A NOTE ON THE OCCUPY MOVEMENT

Is the Occupy Movement indeed devoid of political leaning? How is the Central Intelligence Agency involve with the movement's backbone?

By Prof. Jose Maria Sison

Chairperson
International League of Peoples’ Struggle
12 April 2012

The initiators of the Occupy Wall Street Movement have proclaimed themselves as anarchists since the beginning. They espouse the direct action of small groups to ignite the masses, the so-called leaderless movement and the supposed revolution that does not aim to replace the incumbent oppressive state with a new democratic or socialist state.

They draw inspiration currently from the writings of Prof. Gene Sharp of the Albert Einstein Institute. He is the author of From Dictatorship to Democracy, which is being used by anarchists as a kind of manual for non-violent resistance. The book conceives of dictatorship as merely the authoritarianism of an individual or a ruling clique and ignores the bourgeois state as a class dictatorship.

The most notorious purveyors of the notions of Gene Sharp are trainees of the Serbia-based Centre for Applied Non-Violent Action and Strategies (CANVAS), a consulting and training firm funded by the U.S. New Endowment for Democracy. It was set up in 2003 by OTPOR (Resistance), a CIA-funded Serbian organization which opposed Slovodan Milosevic and helped cause his downfall consequent to the NATO bombing of Yugoslavia in 1999. The OTPOR logo with a white fist on a black circle as background is conspicuous in group actions of the Occupy movement.

The International League of Peoples’ Struggle has endorsed the Occupy Wall Street Movement and its subsequent spread to many U.S. cities insofar as they use the political tactic of occupying public places for indefinite periods and denouncing the imperialist system and its policies. The ILPS is appreciative of the Occupy Movement for having occupied the park in Wall Street to denounce the finance oligarchy and the imperialist system. It has flexibly initiated or joined in several cities mass actions acclaimed as part of the Occupy Movement.

But the ILPS has never endorsed the comprehensive anarchist ideas, outlook and method of struggle of the initiators of the Occupy Wall Street movement. Up to a certain point, the actions of the anarchists can be positively imaginative and can help to arouse the people to rebel but cannot be sustained until the overthrow of the bourgeois state. The anarchists are ultimately reactionary because they allow the bourgeois state to remain intact, notwithstanding the anti-statist and individualist or anarchist propositions.

The researchers of the ILPS and Michel Chossudovsky of Global Research have closely studied the shady character and activities of the Occupy initiators and their exaggerated claims of having masterminded the so-called color revolutions of Eastern Europe in the recent past and the so-called Arab spring. Of course, the U.S. avails of special agents like those in CANVAS but it relies in the first place on its main line operatives and collaborators.

Bringing Back the State to the Revolution by Salud Sakdal and Benedicto Algabre critiques the Occupy Movement at the historical, philosophical and political planes comprehensively and profoundly. It takes up the question of state as a real unavoidable factor on both sides of revolution and counterrevolution. The article is excellent in dealing with its main point that the revolutionary process must overthrow the bourgeois state and install the new democratic or socialist state, notwithstanding the anti-Stalinist scare kicked up by the anarchists and Trotskyites.

It is gratifying that the article gives high appreciation for Amado Guerrero’s Philippine Society and Revolution and generously compares it with the Communist Manifesto with regard to the essence and requirements of the revolution led by the proletariat.###


Message of solidarity and appreciation for the AGITPROP International Film Festival

By Prof. JOSE MARIA SISON
Chairperson
International League of Peoples’ Struggle

On behalf of the International League of Peoples’ Struggle, I wish to express warmest greetings of solidarity to the organizers, the film makers and all participants in the AGITPROP International Film Festival.

For their success in organizing the festival, we congratulate the Southern Tagalog eXposure, Mayday Multimedia, Tudla productions, KODAO productions and all the cooperating multimedia and cultural groups.

We welcome and appreciate the AGITPROP film festival as a highly significant contribution to the growing international solidarity movement of the people along the anti-imperialist and democratic line. It provides a venue for a wide range of films that present the dismal social realities and the aspirations of the people of the world for greater freedom, democracy, social justice and all-round development.

Today, the movies that dominate the international film industry conceal or obscure the realities that are laid bare by the films in AGITPROP. They serve only as a tool to distract and bend the consciousness of the people towards subservience to the dictates of imperialism and reaction. This is also true in the case of other cultural art forms that inundate the mainstream media.

Since more than a century ago, US imperialism has used culture, the arts and the mass media to help maintain and expand its power, to manipulate the consciousness of the people and draw them away from resistance. For this purpose, it has propagated decadent bourgeois culture and values that are distinctively colonial, feudal, patriarchal, selfish, racist and fascist.

In recent decades, the US imperialists have systematically generated a culture of greed under the policy of neoliberal globalization and a culture of repression and aggression under the policy of global war of terror. They have misrepresented the forces and people that oppose and fight against imperialist plunder and war as terrorists, enemies of democracy and development and have targeted them for suppression.

US imperialism is the No. 1 terrorist, exploiter and oppressor of the world. The global economic and financial crisis that is ravaging the world today is rooted in the drive of the monopoly capitalists for superprofits at the expense of the people. We can expect the crisis to become worse, inflict more suffering on the people and incite them to struggle for their own national and social liberation

In this context, the AGITPROP festival plays an important role. It shows us the way to counter cultural imperialism with revolutionary cultural work and advance the people’s struggle with the use of films and other art forms. These do not merely expose the bitter realities but they also constitute a direct action against imperialism and all the social ills that come with it.

We must have more AGITPROP festivals to inspire the artists, the cultural workers and the entire people to take the road of revolutionary resistance against imperialism and reaction.


Message of solidarity and inputs on Millenium Development Goals and the Convention on Cultural Diversity

On the occasion of the International Conference on Progressive Culture: People’s Art Shaping the Society of the Future, may I as chairperson of the International League of Peoples’ Struggle convey warmest greetings of solidarity from the League to all the participating artists, cultural workers and media practitioners from different parts of the world who are all engaged in anti-imperialist and democratic  movements  for fundamental change in their respective countries and milieus.

For their initiative and success in preparing and convening the conference, we congratulate all the participants, the Concerned Artists of the Philippines (CAP), the US-based Habi-Arts and the New York Committee for Human Rights in the Philippines (NYCHRP) and the member organizations of Commission 14 of the International League of Peoples Struggle in cooperation with the College of Mass Communication of the University of the Philippines.

We welcome and applaud the theme of the conference, “Cultural work as an integral part of the struggle of the peoples of the world against imperialism.” We are deeply pleased to observe that the  progressive artists, cultural workers and media practitioners have the opportunity to interface, share their ideas, experience and work, to discuss and clarify further the role of art, culture and media in the struggle for social change, to exhibit their works and to foster unity, networks and practical forms of cooperation.

I thank  the International Organizing Committee of the First International Conference on Progressive Culture for inviting me to recite my poem, “The Guerrilla Is Like a Poet”, and to make inputs on the Millennium Development Goals and its impact on arts and culture  and  the UNESCO Convention on the Protection and Promotion of  Diverse Cultural Expressions or  in brief the Convention on Cultural Diversity.  These two documents may be discussed in relation to the neoliberal economic policy of imperialist plunder and to your concern on arts and culture.

The severe problems that the Millennium Development  Goals seek to address have been the consequence of relentless imperialist plunder, accelerated and aggravated by the neoliberal economic policy instigated by the US and known as the Washington Consensus.  They are subject matter involving the suffering of hundreds of  millions of people, mainly in the underdeveloped countries, who cry out for attention and expression by artists, cultural workers and media practitioners.

However,  the Millennium Development Goals do not call on them  for help and not one of the goals refers to arts and culture.  Since the declaration of these goals in 2000, under the baton of the imperialist countries, not any of these has had any significant direct and positive consequence to arts and culture.  And certainly the nonfulfillment of the goals and the aggravation of the economic and social problems provide rich raw material for the critical study and creative work by people involved in the arts and culture.

The  Millennium Development Goals are as follows: 1. to eradicate extreme poverty and hunger, 2. to achieve universal primary education, 3. to promote gender equality and empower women, 4. to reduce child mortality rates, 5. to improve maternal health, 6. to combat HIV-AIDS, malaria and other diseases, 7. to ensure environmental sustainability and 8. to develop a global partnership for development.

The goals are supposed to be fully realized in 2015.   But they, together with all previous claims of success to some extent here and there, have always been overtaken by the worsening crisis of the world capitalist system and the local reactionary ruling system.  The problems sought to be solved have  been further exacerbated  and deepened.  In declaring these goals, the imperialist countries and the puppet regimes in the underdeveloped countries have been engaged essentially in a mere exercise of shedding crocodile tears and obfuscating the root causes of problems.

What the MDG identifies as the No. 1 problem, extreme poverty and hunger, well as the other problems are rooted in the global system of people’s exploitation and oppression by the imperialist powers and the reactionary ruling systems in the underdeveloped countries.  So long as imperialism and reaction persist, such goals as spelled out in the MDG cannot be solved but are in fact worsened in the underdeveloped countries under conditions of  chronic crisis and protracted global depression, relentless superprofit-taking by the multinational banks and firms,  rising rates of unemployment, soaring prices of basic goods and services and the plunder of the natural resources of the underdeveloped countries.

In this connection, I urge the artists, cultural workers and media practitioners to intensify their efforts to depict the suffering, demands and struggles of the people, denounce such root causes of poverty and underdevelopment as imperialism and reaction and contribute their best efforts to the arousal, organization and mobilization of the broad masses of the people, especially the toiling masses, for their own national and social liberation and for building a fundamentally new and better world of greater freedom, democracy, social justice, all-round development and world peace.

The Convention on the Protection and Promotion of the Diversity of Cultural Expressions or the Convention on Cultural Diversity  was adopted by 148 member states at the UNESCO General Conference on 20 October 2005.  Since then, it has been ratified as a treaty by 116 member-states and the European Union. The Convention recognizes the rights of Parties to adopt and implement policies and  measures to protect and promote the diversity of cultural expressions, and impose obligations on the Parties at both domestic and international levels.

The key term “cultural expressions” is defined in Article 4.3 of the Convention as “those expressions that result from the creativity of individuals, groups and societies, and that have cultural content.” Cultural content refers to”the symbolic meaning, artistic dimension and cultural values that originate from or express cultural identities” (Article 4.2).

The general objectives of the Convention are as follows: 1. to reaffirm the sovereign right of States to adopt cultural policies while ensuring the free movement of ideas and works, 2. to recognize the distinct nature of cultural goods and services as vehicles of values, identity and meaning, 3. to define a new framework for international cultural cooperation, the keystone of the Convention, 4. to create the conditions for cultures to flourish and freely interact in a mutually beneficial manner, 5. to ensure that civil society plays a major role in the implementation of the Convention.

The Convention is supposed to ensure that artists, cultural professionals, practitioners and citizens worldwide can create, produce, disseminate and enjoy a broad range of cultural goods, services and activities, including their own. It has been considered as a  response to the growing pressure exerted on countries to waive their right to enforce cultural policies and to put all aspects of the cultural sector on the negotiating table under international trade agreements and to subordinate intellectual property rights to the commercial and profit-seeking of the multinational corporations.

The Convention recognizes: 1. the distinctive nature of cultural goods, services and activities as vehicles of identity, values and meaning; and 2.that while cultural goods, services and activities have important economic value, they are not mere commodities or consumer goods that can only be regarded as objects of trade.

The main objective  of the Convention is to uphold the sovereign right of States to adopt cultural policies that support their cultural industries. The Convention asserts and respects  the diversity of cultural expressions as cherished and treasured assets for individuals and societies. It therefore regards the protection, promotion and maintenance of cultural diversity as an essential requirement for sustainable development for the benefit of present and future generations.

Some commentators have considered the Convention as a breach on the neoliberal economic policy, on the WTO scheme to commodify and  make everything for sale and on the dominance of US cultural imperialism, especially Hollywood movies. The Convention seems to support the premise that cultural goods cannot be treated as mere commodities.

Articles 5 and 6  of the Convention grant nations the sovereign right to protect and promote the diversity of cultural expressions within their territory against the sweeping tide of neoliberal globalization. Article 8  recognizes that special situations may arise where cultural expressions (movies, music, magazines and other cultural industries) in a state’s territory are at risk of extinction, are under serious threat, or are otherwise in need of urgent safeguarding. In such cases, states parties may take all appropriate measures” to protect and preserve cultural expressions in a manner consistent with the provisions of the convention.

Article 18 sets up  International Fund for Cultural Diversity to be funded by voluntary contributions made by the Parties. But above all, the Convention assures governments of the right to favor domestic cultural activities, goods and services rather than a positive commitment to ensure minimum standards of protection or to allocate resources for the benefit of the artists, cultural workers and media practitioners.

The Convention has been interpreted as expression of the critical attitude of France and  Canada towards the dominance of American cultural goods.  Indeed,  the United States  together with Israel, has provided evidence of its own narrow self-interest by objecting  to the Convention, calling it a “deeply flawed, protectionist, and a threat to freedom of expression”.  This is the US way of pushing its ultra-national protectionist position under the cover of such slogans as the “free market” and the “free flow of ideas”.

The US has the least or no concern for different cultures flourishing in various countries. Its concern is about the protection of cultural industries going against US cultural dominance, which has been effected  through existing free trade rules and intellectual property rights under the WTO.  While it has not signed the Convention, the US has succeeded in pushing the second paragraph of Article 20 which stipulates that the Convention does not modify other treaties, especially the WTO and whole gamut of trade agreements.

In case of any conflict between the WTO and the UNESCO Convention on Cultural Diversity, US cultural imperialism can use WTO and subsidiary bilateral and multilateral trade agreements to its advantage.  Furthermore, the UNESCO Convention is binding only to those countries that ratify it.  The US has the upper hand in its competition with other imperialist powers and in compelling the underdeveloped countries to submit to US cultural imperialism.

I wish to admonish the participants of the International Conference on Progressive Culture to invoke and avail of just and fair principles and standards that are enunciated in the UNESCO Convention and that can be  deployed against US cultural imperialism and the WTO.  But  there is no administrative or judicial venue offered by the UN, UNESCO or by any government for winning a case against the WTO and US cultural imperialism.  What is needed is a powerful mass movement of the artists, cultural workers and media workers and the broad masses of the people for the revolutionary transformation of all major aspects of society—socio-economic, political and cultural.

Thank you.


ANG PAPEL NG KABATAAN AT MGA TUNGKULIN NG ANAKBAYAN SA PAMBANSA-DEMOKRATIKONG PAKIKIBAKA

Mensahe para sa ika-6 na Kongreso ng Anakbayan
16-18 Mayo 2011

Ni Jose Maria Sison
Tagapangulong Tagapagtatag
Kabataang Makabayan

Malugod akong nakikiisa sa pamunuan at kasapian ng Anakbayan. Sa diwa, kalahok ako sa inyong ika-6 na Kongreso. Malaki ang aking tiwala na maisakatuparan ninyo ang mahahalagang layunin ng kongreso.
Paghusayan ang pagtatasa ng kalagayan at karanasan at ang pagbubuo ng mga resolusyon, panibagong patakaran at programa at ang pagsasaayos sa pambansang organisasyon ninyo. Napahalaga ang mahahango ninyong mga aral sa paglalagom sa 12-taong karanasan ng Anakbayan at pagpapataas ng kalidad ng mga saligang dokumento ng organisasyon tulad ng Konstitusyon, Oryentasyon at Programa.

Karapatdapat na alamin ninyo ang mga obhetibo at suhetibong sangkap ng mabilis na paglaki ng Anakbayan magmula 1998 hanggang 2001 at ang pagdausdos ng kasapian hanggang sa taong ito. Naging malaki ang papel ng Anakbayan at alyansang kabataan ang pagpapatalsik kay Estrada mula sa kapangyarihan noon 2001. Subalit nakayanan ni Arroyo na manatili sa kapangyarihan kahit na napakahaba ang panahon ng pagbaho at pagkamuhi
ng bayan.

Nasisiyahan akong may kapasyahan kayong pangibabawan ang mga kahirapan, lutasin ang mga problema, ibayong magpalakas at isulong ang kilusang kabataan. Tumpak na tugon sa mga hamon ang tema ng kongreso:

Sulong sa Daluyong: Sumalig sa rebolusyunaryong aral at solidong lakas ng masa! Mapangahas na magpalawak at magpalakas tungo sa panibagong
antas ng pambansa-demokratikong pakikibaka!

Salamat sa paglalahad ng Kilusang Mayo Uno sa lumalalang krisis ng pandaigdigang kapitalismo at ng Kilusang Magbuibukid ng Pilipinas sa krisis ng malakolonyal at malapyudal na sistema sa Pilipinas. Sa gayon, maliwanag ang pangkalahatang batayan ng pagtalakay ko sa makasaysayang papel ng kabataang Pilipino, mga kasalukuyang tungkulin
ng kabataan at hinaharap ng pambansa-demokratikong pakikibaka ng kabataan at sambayanang Pilipino.

Batay sa aking kaalaman sa kaysaysayan at sarili kong karanasan, mahalaga at mapagpasiya ang papel ng kabataan sa pagrerebolusyon o pagsusulong ng makabayan at progresibong kilusang masa. Katangian ng kabataan ang kasiglahan sa pag-iisip at pagkilos, ang kahandaan na tumanggap ng mga bago at rebolusyonaryong idea at pamamaraan, ang
kapangahasan sa paglaban sa di-makatarungang sistema, ang kagitingan sa paglahok sa rebolusyon at ang pagnanasang makalikha ng mas maningning na kinabukasan.

Sa lumang demokratikong rebolusyon, halos kabataan lahat ang pamunuan at kasapian ng Katipunan at ng mga ibinunga nitong rebolusyonaryong gobyerno at hukbo. Sa bagong demokratikong rebolusyon, sadyang itinatag ang Kabataang Makabayan bilang komprehensibong organisasyon ng kabataan para iugnay ang mga estudyante sa mga kapwa nilang kabataan sa mga uring anakpawis at ibat ibang sektor ng mga saray ng
petiburges at gitnang burges.

Sa mulat sapul inspirado ng Katipunan at ng lumang demokratikong rebolusyon ang Kabataang Makabayan. Subalit batay sa mga kondisyon ng era ng makabagong imperyalismo at pandaigdigang rebolusyong proletaryo, itinuring ng KM ang sarili bilang katulong ng rebolusyonaryong partido ng proletaryado sa pagsasagawa ng bagong
demokratikong rebolusyon sa Pilipinas, naging mabilis ang pagkalat ng KM sa buong Pilipinas. Dahil sa ang lumang partido ng pinagsanib na mga komunista at sosyalistang partido ay nabulid sa rebisyonismo, naging bahagi ang mga komunista sa loob ng KM ang pagbubuo ng bagong rebolusyonaryong partido ng proletaryado. Kasama nila ang mga beteranong tapat sa Marxismo-Leninismo hanggang Maoismo. Agad ang bagong partido nagkaroon ng katangiang pambansa at nakaugat sa uring anakpawis dahil sa lawak at lalim ng organisasyon ng KM.

Pinagbuhatan ng maraming kasapi ng Partido at mandirigma ng Bagong Hukbong Bayan ang KM. Sa panahon ng pasistang diktadura, kumilos ang KM nang palihim sa mga kalunsuran at kabayananan. Kinilala ng Partido ang KM bilang Liga ng Komunistang Kabataan. Nagparami sa hanay ng mga estudyante, mga manggagawa, mga magsasaka, mga maralitang tagalunsod, mga propesyonal at iba pang sektor ng petitbuges and gitnang burges. Naging mapagpasiya ang papel ng KM sa pagsulong ng lihim at lantarang kilos masa para ibagsak ang pasistang diktadura.

Patuloy ang mahalaga at mapagpasiyang papel ng kabataang organisasyon tulad ng Anakbayan na tumatahak sa linya ng pambansa-demokratikong rebolusyon. Walang tigil at lumulubha ang pagsasamantala at pang-aapi ng dayuhang monopolyo kapitalismo, pyudalismo at burukrata kapitalismo sa kabataan at sambayanang Pilipino. Ang palagiang krisis ng malakolonyal at malapyudal na naghaharing sistema ay palala nang palala, laluna ngayong ang sistema ng pandaigdigiang kapitalismo ay niyayanig ng krisis na katulad ng Malaking Depresyon.

Ang mga nasa uring anakpawis sampun ang mga nasa gitnang saray ay nagdaranas ngayon ng matinding hirap. Laganap ang kawalan ng trabaho. Hindi umaangat ang kinikita at laging bumabagsak ang halaga nito. Mabilis ang pagtaas ng presyo ng pagkain, langis at iba pang batayang kalakal na kinakailangan ng masa. Pinatawan ng pribatisasyon ang mga serbisyo sosyal tulad sa edukasyon, kalusugan, pabahay at iba pa. Kung meron pang serbisyo sosyal mula sa reaksyonaryong gobyerno, mataas ang singil samantalang nagpapataw rin ng mataas na buwis na nakapasok na sa presyo ng mga batayang kalakal.

Ipinagpapatuloy at pinapalala ng rehimeng Aquino ang masasamang patakaran at programang diktado ng mga imperyalistang pinangungunahan ng US. Patuloy at palala ang pagtiwangwang ng ekonomya sa mga dayuhang monopolyo para magsamantala sa anakpawis at sa likas na yaman ng bansa at magkamal ng malalaking tubo. Patuloy at palala ang pagsasamantala ng mga panginoong may lupa sa mga magsasaka at manggagawang bukid. Patuloy at palala ang korupsyon ng mga nasa kapangyarihan sa
reaksyonaryong estado.

Laganap at umaalingawngaw ang karaingan ng masa. Subalit panunupil ang
sagot ng estado sa kanila. Alinsunod sa utos ng imperyalismong
Amerikano, nagsasagawa ang rehimeng Aquino ng brutal at madudugong
kampanya ng panunupil sa mga makabayan at progresibong pwersa ng
kabataan at sambayanang Pilipino. Ang karahasan ng mga militar, pulis
at paramilitar ay sinasabayan ng pagkukunwaring negosasyon sa
kapayapaan at pagturing sa mga operasyong militar na operasyon ng
kapayapaan at kaunlaran. Dumarami ang patunay na palulubhain ng US at
rehimeng Aquino ang gera sibil sa ating bayan,

Magpakahusay ang Anakbayan sa paghihimok at pagmumulat sa kabataang
Pilipino sa linya ng pambansang demokratikong rebolusyon. Paalabin ang
kanilang damdamin at pataasin ang antas ng kanilang kamalayan sa
pamamagitan ng ibat ibang paraan ng ahitasyon, propaganda at
edukasyon. Sa bawat isyu, dapat kagyat na abutin ang nakapakaraming
kabataan sa pamamagitan ng ahitasyon at propaganda. Dapat ding
magpalaganap ng maikling kurso tungkol sa Konstitusyon at Programa ng
Anakbayan.

Alamin mula sa kabataan ng ibat ibat aping uri, saray at sektor ang
kanilang kalagayan, hinaing at kailangan. Sa gayon, magiging tumpak
ang mga islogan at ideya na ikinakalat sa kanila. Sa gayundin,
mapapadali at mapapalalim ang pag-ugat ng mga balangay ng Anakbayan.
Harapin ang mga problema ng mga estudyante kung nagtatayo ng balangay
sa eskwela, ang mga problema ng kabataang manggagawa kung sa mga
pabrika, ang mga problema ng kabataang magsasaka kung sa kanayunan,
mga problema ng kabataang maralita kung sa mga komunidad ng maralitang
lunsod at mga problema ng kabataan propesyonal kung sa hanay ng mga
propesyonañ.

Gamitin ang mga tradisyonal na paraan ng ahitasyon, propaganda at
edukasyon na kailanman hindi mawawala, tulad ng talumpati, sulat
kamay, inilimbag na publikasyon, polyeto, sulat pader, poster, mga
awit, tula, dula at masining na pagtatanghal. Gamitin din ang mga
makabagong paraan na bunga ng teknolohiya ng elektronika, tulad ng
e-mail, website, blogging, social media, video, texting, twitter at
iba pa. Dapat malayong mas mabilis ngayon kaysa rati ang gawaing
ahitasyon, propaganda at edukasyon.

Sa panahon ng aking pagiging kabataan, ang hirap maghanap ng mga
akdang rebolusyonaryo dahil sa pagbabawal ng mga imperyalistang Kano
at mga reaksyonaryong papet nila alinsunod sa Anti-Subversion Act.
Ngayon nasa internet ang ibat ibang tipo ng materyal para sa pag-aaral
ng pambansa-demokratikong rebolusyon at Marxismo-Leninismo-Maoismo.
Dapat mabilis kumalat ang mga rebolusyonaryong ideya at mas madali
kaysa rati ang pagpapasiklab sa damdamin at pagpapataas ng kamalayan
ng kabataan at sambayanang Pilipino.

Magpakahusay ang Anakbayan sa pag-organisa sa mga kabataan. Sayang
kung hindi narerekluta ang malaking bahagi ng mga kabataang inaabot ng
ahistayon at propaganda at napapalahok sa mga mobilisasyon. Batayang
tungkulin ng bawat kasapi na magrekluta ng bagong kasapi sa arawang
takbo ng gawaing masa at sa mga okasyonal na pagtitipon ng masa.
Magrekluta sa hanay ng mga estudyante, manggagawa, mangigisda,
maralitang lunsod, magsasaka, manggawang bukid, mga propesyonal at mga
petiburges sa lunsod. Puede ring mangalap ng mga kasapi ang Anakbayan
mula sa ibat ibang tipo ng organisasyon at mula sa hanay ng mga kasapi
at volunteer ng elektoral na partido ng kabataan.

Gawing sistematiko, simple at mabilis ang pagrekluta. Una, gamitin ang
subok na kombinasyon ng OD at ED, laluna kung saan wala pang balangay
ng Anakbayan. Ang kadreng OD ang bahala sa pagdaraos ng miting sa
pagrekluta, pagtanggap ng aplikasyon at pagpapasumpa bago magtapos ang
miting. Ang kadreng ED ang bahala sa pagpapaliwanag sa mga
pinakamahalagang punto sa Konstitusyon at Programa ng Anakbayan.
Ikalawa, laging magkusa ang umiiral na balangay at mga kadreng OD at
ED nito na magyakag ng mga aplikante at magdaos ng miting ng
pagrekluta nang lingguhan o buwanan. Ikatlo, puedeng mangalap ang
bawat kasapi ng Anakbayan ng kahit ilang aplikante kahit kailan at
kahit saan na kaya niyang abutin bastat sundin ang maliwanag na
proseso ng pagpapasampa.

Puedeng pasumpain bilang kasapi ang sinumang aplikante na
napaliwanagan at tumatatanggap sa Konstitusyon at Programa ng
Anakbayan, rekomendado ng isang kasapi at sinuri ng tagapangasiwa sa
pagrekluta at handang dumaan sa kurso hinggil sa kabataan at
pambansang demokratikong kilusan. Sapat na ang pag-unawa at pagtanggap
ng Konstitusyon at Programa para maging kasapi ang aplikante. Isusunod
na lang ang anumang kurso na lumalampas sa dalawang buong araw at
pag-aatas sa anumang gawain batay sa kolektibong pangangailangan at
personal na kakayahan ng kasapi.

Tandaan na makabuluhan at malaking bagay sa aplikante mismo at sa
Anakbayan ang pagsumpa at pagsampa bilang kasapi. Ito ay pagkilala sa
makabayan at progresibong pagnanasa ng aplikante. Sa ganitong
pagkilala, tiyak o malamang na ibayong magsisikap siya na itaas ang
antas ng kanyang kamalayan at pagkilos. Mawawalan nang gana ang
sinumang aplikante na pinahihirapang pumasok sa Anakbayan dahil sa
kawalan o kasalimuotan ng mga hakbang sa pagrekluta o sa mga pangakong
mabigyan ng mahaba o maraming kurso na hindi natutupad. Huwag gamitin
ang salitang konsolidasyon para sikilin ang ekspansyon. Magpalawak
para may konsolidahin, laluna kung naaagnas ang bilang ng kasapian.

Lahat ng rinekluta sa kahit anong paraan ay dapat ipasok sa isang
balangay na umiiral na o kagyat na itatatag pa. Ang balangay ang
angkla at batayang kolektiba ng mga kasapi. Sa umpisa, sapat na ang
tatlo o limang kasapi para buuin ang isang balangay sa isang
depinidong lugar. Kung umabot na sa tatlumpo ang kasapi, puedeng
magbuo ng bagong balangay. Dapat itulak ang mga bagong kasapi na
magrekluta mula sa hanay ng mga dati at bagong kakilala nila. Isang
batayang tungkulin ng bawat kasapi na magrekluta ng iba pa.

Dapat gawin ang Anakbayan na bukal ng mga kadre at kasapi para sa ibat
ibang tipo ng rebolusyonaryong pormasyon at gawain. Bago o matapos
lumampas ang isang kasapi ng Anakbayan sa maksimum na hangganan sa
edad, dapat kumilos para panatilihin at palakasin ang Anakbayan at
maghanda na lumipat sa anumang angkop na pormasyon o gawain. Kaugnay
nito, tularan ng Anakbayan ang Kabataang Makabayan sa paghuhubog ng
mga kadre at kasapi para sa ibat ibang pormasyon at gawain. Dapat
hindi malaglag at mawala ang sinumang kasapi ng Anakbayan na lampas sa
gulang ng kabataan.

Napakahalaga ang mobilisasyon ng masa sa mga sentro at lansangan. Sa
pamamagitan nito, nailalantad nang lubusan ang mahahalagang isyu at
nailalahad ang poot ng bayan. Kung talagang malaki at malakas,
nagbubunga ang mga kampanya ng mga makabuluhang pagbabago hanggang
pagpapatalsik sa mga pinunong katulad nina Marcos at Estrada.
Nakakapagpalakas sa mga makabayan at progresibong pwersa ng
sambayanang Pilipino. Nakakapagbukas ng daan para sa pagpapabagsak sa
bulok ng naghaharing sistema.

Umigpaw ang lakas ng Kabataang Makabayan dahil sa Sigwa ng Unang
Kwarto ng 1971.Ganoon din ang lakas ng ibat ibang organisasyon dahil
sa kampanya ng pagpapabagsak sa pasistang diktadura noong 1983-86 at
ang lakas ng Anakbayan dahil sa matagumpay na kampanya para sa
pagpapatalsik kay Estrada sa mga taon ng 1999-2001. Nanatili ang
rehimeng Arroyo sa kapangyarihan hanggang 2010 dahil walang lumitaw na
malalaki at militanteng kilos masa sa mga lansangan. Kahit kailan
walang lumitaw na kahit isang kilos protesta ng 100,000 kahit na
malakas ang propaganda laban sa rehimen at matindi ang galit ng masa.
Sa ganitong kalagayan, lumiit at humina ang kasapian ng Anakbayan

Magpakahusay ang Anakbayan sa pagmobilisa ng mga kabataan para sa mga
kolektibong kilos hinggil sa mga maiinit na isyu na bumabagabag sa
kabataan at sambayanang Pilipino. Dapat pakilusin ang organisadong
masa para abutin at pakilusin ang mas marami pang masa na hindi pa
organisado o kaya nasa ilalim ng ibang organisasyon o institusyon.
Gamitin ang patakaran ng nagkakaisang hanay para abutin at pakilusin
ang masang hindi pa organisado ng Anakbayan.

Mantenihin ang kasarinlan, inisyatiba at militansiya ng Anakbayan at
iba pang pwersang progresibong pwersa. Gamitin ang malapad na
nagkakaisang hanay para magparami ng masang kalahok at hindi para
lamang gumawa ng token protests o kaya maging sunud-sunuran pa sa mga
alyadong walang dinadalang masa. Huwag magpakasapat sa rali sa Ayala
Avenue, Makati o saan mang natatanging lugar kundi maglunsad ng mga
kilos protesta ng masa sa maraming lansangan. Dahil hindi lumalaki ang
mga kilos protesta, nagagawa ng pulis na parang mga batang
sunud-sunutan ang mga maliit na pulutong ng demostrador.

Para dumami ang kalahok sa mga mobilisasyon, katulad ng mga martsa at
rali, dapat may panahon ng paghahanda na kinasasangkutan ng ahitasyon
at propaganda at mga lokal na miting at rali. Sa takdang araw ng
malaking mobilisasyon, dapat umabot sa rurok ang ahitasyon at
propaganda at dapat hanggat maaari paramihin ang mga pangunahin at
segundaryong kolumna ng mga nagmamartsang demostrador para dumagsa sa
sentral na tagpuan.

Sa mga aktibidades ng paghahanda at pagsasagawa ng mobilisasyon, dapat
rinerekluta sa Anakbayan ang mga lumilitaw na aktibo para may maagap
na solidong pag-organisa sa gitna ng malawakang kampanya. Dapat laging
dala ng mga organisador ang batayang pamplet (ng Konstitusyon at
Programa) at application form ng Anakbayan para ibigay sa mga kalahok
sa kilos masa. Matapos ang mobilisasyon, ipagpatuloy ang pagrekluta sa
mga lumitaw na aktibo. Sayang ang mobilisasyon kung lilitaw at
maglalaho lamang na parang bula ang natipong masa. Dapat na may
agarang solidong bunga sa pamamagitan ng pagrekluta ng mga bagong
kasapi ng Anakbayan.

Makakaasa ang Anakbayan na makakapag-ambag ng malaki at makabuluhan sa
pagsulong at tagumpay ng kilusang pambansang demokratiko, kung mahusay
at mabunga ang gawain sa pagmumulat, pag-oorganisa at pagpapakilos sa
daan-daang libo hanggang milyun-milyong kabataang Pilipino.

Tulad ng Kabataang Makabayan, sa takbo ng pakikibaka, makakapag-ambag
ang Anakbayan ng maraming matibay na aktibista o militante para sa
pagpapalakas at pagsulong ng ibat ibang tipo ng organisasyon, gawain
at anyo ng pakikibaka para sa pambansang kasarinlan at demokrasya.

Mabuhay ang Anakbayan!

Isulong ang kilusang pambansa-demokratiko!

Mabuhay ang kabataan at sambayanang Pilipino!