa ibang gastusin.

Mayroon pa raw pong mahigit isang libong bahay na natitira, kaya po sa mga pulis at sundalo nating di pa nakakapagpasa ng kanilang mga papeles, last call na po para sa batch na ito. Pero huwag po kayong mag-alala, sa susunod na taon, lalawak pa ang ating pabahay, at hindi lang pulis at kawal sa Luzon ang makikinabang. Inihahanda na ng NHA ang lupang patatayuan sa Visayas at Mindanao, para sa susunod na taon, makapagpatayo na tayo ng mga bahay doon. Sa ating mga kawani ng Bureau of Jail Management and Penology at Bureau of Fire Protection, may good news pa rin po ako sa inyo: kasama na po kayo rito.

Kung seguridad na rin lang po ang ating pag-uusapan, di ba’t karugtong din nito ang ating pambansang dangal? Dati, hindi man lang natin makuhang pumalag tuwing may sisindak sa atin sa loob mismo ng ating bakuran. Malinaw ang pahiwatig natin ngayon sa buong mundo: Ang sa Pilipinas ay sa Pilipinas; kapag tumapak ka sa Recto Bank, para ka na ring tumapak sa Recto Avenue.

Tama nga po kaya ang kuwento tungkol sa isang stand-off noong araw? Tinapatan daw ang mga marino natin ng kanyon. Ang ginawa nila noong gabi, pumutol ng puno ng niyog, pininturahan ito ng itim, saka itinutok sa kalaban. Tapos na po ang panahong iyan. Parating na ang mga capability upgrade at modernization ng mga kagamitan ng ating Sandatahang Lakas. Literal na pong naglalakbay sa karagatan papunta rito ang kauna-unahan nating Hamilton Class Cutter, isang mas modernong barko na magagamit natin para mabantayan ang ating mga baybayin. Maaari pa po tayong makakuha ng mga barkong tulad nito. Idadagdag iyan sa kukunin na nating mga helicopter (plural po iyon), patrol craft, at sandata na bultong bibilhin ng AFP, PNP, kasama na ang DOJ upang makakuha ng malaking diskuwento. Lahat po ito, makakamtan sa matinong pamamahala; mabibili sa tamang presyo, nang walang kailangang ipadulas kung kani-kanino.

Wala tayong balak mang-away, pero kailangan ding mabatid ng mundo na handa tayong ipagtanggol ang atin. Pinag-aaralan na rin po natin ang pag-angat ng kaso sa West Philippine Sea sa International Tribunal for the Law of the Sea, upang masigurong sa mga susunod na pagkakataon ay hinahon at pagtitimpi ang maghahari tuwing may alitan sa teritoryo.

Alam ko pong magbubunga ang pag-aarugang ipinapamalas natin sa mga lingkod-bayan na nakatutok sa ating seguridad. Mantakin po ninyo: sa unang anim na buwan ng 2010, umabot sa isanlibo at sampung kotse at motorsiklo ang nanakaw. Ikumpara po natin iyan sa apatnaraan at animnapung kotse at motorsiklong nanakaw mula Enero hanggang Hunyo ng taong ito. Ang laki po ng naibawas di po ba? Malas ko lang po siguro na ‘yung isa o dalawang kaso ng carnapping ang nai-heheadline, at hindi ang pagbawas sa mga insidente nito o ang mas mataas na porsyento ng mga nanakaw na kotse na naibalik na sa kanilang mga may-ari.

Isa pa pong halimbawa ng pagbabagong tinatamasa natin: Mayo ng taong 2003 nang lagdaan ang Anti-Trafficking in Persons Act, pero dahil hindi sineryoso ng estado ang pagpapatupad nito, dalawampu’t siyam na indibiduwal lamang ang nahatulan sa loob ng pitong taon. Nalagpasan na po natin iyan, dahil umabot na sa tatlumpu’t isang human traffickers ang nahatulan sa ating administrasyon. Ito nga po siguro ang sinasabing “sea change” ni Secretary of State Hillary Clinton ng Amerika. Dahil dito, natanggal na tayo sa Tier 2 Watchlist ng Trafficking in Persons Report nila. Kung hindi tayo natanggal sa watchlist na ito, siguradong napurnada pa ang mga grant na maaari nating makuha mula sa Millenium Challenge Corporation at iba pa.

Dumako po tayo sa trabaho. Dagdag-trabaho ang unang panata natin sa Pilipino. Ang 8 percent na unemployment rate noong Abril ng nakaraang taon, naibaba na sa 7.2 percent nitong Abril ng 2011. Tandaan po natin: moving target ang nasa hanay ng ating unemployed, dahil taun-taon ay may mga bagong graduate na naghahanap ng trabaho. Nito nga pong huling taon, nadagdag pa sa bilang nila ang libu-libong hawi boys, tagasabit ng banderitas, at iba pang mga Pilipinong kumuha ng pansamantalang kabuhayan mula sa eleksyon. Ang resulta po natin: Isang milyon at apatnaraang libong trabahong nalikha nitong nakaraang taon, nagtatapos po ng Abril.

Dati, nakapako sa pangingibang-bansa ang ambisyon ng mga Pilipino. Ngayon, may pagpipilian na siyang trabaho, at hangga’t tinatapatan niya ng sipag at determinasyon ang kanyang pangangarap, tiyak na maaabot niya ito.

Malaki pa po ang puwedeng madagdag sa trabahong nalilikha sa ating bansa. Ayon pa lang po sa website nating Philjobnet, may limampung libong trabahong hindi napupunan, napupunuan, kada buwan dahil hindi tugma ang kailangan ng mga kumpanya sa kakayahan at kaalaman ng mga naghahanap ng trabaho. Hindi po natin hahayaang masayang ang pagkakataong ito; ngayon pa lang, nagtatagpo na ang kaisipan ng DOLE, CHED, TESDA, at DEPED upang tugunan ang isyu ng job mismatch. Susuriin ang mga curriculum para maituon sa mga industriyang naghahanap ng empleyado, at gagabayan ang mga estudyante sa pagpili ng mga kursong hitik sa bakanteng trabaho.

Ngunit aanhin naman po natin ang mga numerong naghuhudyat ng pag-asenso ng iilan, kung marami pa rin ang napag-iiwanan? Ang unang hakbang: tinukoy natin ang totoong nangangailangan; namuhunan tayo sa pinakamahalaga nating yaman: ang taumbayan. Sa dalawang milyong pamilyang rehistrado sa ating Pantawid Pamilyang Pilipino Program, isang milyon at animnaraang libo na ang nakakatanggap ng benepisyo nito. Sa pagpapakitang-gilas ni Secretary Dinky Soliman, tinatayang may mahigit isandaang libong pamilya—uulitin ko po: mahigit isandaang libong pamilya ang naiaahon natin mula sa kahirapan kada buwan. Kaya naman mataas ang aking kumpiyansang makukumpleto ang 1.3 million na dagdag na pamilya, mula sa kabuuang 2.3 milyong target na benepisyaryo ng CCT bago matapos ang taong ito. At sa compliance rate nito na hindi bababa sa 92 percent, milyun-milyon na rin po ang inang regular na nagpapacheck-up sa mga health center, ang mga sanggol na napabakunahan, at ang mga batang hindi hinahayaan sa labas ng paaralan.

Simula pa lang po ito, at sa ganitong kalinaw na mga resulta, umaasa ako sa suporta ng bawat Pilipino, lalo na po ng lehislatura, sa mungkahi nating salinan pa ng pondo ang Pantawid Pamilyang Pilipino Program. Inaasam po natin na bago matapos ang 2012, tatlong milyong pamilya na ang mabibigyan ng puhunan para sa kanilang kinabukasan.

Binibigyan natin ang mga maralitang pamilyang ito ng pagkakataong makaahon sa buhay, dahil ang pag-asenso nila ay pag-angat rin ng buong bansa. Sino ang tatangkilik sa mga produkto at serbisyo ng mga negosyante, kung isang kahig, isang tuka naman ang mamimili? Kapag may amang kumakapit sa patalim para may kainin ang kanyang pamilya, at siya ay magnakaw o nangholdap, sino ba ang puwedeng mabiktima ng krimen kundi tayo rin? Kung ang mga kababayan natin ay walang maayos na pagkain o tahanan, mahina ang kalusugan at may malubhang karamdaman, hindi ba’t tayo rin ang nasa peligrong mahawa sa kanilang sakit?

Naglalatag po tayo ng pagbabago upang mapatibay ang pundasyon ng maaliwalas na bukas para sa lahat. Halimbawa po, sa kalusugan: di ba’t kapansin-pansin ang pagtaas ng bilang ng mga benepisyaryo ng PhilHealth tuwing maghahalalan? Ngayon, sa pamamagitan ng National Household Targeting System for Poverty Reduction (NHTS-PR), tiniyak natin na ang limang milyon at dalawandaang libong pamilyang Pilipino na nakikinabang sa PhilHealth ay ang talagang mga nangangailangan nito. Malawakang pag-unlad at pag-asenso ng lahat: Iyan po ang panata natin. Walang maiiwan sa tuwid na landas.

Tumungo naman po tayo sa ARMM. Ang dating sistema: Nagbabatuhan lang ng huwad na utang ng loob ang mga baluktot na kandidato. Kapag pambansang halalan, malaya ang nakaupo sa ARMM na imane-obra ang makinarya sa kaniyang rehiyon para matiyak na bokya, o sero, ang boto ng hindi kaalyado. Kapag naman eleksyon sa ARMM at maniningil na ng utang si Mayor o Governor, ang administrasyon naman ang magpapatakbo ng makinarya para manalo ang kanilang kandidato.

Ayon nga po sa naungkat ng COA, sa opisina ng regional governor ng ARMM, mula Enero 2008 hanggang Setyembre 2009, walumpung—uulitin ko po: walumpung porsyento ng mga disbursement ang napunta sa mga cash advance na wala namang maayos na paliwanag. Kung hindi nawala ang pondong ito, nakatapos na sana ang isang batang sa ngayon tumawid sa ghost bridge, para pumasok sa ghost school, kung saan tuturuan siya ng ghost teacher. Kaawa-awang bata: walang humpay na paghihirap, at walang pag-asa ng pag-asenso.

Gusto nating maranasan ng ARMM ang benepisyo ng tamang pamamahala. Kaya ang atin pong minungkahing solusyon: synchronization. Dahil dito, kailangan nilang tumutok sa kani-kanilang mga kampanya; magiging mas patas ang labanan, at lalabnaw ang command votes. Salamat po sa Kongreso at naipasa na ang batas na magsasabay sa halalan ng ARMM sa halalang pambansa.

May nagtatanong po, bakit postponement ang kailangan? Sa kagustuhang, siyampre, makabalik sa puwesto, nakahanda ang ilan na ulitin ang nakagawian para manalo. Isipin na lang po ninyo kung pumayag tayo sa kagustuhan ng mga kontra, at itinuloy natin ang eleksyon. Wala po silang ibang gagawin sa loob ng dalawang taon kundi paghandaan ang susunod na halalan at isiksik ang kalokohan nila sa mas maigsing panahon. Habang nananatili sa puwesto ang mga utak wang-wang na opisyal, naiiwan namang nakalubog sa kumunoy ng kawalang-pagasa ang taumbayan.

Wala akong duda sa kahihinatnan ng mga repormang inilatag na natin. Hindi po tayo nagbubukambibig lang; may kongkretong resulta ang ating mga paninindigan. Kapag sinabi nating tuwid na daan, may katapat itong kalsada sa Barangay Bagumbayan sa Sta. Maria, Laguna. ‘Pag sinabi nating malinis na pamamahala, may dadaloy na malinis na tubig sa mga liblib na lugar gaya ng nasa Barangay Poblacion, sa Ferrol, Romblon. Kapag sinabi nating liwanag ng pagbabago, titiyakin nating may liwanag na tatanglaw sa mga pamayanang dati ay nangangapa sa aandap-andap na gasera, gaya ng ginawa natin sa Barangay San Marcos, sa Bunawan, Agusan del Sur. Ganito na ang nangyayari sa marami pang ibang lugar; pinipilit nating ito rin ang mangyari sa kabuuan ng Pilipinas.

Nakatutok na po ang iba’t ibang ahensya ng gobyerno; nag-uugnayan at nagtutulungan sila upang maabot at mapabilis ang mga solusyon sa mga problemang kaytagal nang pinapasan ng bayan.

Di po ba’t may problema tayo sa baha, na alam naman nating dulot ng walang humpay at ilegal na pagputol ng mga puno? Ang dating solusyon: photo-op ng pagtatanim na ang tanging benepisyaryo ay nagpapoging pulitiko. Nagtanim nga ng puno kontra-baha, pero hindi naman siniguro na mananatiling nakatayo ang mga ito pag-alis nila.

Isa sa mga solusyong hinahanda na po at pinag-aaralan ay ang gawing kapaki-pakinabang sa mga pamayanan ang pagbabantay ng puno. Bibigyan sila ng binhi ng kape at cacao para itanim at mamunga ng kabuhayan. Habang hinihintay ang ani, makakakuha sila ng stipend upang bantayan naman ang mga punong itinanim laban sa baha. Puwedeng maging benepisyaryo ng programang ito ang mga informal settlers, na ngayon ay nagkukumpulan sa siyudad. Mamumuhunan tayo sa taumbayan, habang namumuhunan din sa kalikasan.

Noon bang isang taon, inisip kaya natin na kaya nating gawin ito? Sa ngayon, tinutupad na natin ang ating mga pangako. Bukas makalawa, katotohanan na ang lahat ng ating mga pinangarap.

Marami pa pong malikhaing konsepto na inilalapit sa atin, at ang atin pong ipinatupad na. May mosquito trap na pinapatay ang mga kiti-kiti ng lamok, na siguro naman po ay may kinalaman sa halos labing-apat na porsiyentong pagbaba ng insidente ng dengue; may hibla ng niyog na itatapon na sana, pero puwede palang murang solusyon sa mga daanang madaling mabitak; may landslide sensor na magbababala kung tumaas na ang panganib na gumuho ang lupa; may mga kagamitang magbibigay ng senyales kung malapit nang umapaw ang tubig sa mga ilog. Lahat po nito, gawa ng Pilipino.

Pinag-aaralan na rin po ng DOST at UP ang pagkakaroon natin ng monorail system, para tugunan ang problema sa pangmalawakang transportasyon. Sa malikhaing pag-iisip ng kapwa Pilipino, may pag-asa pala tayong magtayo ng light rail system nang hindi hihigit sa 100 million pesos ang gagastusin kada kilometro. Sa matitipid na pondo, mas mahabang kilometro ng riles ang mailalatag at makaka-abot sa mga lugar na malayo sa sentro ng komersyo. Ang mga dating sumisiksik sa siyudad para maghanap ng trabaho, maaari nang tumira sa madyo mas malayo, nang hindi pahirapan ang biyahe.

Uulitin ko po: ang mungkahing ito ay galing sa kapwa natin Pilipino, para sa Pilipinas. Naaalala po ba ninyo ang panahon kung kailan ni hindi man lang maabot ng mga pangarap natin ang ganitong mga proyekto? Ngayon, sinasabi ko po sa inyo: pinapangarap natin ito, kaya natin ito, gagawin natin ito. Hindi ba tayo nagagalak, Pilipino tayong nabubuhay sa mga panahong ito?

Sa kabila ng lahat ng ito, huwag po sana nating lilimutin: masasayang lang ang lahat ng ating narating kung hindi tuluyang maiwawaksi ang kultura ng korupsyon na dinatnan natin.

Sa mga kapwa ko empleyado ng sambayanan, mula sa tuktok hanggang sa bawat sulok ng burukrasya: Di po ba’t napakarangal na ngayon ang magtrabaho sa gobyerno? Di po ba’t ngayon, sa halip na ikahiya, gusto mo pang isuot kung minsan ang iyong ID kung sumasakay ka ng bus o jeep papasok sa iyong ahensya? Sasayangin po ba natin ang karangalang kaloob sa atin ng sambayanan?

Iyan din po ang aking panawagan sa ating Local Government Units. Kabilang po ako sa mga sumasang-ayon na kayo ang pinaka-nakakaalam sa pangangailangan ng taumbayan sa inyong mga lungsod at munisipyo. Makakaasa po ang ating mga LGU sa higit na kalayaan at kakayahan, kung makakaasa rin tayong gagamitin ito sa tuwid na paraan, at isasaalang-alang ang kapakanan ng buong sambayanan.

Halimbawa po, may ilang munisipyo na naisipang magbuwis sa mga transmission lines ng kuryente na dadaan sa kanilang mga pook. Magpapasok nga po ng kita sa kanilang lokal na kaban, pero kapalit nito, tataas din ang gastusin ng mas nakararaming Pilipino sa kuryente. Tiwala po akong kaya nating balansehin ang interes ng inyong mga nasasakupan sa interes ng sambayanan.

Kailangan pong manatiling magkatugma ang ating mga programa, dahil ang ikauunlad ng buong bansa ay manganganak din ng resulta sa inyong mga pook. Wakasan na po sana natin ang agendang nakatuon sa susunod na eleksyon lamang, at ang kaisipang isla-isla tayong maihihiwalay ang sariling pagsulong sa pag-unlad ng bansa.

Tayo-tayo rin po ang dapat magtulungan tungo sa kaunlaran. Malaki ang pasasalamat ko sa Kongreso sa pagpapasa ng mga batas ukol sa GOCC Governance, ARMM Synchronization, Lifeline Electricity Rates Extension, Joint Congressional Power Commission Extension, Children and Infants’ Mandatory Immunization, at Women Night Workers, at marami pa sigurong pasunod.

Noong isang taon nga po, nagpakitang-gilas ang Kongreso sa pagpasa ng budget bago matapos ang taon. Dahil dito, nasimulan agad ang mga proyekto at hindi na inabot ng tag-ulan. Bukas na bukas po, ihahain na namin sa lehislatura ang budget para sa susunod na taon. Umaasa po ako na muli kayong magpapakitang-gilas, upang tuluyan na nating mapitas ang bunga ng mga naitanim nating pagbabago.

Maganda na po ang ating nasimulan. Pero mahalaga pong maalala natin: simula pa lang ito. Marami pa tayong gagawin. Hayaan po ninyong ilatag ko sa Kongreso ang ilan sa mga batas na magpapaigting sa pagtupad ng ating mga panata sa bayan.

Layon nating bigyan ng kaukulang kompensasyon ang mga biktima ng Martial Law; ang pagkakaloob ng makatarungang pasahod at benepisyo para sa mga kasambahay; at ang pagpapatupad ng isang mas maayos na sistema ng pensyon para sa atin pong mga kawal. Sinusuportahan din natin ang pagpapalawak ng sakop ng scholarship na ipinagkakaloob ng DOST sa mahuhusay ngunit kapuspalad na mag-aaral; ang pagtataguyod ng pinaigting na pangkalahatang kalusugan; at ang pangangalaga sa ating kalikasan at sa mga pasilidad na titiyak sa kaligtasan ng mga mamamayan sa oras ng sakuna.

Kabilang din po sa ating agenda ang pagpapalakas ng BuCor, ng NBI, ng NEA, at pati na rin po ng PTV 4, upang sa halip na mapag-iwanan ng kaalaman at panahon, mas maayos nilang magagampanan ang kanilang pagbibigay-serbisyo sa publiko.

Hindi ko po nailagay ang lahat ng gustong magpasali ng kanilang adbokasiya dito po sa SONA. Pero kumpleto po ang detalye sa budget at budget message. Sa mga interesado po, pakibasa na lang detalye doon.

May mga nagsasabing pinepersonal ko raw ang paghahabol sa mga tiwali. Totoo po: Personal talaga sa akin ang paggawa ng tama, at ang pagpapanagot sa mga gumagawa ng mali—sino man sila. At hindi lamang dapat ako ang namemersonal sa usaping ito. Personal dapat ito sa ating lahat, dahil bawat Pilipino ay biktima nito.

Ang mali—gaano katagal man ito nanatili—ay mali pa rin. Hindi puwedeng “Oks lang”; hindi puwedeng “wala lang iyan.” Kapag kinalimutan natin ang mga ito, mangyayari lang ulit ang mga kamalian ng nakaraan. Kung hindi magbabayad ang mga nagkasala, parang tayo na rin mismo ang nag-imbita sa mga nagbabalak gumawa ng masama na kung puwede, uulitin ninyo ang ginawa ninyo.

Ang totoo nga po, marami pang kalokohan ang nahalungkat natin—pero hindi na po magpapakahaba doon, bigyan ko na lang kayo ng isang halimbawa. Sa PAGCOR: kape. Isang bilyong piso po ang ginastos ng dating pamunuan ng ahensya para sa kape; sa isandaang piso na lang po kada tasa, lalabas na nakakonsumo sila ng sampung milyong tasa ng kape. Baka po kahit ngayong iba na ang pamunuan ng PAGCOR ay dilat na dilat pa rin ang mata ng mga uminom ng kapeng ito. Hanapin nga po natin sila, at matanong: nakakatulog pa po kayo?

Pagpasok ng bagong Ombudsman na si dating Supreme Court Justice Conchita Carpio-Morales, magkakaroon tayo ng tanod-bayan na hindi magiging tanod-bayad ng mga nagwawang-wang sa pamahalaan. Inaasahan ko nga po na sa taon na ito, masasampahan na ng kaso ang maraming nagkuntsabahan sa katiwalian, at naging sanhi ng situwasyong ating inabutan. Tapos na rin po ang panahon kung kailan nagsasampa ang gobyerno ng malalabnaw na kaso. Kapag tayo ang nagsampa, matibay ang ebidensya, malinaw ang testimonya, at siguradong walang lusot ang salarin.

Tutok po tayo na ang pagkakamit ng ganap na katarungan ay hindi natatapos sa pagsasakdal kung hindi sa pagkukulong ng maysala. Buo ang kumpiyansa ko na tinutupad ng Department of Justice ang malaki nilang bahagi upang maipiit ang mga salarin, lalo na sa mga kaso ukol sa tax evasion, drug trafficking, human trafficking, smuggling, graft and corruption, at extrajudicial killings.

Wala pong tsamba: ang tapat at mabuting pamamahala ay nanganganak ng mabuti ring resulta. Isipin po ninyo: naipatupad natin ang mga ipinangakong serbisyo ng gobyerno, at nakapaglaan pa ng sapat na pondo para sa mga proyekto nang hindi kinailangang magtaas ng buwis.

Iyan naman po talaga ang plano: siguruhin na patas ang laban; itigil ang panlalamang ng mga makapangyarihan; at tiyakin na ang dating sistema kung saan nakikinabang ang iilan ay magiging bukal ng oportunidad para sa lahat.

Tinutuldukan na po natin ang wang-wang: sa kalsada, sa gobyerno, sa kalakhang lipunan. Ito po ang manganganak ng kumpiyansa na magdadala ng negosyo; ito rin ang sisiguro na ang pondo ng taumbayan ay mapupunta sa dapat nitong kalagyan: Imprastruktura na titiyak sa tuluyang pag-angat ng ekonomiya at pagmumulan ng trabaho, at serbisyong panlipunan na sisigurong walang mapag-iiwanan. Bubukas ang marami pang pintuang pangkabuhayan sa pamamagitan ng turismo; sisiguruhing hindi magugutom ang Pilipino sa pagpapalakas ng agrikultura. Ang mga dating kinakaligtaan, bibigyang-puhunan ang kinabukasan.

Magbubunsod ito ng siklo kung saan tiyak na may pupuno sa mga nalilikhang trabaho, at may mga konsumer na lalong magpapalago sa mga negosyo.

Batid ko po na hanggang ngayon ay may kakaunti pang nagrereklamo sa ating estilo ng pamamahala. Nakita po ninyo ang aming estilo, at ang kaakibat nitong resulta. Nakita po ninyo ang estilo nila, at kung saan tayo nito dinala. Sa mga taong bukas ang mata, maliwanag kung saan ang tama.

Ngayong tayo na ang nagtitimon sa gobyerno, malinaw ang direksyong tinatahak ng ating bayan. Isang bansa kung saan ang pagkakataon ay abot-kamay; kung saan ang mga nangangailangan ay sinasaklolohan; kung saan may saysay ang bawat patak ng pawis, bawat sandali ng pagtitiis, at bawat butil ng hinagpis na dinaanan natin. Kung may gawin kang mabuti, may babalik sa iyong mabuti. At kung may gawin kang masama, tiyak na mananagot ka.

Naaalala ko nga po ang isang ginang na lumapit sa akin noong kampanya; ang babala niya, “Noy, mag-iingat ka, marami kang kinakabangga.”

Tama po ang sabi niya: Tao pong may agam-agam din ako kung minsan. Pero wala po akong alinlangang tumahak sa tuwid na daan: Buo ang loob ko dahil alam kong nasa likod ko po kayo. Salamat po.

Salamat po sa mga pari at obispo na masinsinang nakikipagdiyalogo sa atin, katulad nina Cardinal Rosales at Vidal. Di naman po kami ganoong kalapit ni Cardinal Rosales, pero naniniwala akong ibinuhos niya ang lahat para mabawasan ang hindi pinagkakaunawaan ng gobyerno at simbahan. Sa pagkahalal kay Archbishop Palma, tagapagtanggol ng karapatang pantao at kalikasan, lalo pong tumibay ang aking kumpiyansang ugnayan, at hindi bangayan, ang mabubuo sa pagitan ng estado at simbahan.

Salamat din po sa ating Gabinete, na walang kinikilalang panahon ng tulog o pahinga, maipatupad lang ang pambansang agenda. Special mention po ang PAGASA, na tunay na ngayong nagbibigay ng maaasahang babala.

At sa mga nasasagasaan po natin sa landas ng katapatan at integridad sa pamamahala, ito naman po ang aking masasabi: Pinili ninyo ang landas kung saan naaapi ang sambayanan. Pinili naman namin ang landas na ipagtanggol ang taumbayan. Nasa tama po kami; nasa mali kayo. Sa inyong magbabalik ng pang-aapi sa sambayan, hindi kayo magtatagumpay.

Sa lahat ng mga kasama natin sa tuwid na daan: kayo ang lumikha ng pagkakataong baguhin ang dinatnan, at gawing mas maganda ang ipapamana natin sa susunod na salinlahi ng mga Pilipino. Kayo pong mga tsuper na pumapasada pa rin; kayong mga guro at estudyanteng pauwi pa lang mula sa klase; kayong patuloy ang paglikha ng mga obrang nagpapaalab sa apoy ng ating pagka-Pilipino; kayong mga pulis, sundalo, kaminero, at bumbero; kayong mga marangal na magtrabaho, sa Pilipinas man, sa gitnang dagat, o sa ibang bansa; kayong mga tapat na kasama natin sa gobyerno, anumang probinsya o partido; kayong mga Pilipinong nakikinig sa akin ngayon—kayo po ang lumikha ng pagkakataong ito.

Lumikha po kayo ng gobyernong tunay na nagtatrabaho para sa inyo. May limang taon pa tayo para siguruhing hindi na tayo babalik sa dating kalagayan. Hindi tayo magpapadiskaril ngayong napakaganda na ng resulta ng ating sinimulan.

Kapag may nakita tayong butas sa sistema, huwag na po tayo magtangkang lumusot. Huwag na nating daanin sa pakiusap ang madadaan sa pagsisikap. Tama na ang unahan, tama na ang tulakan, tama na ang lamangan, dahil lahat naman po tayo ay makakarating sa minimithi nating kinabukasan.

Tapusin na po natin ang kultura ng negatibismo; iangat natin ang kapwa-Pilipino sa bawat pagkakataon. Bakit po ang iba, ang hilig maghanap ng kung anu-anong pangit sa ating bayan? At napakahirap—parang kasalanan—na magsabi ng maganda? Naalala pa po ba natin noong huling beses tayong pumuri sa kapwa Pilipino?

Itigil na po natin ang paghihilahan pababa. Ang dating industriya ng pintasan na hindi natin maitakwil, iwaksi na po natin. Tuldukan na po natin ang pagiging utak-alimango; puwede bang iangat naman natin ang magaganda nating nagawa?

Kung may nakita kang mabuti, huwag kang magdalawang-isip na purihin ito. Kapag nakita mo ang pulis sa kanto, nagtatrapik nang walang kapote sa ilalim ng ulan, lapitan mo siya at sabihing, “Salamat po.”

Kung magkasakit ka at makita mo ang nars na nag-aruga sa iyo, sa halip na magserbisyo sa dayuhan kapalit ng mas malaking suweldo, pakisabi rin po, “Salamat po.”

Bago ka umuwi galing eskuwela, lapitan mo ang guro mong piniling mamuhunan sa iyong kinabukasan kaysa unahin ang sariling ginhawa; sabihin mo, “Salamat po”: Tulad ng aking gurong nasa screen ngayon, Salamat po Ginang Escasa.

Kung makasalubong mo ang iyong kinatawan sa kalsadang dati ay lubak-lubak (o wala), at ngayon ay puwede nang daanan nang maaliwalas, lapitan mo siya at sabihing: “Salamat po.”

Kaya po, sa sambayanang Pilipino, ang aking Boss na nagtimon sa atin tungo sa araw na ito: maraming, maraming salamat po sa pagbabagong tinatamasa natin ngayon.

Buhay na buhay na ang Pilipinas at ang Pilipino.