SONA ng BAYAN sa Southern Tagalog

Bulok na prutas ang panapat ng mga mamamayan ng Timog Katagalugan laban sa "bulok" na pamamahala ni Aquino

Advertisements

Ikalawang SONA ni Aquino

Mula sa Official Gazette ng Government of the Republic of the Philippines.

[Delivered at the Session Hall of the House of Representatives, Batasan Pambansa Complex, Quezon City on July 25, 2011]

Senate President Juan Ponce Enrile; Speaker Feliciano Belmonte; Bise Presidente Jejomar Binay; mga dating Pangulong Fidel Valdez Ramos at Joseph Ejercito Estrada; Chief Justice Renato Corona at ang ating mga kagalang-galang na mahistrado ng Korte Suprema; mga kagalang-galang na kasapi ng diplomatic corps; mga miyembro ng Kamara de Representante at ng Senado; mga Local Government officials; mga miyembro ng ating Gabinete; mga unipormadong kasapi ng militar at kapulisan; mga kapwa ko nagseserbisyo sa taumbayan;

At sa mga minamahal kong kababayan, ang aking butihing mga boss:

Humarap po ako sa inyo noong aking inagurasyon at sinabing: Walang wang-wang sa ating administrasyon. At ngayon, patuloy nating itinitigil ito. Naging hudyat at sagisag po ito ng pagbabago, hindi lamang sa kalsada, kundi pati na rin sa kaisipan sa lipunan.

Sa matagal na panahon, naging simbolo ng pang-aabuso ang wang-wang. Dati, kung makapag-counterflow ang mga opisyal ng pamahalaan, para bang oras lang nila ang mahalaga. Imbes na maglingkod-bayan, para bang sila ang naging hari ng bayan. Kung makaasta ang kanilang mga padrino’t alipores, akala mo’y kung sinong maharlika kung humawi ng kalsada; walang pakialam sa mga napipilitang tumabi at napag-iiwanan. Ang mga dapat naglilingkod ang siya pang nang-aapi. Ang panlalamang matapos mangakong maglingkod—iyan po ang utak wang-wang.

Wala silang karapatang gawin ito. Ayon sa batas, tanging ang Presidente, Bise Presidente, Senate President, House Speaker, Chief Justice, pulis, bumbero, at ambulansya lang ang awtorisadong gumamit ng wangwang para sa kanilang mga opisyal na lakad. Kung sa trapiko nga ay ‘di masunod ang batas, paano pa kaya sa mga bagay na mas malaki ang makukuha, tulad ng sa mga proyektong pinopondohan ng kaban ng bayan?

Kayo po ba gusto ninyong makulong ang lahat ng tiwali? Ako rin po. Gusto ba ninyong matanggal ang wang-wang, hindi lamang sa kalsada, kundi sa kaisipang nagdulot ng baluktot na sistema na pagkatagal-tagal na nating pinagtiisan? Ako rin. Gusto po ba ninyong mabigyan ng patas na pagkakataon ang lahat na umasenso? Siyempre ako rin po.

Narito po ang halimbawa ng resulta ng ating kampanya kontra wang-wang sa sistema. Nitong taong ito, taumbayan na mismo ang nagsabing nabawasan ang nagugutom sa kanila. Mula sa 20.5 percent na self-rated hunger noong Marso, bumaba na ito sa 15.1 percent nitong Hunyo, katumbas ng isang milyong pamilyang Pilipinong nagugutom dati, pero ngayon ay nakakakain na nang tama kada araw.

Sa larangan po ng negosyo, sino ba ang nag-akalang pitong ulit nating malalampasan ang all-time-high ng stock market? Ang dating 4,000 index na inaakalang hindi maaabot, o kung maabot man ay pansamantala lang, ngayon, pangkaraniwan nang hinihigitan.

Kung dati napako na ang bansa sa mababang credit ratings, itinaas ng Moody’s, Standard and Poors, Fitch, at Japan Credit Ratings Agency ang ating ranking, bilang pagkilala sa ating tamang paggugol ng pondo at sa malikhain nating pananalapi. Ang mataas na credit rating, magpapababa ng interes sa perang inuutang natin. Kumpara sa unang apat na buwan ng nakaraang taon, mas malaki po ng 23 billion pesos ang natipid nating interest payments mula Enero hanggang Abril ng 2011. Maaari na po nitong sagutin ang dalawang milyon at tatlongdaan libong benepisyaryo ng CCT hanggang sa katapusan ng 2011.

Paalala ko lang po, sa siyam at kalahating taon bago tayo maitalaga sa puwesto, iisang beses lang tayong nakatikim ng ratings upgrade, at anim na beses pang na-downgrade ng iba’t ibang ratings agency. Sa isang taon pa lang po natin, apat na beses na tayong nabigyan ng upgrade. Alam naman po natin na hindi madaling ma-upgrade sa panahon ngayon. Itong mga ratings agency, nabatikos na mali raw ang payo bago magkakrisis sa Amerika, kaya ngayon ay mas makunat na sila sa pagbibigay ng magagandang ratings, at nakikita nga natin ito sa sunud-sunod na pag-downgrade sa ibang mga bansa. Pero tayo po, in-upgrade pa nila. Sang-ayon silang lahat: gumanda at lalo pang gaganda ang ekonomiya ng Pilipinas. Isang hakbang na lang po, aabot na raw tayo sa investment grade, at wala pong tigil ang ating economic team upang tuluyan na tayong makaarangkada.

At may mabubuting balita pa pong parating. Dahil wala nang wang-wang sa DOE, muling nabuhay ang kumpiyansa ng mga namumuhunan sa ating energy sector. Patunay dito ang isandaan at apatnapung kumpanya na nakahandang tumaya sa eksplorasyon at pagpapalakas ng ating oil at natural gas resources. Sa huling energy contracting round noong 2006, tatlumpu’t lima lang po ang nakilahok. Nitong Biyernes lamang po, nilagdaan na ang panibagong kasunduan para sa isang bagong power plant sa Luzon grid upang pagdating ng 2014, may mas mura at mas maaasahang pagmumulan ng enerhiya ang bansa.

May kumpiyansa, may pag-asa, at tinutupad po natin ang ating mga pangako. Naaalala ko nga po ang babaeng nakausap ko nang ako’y unang nagha-house-to house campaign para sa akin pong sarili. Ang kaniyang hinaing: “Miski sino naman ang manalo, pare-pareho lang ang kahihinatnan. Mahirap ako noong sila ay nangangampanya; mahirap ako habang nakaupo sila, at malamang mahirap pa rin ako pag nagretiro na sila.” Sa madaling salita, ang hinaing po ng marami, “Walang pakialam ang mga pinuno namin kahapon, wala silang pakialam ngayon. Bukas, wala pa rin silang pakialam.”

Di po ba’t may katuwiran naman siya sa pagsasabi nito, dahil sa pagwawang-wang sa mga ahensya ng gobyerno? Wang-wang po ang pagbili ng helicopter sa presyong brand new, pero iyon pala ay gamit na gamit na. Wang-wang din ang milyun-milyong pabuya na tinanggap ng mga opisyal ng GOCC, tulad ng sa Philippine National Construction Corporation, gayong hindi naman sila nakapaghandog ng disenteng serbisyo, at ibinaon pa sa utang ang kanilang mga ahensya. Bago sila bumaba sa puwesto, dalawandaan, tatlumpu’t dalawang milyong piso po ang inomento ng dating pamunuan ng PNCC sa kanilang sarili. 2007 pa lang po, wala na silang prangkisa; lahat ng kikitain, dapat diretso na sa pambansang gobyerno. Hindi na nga nag-abot ng kita, sinamantala pa ang puwesto. Ang bonus nila mula 2005 hanggang 2009, dinoble pa nila sa unang anim na buwan ng 2010. Ibinaon na nga po nila sa bilyun-bilyong pisong utang ang kanilang tanggapan, nasikmura pa nilang magbigay ng midnight bonus sa sarili.

Para po pigilan ang pagwang-wang sa kaban ng bayan, sinuyod at sinuri natin ang mga programa. Dalawang magkasunod na taon na po nating ipinatutupad ang zero-based budgeting, na magsisilbing kalasag sa walang-saysay na paggastos.

Sa Laguna Lake po, magtatanggal nga—sabi nila—ng 12 million cubic meters sa dredging, pero pagkatapos ng tatlong taon, garantisado naman itong babalik. 18.7 billion pesos ang magiging utang natin para lang maglaro ng putik. Hindi pa bayad ang utang, nag-expire na ang pakinabang. Pinigilan po natin iyan. Ang food-for-school program na bara-bara lang ang paghahanap ng benepisyaryo, at iba pang inisyatibang pinondohan ngunit walang pinatunguhan—binura na natin sa budget upang ang pera namang nalibre, ay mailaan sa mga proyektong totoong may silbi.

Ang budget po ang pinakamalinaw na pagsasabuhay ng ating tuwid na landas. Ang aking pahiwatig sa lahat ng gusto pang ilihis tayo rito: Kung mang-aagrabyado ka lang ng mahirap, huwag ka nang magtangka. Kung sarili mo lang ang papayamanin mo, huwag ka nang magtangka. Kung hindi iyan para sa Pilipino, huwag ka nang magtangka.

Sana masabi na natin na tapos na ang utak wang-wang, pero nakikita po natin ang latak ng ganitong kaisipan na pilit bumubulahaw sa aliwalas ng ating biyahe sa tuwid na landas.

Mukhang marami rin po kasi ang nagwawang-wang sa pribadong sektor. Ayon sa BIR, mayroon tayong halos 1.7 million na self-employed at professional tax payers gaya ng mga abogado, doktor, at negosyante na nagbayad lamang, sa suma total, ng 9.8 billion pesos noong 2010. 5,783 pesos lang ang ibinayad na income tax ng bawat isa raw sa kanila, on average—ang ibig sabihin, kung totoo po ito, ang kabuuang kita nila ay umaabot lang ng 8,500 pesos kada buwan. Mababa pa sa minimum wage. Naman.

Nakikita naman po ninyong napupunta na sa tama ang buwis ninyo, kaya wala na pong dahilan upang iwasan natin ang pagbabayad. Nananawagan po ako sa inyo: Hindi lang po gobyerno, kundi kapwa natin Pilipino ang pinagkakaitan sa hindi pagbabayad ng tamang buwis.

Pinananagot at pananagutin po natin ang wang-wang saanmang sulok ng gobyerno. Ang masakit, hanggang sa mga araw pong ito, may sumusubok pa ring makalusot. Mayroon nga pong isang distrito sa Region 4B, may proyektong gagastusan ng 300 million pesos. Kaso hanggang 50 million pesos lang ang puwedeng aprubahan ng district engineer.

Kaya naisip nilang i-chop-chop ang proyekto para di lumampas sa 50 million pesos ang halaga, at di na umabot sa regional at central office ang kanilang mga papeles. Kani-kaniyang diskarte, kani-kaniyang kaharian ang nadatnan nating situwasyon sa DPWH. Sinubukan nilang ipagpatuloy ang nakasanayan na nila. Kadalasan, dahil sa lump-sum na pagbibigay ng pondo, wala nang tanung-tanong kung ano ang plano at detalye ng proyekto. Miski yata—sabi ng iba—bahay ng gagamba ang ipapatayo, bibigyan ng pondo, basta may padrino.

Hindi ito pinalusot ni Secretary Babes Singson. Tinanggal na niya sa puwesto ang district engineer. Pinigilan din po ang pag-award ng proyektong ito para busisiin kung ano pang magic ang nangyari. Masusi na ring iniimbestigahan lahat ng nagkuntsabahan. Ang mga kontratistang mapatunayang nakipagsabwatan para mag-tongpats sa mga proyekto, iba-black-list natin.

Tingnan nga po ninyo ang idinulot na perhuwisyo ng pagwawang-wang sa sistema: Tuloy ang pagdusa ng mamamayang dapat nakikinabang na sa proyekto ng bayan.

Hindi lang po iyan sa Region 4B nadiskubre. Ngunit natigil na po ito dahil hindi na padrino kundi tamang proseso ang naghahari sa DPWH. Hindi na puwedeng walang work program; kailangang magpakita ng pinag-isipang plano para hindi magkasalungat ang pagsasagawa ng mga proyekto. Malinis at hayag na ang bidding, at pantay na ang pagkakataon sa pagpasok ng mga kontratista.

Sa sistemang pinaiiral ngayon sa DPWH, nakatipid na tayo ng dalawa’t kalahating bilyong piso, at umaasa tayo na aabot pa sa anim hanggang pitong bilyong piso ang matitipid sa taon na ito. Ang pinakamahalaga po, nakakaasa na tayo sa mga kalsadang matino, hindi ‘yung maambunan lang ay lulundo o mabibiyak agad. Paniwala natin dati, imposibleng maitama ng DPWH ang sistema nila. Hindi lang po ito posible; sa unang taon pa lamang, ginagawa na natin ito.

Kahit po sa mga bukirin, may mga nagwawang-wang din. Bago tayo maupo noong 2010, nag-angkat ang bansa ng 2.3 million metric tons ng bigas. 1.3 million metric tons lamang ang kailangan nating angkatin, ngunit pinasobrahan pa nila ito ng isang milyong tonelada. Dahil nga sobra-sobra ang inangkat, kinailangan pa nating gumastos muli sa mga bodegang pagtatambakan lang naman ng barko-barkong bigas.

Ilang taon bang walang saysay na pinasobrahan ang bigas na inaangkat? Dahil dito, umiral ang pag-iisip na habambuhay na tayong aangkat ng bigas. Ang akala ng marami, wala na talaga tayong magagawa.

Ngunit, sa loob lamang ng isang taon, pinatunayan nating mali sila. Ngayon, ang dating 1.3 million metric tons na kakulangan natin sa bigas, halos nangalahati na; 660,000 metric tons na lang po ang kailangan nating angkatin. Kahit dagdagan pa natin iyan ng panangga laban sa sakuna at gawing 860,000 metric tons—na ginagawa na nga po natin—mas mababa pa rin ito sa tinatayang taunang kakulangan na 1.3 million metric tons.

At hindi po buwenas lang ang nangyaring pag-angat ng ating rice productivity. Bunga po ito ng matinong pamamalakad: ng paggamit ng maiinam na klase ng binhi, at masusi at epektibong paggastos para sa irigasyon. Nito nga pong nakaraang taon, labing-isang libo, anim na raan at labing-isang bagong ektarya ng bukirin ang napatubigan natin. Dagdag pa iyan sa halos dalawandaan at labindalawang libong ektarya na nakumpuni o nabigyang muli ng irigasyon matapos ang panahon ng pagkakatiwangwang. Ang resulta: umangat ng 15.6 percent ang inani nating palay noong nakaraang taon.

Ang gusto nating mangyari: Una, hindi tayo aangkat ng hindi kailangan, para lang punan ang bulsa ng mga gustong magsariling-diskarte ng kita sa agrikultura. Ikalawa: ayaw na nating umasa sa pag-angkat; ang isasaing ni Juan dela Cruz, dito ipupunla, dito aanihin, dito bibilhin.

Balikan din po natin ang dinatnang kalagayan ng ating mga kawal at kapulisan. Labingtatlong libong piso po ang karaniwang suweldo ng isang PO1 sa Metro Manila. Apat na libong piso daw rito ang napupunta sa upa ng bahay. Tila tama nga po na isang-katlo ng kanilang sahod diretso na sa upa. Isang-katlo pa nito, para naman sa pagkain. At ang natitirang isang-katlo, para sa kuryente, tubig, pamasahe, pampaaral sa anak, gamot sakaling may magkasakit, at iba pa. Maganda na nga po kung tumabla ang kita niya sa gastusin. Kapag naman kinapos, malamang sa five-six po sila lalapit. At kapag nagpatung-patong ang interes ng utang nila, makatanggi kaya sila sa tuksong dumelihensya?

Kaya ang ipinangako nating solusyon pabahay nitong Pebrero, ngayong Hulyo ay tinutupad na. Nakapag-abot na po tayo ng apat na libong Certificate of Entitlement to Lot Allocation sa magigiting nating kawal at pulis. Bahagi pa lang po ito ng target nating kabuuang dalawampu’t isang libo at walong daang bahay sa pagtatapos ng taong ito. Ang dating apat na libong ibinabayad para sa upa kada buwan, ngayon, dalawandaang piso na lang, para pa sa bahay na pagmamay-ari talaga nila. Ang dating nalalagas na halaga na pambayad sa buwanang renta, maaari nang igugol para sa ibang gastusin.

Mayroon pa raw pong mahigit isang libong bahay na natitira, kaya po sa mga pulis at sundalo nating di pa nakakapagpasa ng kanilang mga papeles, last call na po para sa batch na ito. Pero huwag po kayong mag-alala, sa susunod na taon, lalawak pa ang ating pabahay, at hindi lang pulis at kawal sa Luzon ang makikinabang. Inihahanda na ng NHA ang lupang patatayuan sa Visayas at Mindanao, para sa susunod na taon, makapagpatayo na tayo ng mga bahay doon. Sa ating mga kawani ng Bureau of Jail Management and Penology at Bureau of Fire Protection, may good news pa rin po ako sa inyo: kasama na po kayo rito.

Kung seguridad na rin lang po ang ating pag-uusapan, di ba’t karugtong din nito ang ating pambansang dangal? Dati, hindi man lang natin makuhang pumalag tuwing may sisindak sa atin sa loob mismo ng ating bakuran. Malinaw ang pahiwatig natin ngayon sa buong mundo: Ang sa Pilipinas ay sa Pilipinas; kapag tumapak ka sa Recto Bank, para ka na ring tumapak sa Recto Avenue.

Tama nga po kaya ang kuwento tungkol sa isang stand-off noong araw? Tinapatan daw ang mga marino natin ng kanyon. Ang ginawa nila noong gabi, pumutol ng puno ng niyog, pininturahan ito ng itim, saka itinutok sa kalaban. Tapos na po ang panahong iyan. Parating na ang mga capability upgrade at modernization ng mga kagamitan ng ating Sandatahang Lakas. Literal na pong naglalakbay sa karagatan papunta rito ang kauna-unahan nating Hamilton Class Cutter, isang mas modernong barko na magagamit natin para mabantayan ang ating mga baybayin. Maaari pa po tayong makakuha ng mga barkong tulad nito. Idadagdag iyan sa kukunin na nating mga helicopter (plural po iyon), patrol craft, at sandata na bultong bibilhin ng AFP, PNP, kasama na ang DOJ upang makakuha ng malaking diskuwento. Lahat po ito, makakamtan sa matinong pamamahala; mabibili sa tamang presyo, nang walang kailangang ipadulas kung kani-kanino.

Wala tayong balak mang-away, pero kailangan ding mabatid ng mundo na handa tayong ipagtanggol ang atin. Pinag-aaralan na rin po natin ang pag-angat ng kaso sa West Philippine Sea sa International Tribunal for the Law of the Sea, upang masigurong sa mga susunod na pagkakataon ay hinahon at pagtitimpi ang maghahari tuwing may alitan sa teritoryo.

Alam ko pong magbubunga ang pag-aarugang ipinapamalas natin sa mga lingkod-bayan na nakatutok sa ating seguridad. Mantakin po ninyo: sa unang anim na buwan ng 2010, umabot sa isanlibo at sampung kotse at motorsiklo ang nanakaw. Ikumpara po natin iyan sa apatnaraan at animnapung kotse at motorsiklong nanakaw mula Enero hanggang Hunyo ng taong ito. Ang laki po ng naibawas di po ba? Malas ko lang po siguro na ‘yung isa o dalawang kaso ng carnapping ang nai-heheadline, at hindi ang pagbawas sa mga insidente nito o ang mas mataas na porsyento ng mga nanakaw na kotse na naibalik na sa kanilang mga may-ari.

Isa pa pong halimbawa ng pagbabagong tinatamasa natin: Mayo ng taong 2003 nang lagdaan ang Anti-Trafficking in Persons Act, pero dahil hindi sineryoso ng estado ang pagpapatupad nito, dalawampu’t siyam na indibiduwal lamang ang nahatulan sa loob ng pitong taon. Nalagpasan na po natin iyan, dahil umabot na sa tatlumpu’t isang human traffickers ang nahatulan sa ating administrasyon. Ito nga po siguro ang sinasabing “sea change” ni Secretary of State Hillary Clinton ng Amerika. Dahil dito, natanggal na tayo sa Tier 2 Watchlist ng Trafficking in Persons Report nila. Kung hindi tayo natanggal sa watchlist na ito, siguradong napurnada pa ang mga grant na maaari nating makuha mula sa Millenium Challenge Corporation at iba pa.

Dumako po tayo sa trabaho. Dagdag-trabaho ang unang panata natin sa Pilipino. Ang 8 percent na unemployment rate noong Abril ng nakaraang taon, naibaba na sa 7.2 percent nitong Abril ng 2011. Tandaan po natin: moving target ang nasa hanay ng ating unemployed, dahil taun-taon ay may mga bagong graduate na naghahanap ng trabaho. Nito nga pong huling taon, nadagdag pa sa bilang nila ang libu-libong hawi boys, tagasabit ng banderitas, at iba pang mga Pilipinong kumuha ng pansamantalang kabuhayan mula sa eleksyon. Ang resulta po natin: Isang milyon at apatnaraang libong trabahong nalikha nitong nakaraang taon, nagtatapos po ng Abril.

Dati, nakapako sa pangingibang-bansa ang ambisyon ng mga Pilipino. Ngayon, may pagpipilian na siyang trabaho, at hangga’t tinatapatan niya ng sipag at determinasyon ang kanyang pangangarap, tiyak na maaabot niya ito.

Malaki pa po ang puwedeng madagdag sa trabahong nalilikha sa ating bansa. Ayon pa lang po sa website nating Philjobnet, may limampung libong trabahong hindi napupunan, napupunuan, kada buwan dahil hindi tugma ang kailangan ng mga kumpanya sa kakayahan at kaalaman ng mga naghahanap ng trabaho. Hindi po natin hahayaang masayang ang pagkakataong ito; ngayon pa lang, nagtatagpo na ang kaisipan ng DOLE, CHED, TESDA, at DEPED upang tugunan ang isyu ng job mismatch. Susuriin ang mga curriculum para maituon sa mga industriyang naghahanap ng empleyado, at gagabayan ang mga estudyante sa pagpili ng mga kursong hitik sa bakanteng trabaho.

Ngunit aanhin naman po natin ang mga numerong naghuhudyat ng pag-asenso ng iilan, kung marami pa rin ang napag-iiwanan? Ang unang hakbang: tinukoy natin ang totoong nangangailangan; namuhunan tayo sa pinakamahalaga nating yaman: ang taumbayan. Sa dalawang milyong pamilyang rehistrado sa ating Pantawid Pamilyang Pilipino Program, isang milyon at animnaraang libo na ang nakakatanggap ng benepisyo nito. Sa pagpapakitang-gilas ni Secretary Dinky Soliman, tinatayang may mahigit isandaang libong pamilya—uulitin ko po: mahigit isandaang libong pamilya ang naiaahon natin mula sa kahirapan kada buwan. Kaya naman mataas ang aking kumpiyansang makukumpleto ang 1.3 million na dagdag na pamilya, mula sa kabuuang 2.3 milyong target na benepisyaryo ng CCT bago matapos ang taong ito. At sa compliance rate nito na hindi bababa sa 92 percent, milyun-milyon na rin po ang inang regular na nagpapacheck-up sa mga health center, ang mga sanggol na napabakunahan, at ang mga batang hindi hinahayaan sa labas ng paaralan.

Simula pa lang po ito, at sa ganitong kalinaw na mga resulta, umaasa ako sa suporta ng bawat Pilipino, lalo na po ng lehislatura, sa mungkahi nating salinan pa ng pondo ang Pantawid Pamilyang Pilipino Program. Inaasam po natin na bago matapos ang 2012, tatlong milyong pamilya na ang mabibigyan ng puhunan para sa kanilang kinabukasan.

Binibigyan natin ang mga maralitang pamilyang ito ng pagkakataong makaahon sa buhay, dahil ang pag-asenso nila ay pag-angat rin ng buong bansa. Sino ang tatangkilik sa mga produkto at serbisyo ng mga negosyante, kung isang kahig, isang tuka naman ang mamimili? Kapag may amang kumakapit sa patalim para may kainin ang kanyang pamilya, at siya ay magnakaw o nangholdap, sino ba ang puwedeng mabiktima ng krimen kundi tayo rin? Kung ang mga kababayan natin ay walang maayos na pagkain o tahanan, mahina ang kalusugan at may malubhang karamdaman, hindi ba’t tayo rin ang nasa peligrong mahawa sa kanilang sakit?

Naglalatag po tayo ng pagbabago upang mapatibay ang pundasyon ng maaliwalas na bukas para sa lahat. Halimbawa po, sa kalusugan: di ba’t kapansin-pansin ang pagtaas ng bilang ng mga benepisyaryo ng PhilHealth tuwing maghahalalan? Ngayon, sa pamamagitan ng National Household Targeting System for Poverty Reduction (NHTS-PR), tiniyak natin na ang limang milyon at dalawandaang libong pamilyang Pilipino na nakikinabang sa PhilHealth ay ang talagang mga nangangailangan nito. Malawakang pag-unlad at pag-asenso ng lahat: Iyan po ang panata natin. Walang maiiwan sa tuwid na landas.

Tumungo naman po tayo sa ARMM. Ang dating sistema: Nagbabatuhan lang ng huwad na utang ng loob ang mga baluktot na kandidato. Kapag pambansang halalan, malaya ang nakaupo sa ARMM na imane-obra ang makinarya sa kaniyang rehiyon para matiyak na bokya, o sero, ang boto ng hindi kaalyado. Kapag naman eleksyon sa ARMM at maniningil na ng utang si Mayor o Governor, ang administrasyon naman ang magpapatakbo ng makinarya para manalo ang kanilang kandidato.

Ayon nga po sa naungkat ng COA, sa opisina ng regional governor ng ARMM, mula Enero 2008 hanggang Setyembre 2009, walumpung—uulitin ko po: walumpung porsyento ng mga disbursement ang napunta sa mga cash advance na wala namang maayos na paliwanag. Kung hindi nawala ang pondong ito, nakatapos na sana ang isang batang sa ngayon tumawid sa ghost bridge, para pumasok sa ghost school, kung saan tuturuan siya ng ghost teacher. Kaawa-awang bata: walang humpay na paghihirap, at walang pag-asa ng pag-asenso.

Gusto nating maranasan ng ARMM ang benepisyo ng tamang pamamahala. Kaya ang atin pong minungkahing solusyon: synchronization. Dahil dito, kailangan nilang tumutok sa kani-kanilang mga kampanya; magiging mas patas ang labanan, at lalabnaw ang command votes. Salamat po sa Kongreso at naipasa na ang batas na magsasabay sa halalan ng ARMM sa halalang pambansa.

May nagtatanong po, bakit postponement ang kailangan? Sa kagustuhang, siyampre, makabalik sa puwesto, nakahanda ang ilan na ulitin ang nakagawian para manalo. Isipin na lang po ninyo kung pumayag tayo sa kagustuhan ng mga kontra, at itinuloy natin ang eleksyon. Wala po silang ibang gagawin sa loob ng dalawang taon kundi paghandaan ang susunod na halalan at isiksik ang kalokohan nila sa mas maigsing panahon. Habang nananatili sa puwesto ang mga utak wang-wang na opisyal, naiiwan namang nakalubog sa kumunoy ng kawalang-pagasa ang taumbayan.

Wala akong duda sa kahihinatnan ng mga repormang inilatag na natin. Hindi po tayo nagbubukambibig lang; may kongkretong resulta ang ating mga paninindigan. Kapag sinabi nating tuwid na daan, may katapat itong kalsada sa Barangay Bagumbayan sa Sta. Maria, Laguna. ‘Pag sinabi nating malinis na pamamahala, may dadaloy na malinis na tubig sa mga liblib na lugar gaya ng nasa Barangay Poblacion, sa Ferrol, Romblon. Kapag sinabi nating liwanag ng pagbabago, titiyakin nating may liwanag na tatanglaw sa mga pamayanang dati ay nangangapa sa aandap-andap na gasera, gaya ng ginawa natin sa Barangay San Marcos, sa Bunawan, Agusan del Sur. Ganito na ang nangyayari sa marami pang ibang lugar; pinipilit nating ito rin ang mangyari sa kabuuan ng Pilipinas.

Nakatutok na po ang iba’t ibang ahensya ng gobyerno; nag-uugnayan at nagtutulungan sila upang maabot at mapabilis ang mga solusyon sa mga problemang kaytagal nang pinapasan ng bayan.

Di po ba’t may problema tayo sa baha, na alam naman nating dulot ng walang humpay at ilegal na pagputol ng mga puno? Ang dating solusyon: photo-op ng pagtatanim na ang tanging benepisyaryo ay nagpapoging pulitiko. Nagtanim nga ng puno kontra-baha, pero hindi naman siniguro na mananatiling nakatayo ang mga ito pag-alis nila.

Isa sa mga solusyong hinahanda na po at pinag-aaralan ay ang gawing kapaki-pakinabang sa mga pamayanan ang pagbabantay ng puno. Bibigyan sila ng binhi ng kape at cacao para itanim at mamunga ng kabuhayan. Habang hinihintay ang ani, makakakuha sila ng stipend upang bantayan naman ang mga punong itinanim laban sa baha. Puwedeng maging benepisyaryo ng programang ito ang mga informal settlers, na ngayon ay nagkukumpulan sa siyudad. Mamumuhunan tayo sa taumbayan, habang namumuhunan din sa kalikasan.

Noon bang isang taon, inisip kaya natin na kaya nating gawin ito? Sa ngayon, tinutupad na natin ang ating mga pangako. Bukas makalawa, katotohanan na ang lahat ng ating mga pinangarap.

Marami pa pong malikhaing konsepto na inilalapit sa atin, at ang atin pong ipinatupad na. May mosquito trap na pinapatay ang mga kiti-kiti ng lamok, na siguro naman po ay may kinalaman sa halos labing-apat na porsiyentong pagbaba ng insidente ng dengue; may hibla ng niyog na itatapon na sana, pero puwede palang murang solusyon sa mga daanang madaling mabitak; may landslide sensor na magbababala kung tumaas na ang panganib na gumuho ang lupa; may mga kagamitang magbibigay ng senyales kung malapit nang umapaw ang tubig sa mga ilog. Lahat po nito, gawa ng Pilipino.

Pinag-aaralan na rin po ng DOST at UP ang pagkakaroon natin ng monorail system, para tugunan ang problema sa pangmalawakang transportasyon. Sa malikhaing pag-iisip ng kapwa Pilipino, may pag-asa pala tayong magtayo ng light rail system nang hindi hihigit sa 100 million pesos ang gagastusin kada kilometro. Sa matitipid na pondo, mas mahabang kilometro ng riles ang mailalatag at makaka-abot sa mga lugar na malayo sa sentro ng komersyo. Ang mga dating sumisiksik sa siyudad para maghanap ng trabaho, maaari nang tumira sa madyo mas malayo, nang hindi pahirapan ang biyahe.

Uulitin ko po: ang mungkahing ito ay galing sa kapwa natin Pilipino, para sa Pilipinas. Naaalala po ba ninyo ang panahon kung kailan ni hindi man lang maabot ng mga pangarap natin ang ganitong mga proyekto? Ngayon, sinasabi ko po sa inyo: pinapangarap natin ito, kaya natin ito, gagawin natin ito. Hindi ba tayo nagagalak, Pilipino tayong nabubuhay sa mga panahong ito?

Sa kabila ng lahat ng ito, huwag po sana nating lilimutin: masasayang lang ang lahat ng ating narating kung hindi tuluyang maiwawaksi ang kultura ng korupsyon na dinatnan natin.

Sa mga kapwa ko empleyado ng sambayanan, mula sa tuktok hanggang sa bawat sulok ng burukrasya: Di po ba’t napakarangal na ngayon ang magtrabaho sa gobyerno? Di po ba’t ngayon, sa halip na ikahiya, gusto mo pang isuot kung minsan ang iyong ID kung sumasakay ka ng bus o jeep papasok sa iyong ahensya? Sasayangin po ba natin ang karangalang kaloob sa atin ng sambayanan?

Iyan din po ang aking panawagan sa ating Local Government Units. Kabilang po ako sa mga sumasang-ayon na kayo ang pinaka-nakakaalam sa pangangailangan ng taumbayan sa inyong mga lungsod at munisipyo. Makakaasa po ang ating mga LGU sa higit na kalayaan at kakayahan, kung makakaasa rin tayong gagamitin ito sa tuwid na paraan, at isasaalang-alang ang kapakanan ng buong sambayanan.

Halimbawa po, may ilang munisipyo na naisipang magbuwis sa mga transmission lines ng kuryente na dadaan sa kanilang mga pook. Magpapasok nga po ng kita sa kanilang lokal na kaban, pero kapalit nito, tataas din ang gastusin ng mas nakararaming Pilipino sa kuryente. Tiwala po akong kaya nating balansehin ang interes ng inyong mga nasasakupan sa interes ng sambayanan.

Kailangan pong manatiling magkatugma ang ating mga programa, dahil ang ikauunlad ng buong bansa ay manganganak din ng resulta sa inyong mga pook. Wakasan na po sana natin ang agendang nakatuon sa susunod na eleksyon lamang, at ang kaisipang isla-isla tayong maihihiwalay ang sariling pagsulong sa pag-unlad ng bansa.

Tayo-tayo rin po ang dapat magtulungan tungo sa kaunlaran. Malaki ang pasasalamat ko sa Kongreso sa pagpapasa ng mga batas ukol sa GOCC Governance, ARMM Synchronization, Lifeline Electricity Rates Extension, Joint Congressional Power Commission Extension, Children and Infants’ Mandatory Immunization, at Women Night Workers, at marami pa sigurong pasunod.

Noong isang taon nga po, nagpakitang-gilas ang Kongreso sa pagpasa ng budget bago matapos ang taon. Dahil dito, nasimulan agad ang mga proyekto at hindi na inabot ng tag-ulan. Bukas na bukas po, ihahain na namin sa lehislatura ang budget para sa susunod na taon. Umaasa po ako na muli kayong magpapakitang-gilas, upang tuluyan na nating mapitas ang bunga ng mga naitanim nating pagbabago.

Maganda na po ang ating nasimulan. Pero mahalaga pong maalala natin: simula pa lang ito. Marami pa tayong gagawin. Hayaan po ninyong ilatag ko sa Kongreso ang ilan sa mga batas na magpapaigting sa pagtupad ng ating mga panata sa bayan.

Layon nating bigyan ng kaukulang kompensasyon ang mga biktima ng Martial Law; ang pagkakaloob ng makatarungang pasahod at benepisyo para sa mga kasambahay; at ang pagpapatupad ng isang mas maayos na sistema ng pensyon para sa atin pong mga kawal. Sinusuportahan din natin ang pagpapalawak ng sakop ng scholarship na ipinagkakaloob ng DOST sa mahuhusay ngunit kapuspalad na mag-aaral; ang pagtataguyod ng pinaigting na pangkalahatang kalusugan; at ang pangangalaga sa ating kalikasan at sa mga pasilidad na titiyak sa kaligtasan ng mga mamamayan sa oras ng sakuna.

Kabilang din po sa ating agenda ang pagpapalakas ng BuCor, ng NBI, ng NEA, at pati na rin po ng PTV 4, upang sa halip na mapag-iwanan ng kaalaman at panahon, mas maayos nilang magagampanan ang kanilang pagbibigay-serbisyo sa publiko.

Hindi ko po nailagay ang lahat ng gustong magpasali ng kanilang adbokasiya dito po sa SONA. Pero kumpleto po ang detalye sa budget at budget message. Sa mga interesado po, pakibasa na lang detalye doon.

May mga nagsasabing pinepersonal ko raw ang paghahabol sa mga tiwali. Totoo po: Personal talaga sa akin ang paggawa ng tama, at ang pagpapanagot sa mga gumagawa ng mali—sino man sila. At hindi lamang dapat ako ang namemersonal sa usaping ito. Personal dapat ito sa ating lahat, dahil bawat Pilipino ay biktima nito.

Ang mali—gaano katagal man ito nanatili—ay mali pa rin. Hindi puwedeng “Oks lang”; hindi puwedeng “wala lang iyan.” Kapag kinalimutan natin ang mga ito, mangyayari lang ulit ang mga kamalian ng nakaraan. Kung hindi magbabayad ang mga nagkasala, parang tayo na rin mismo ang nag-imbita sa mga nagbabalak gumawa ng masama na kung puwede, uulitin ninyo ang ginawa ninyo.

Ang totoo nga po, marami pang kalokohan ang nahalungkat natin—pero hindi na po magpapakahaba doon, bigyan ko na lang kayo ng isang halimbawa. Sa PAGCOR: kape. Isang bilyong piso po ang ginastos ng dating pamunuan ng ahensya para sa kape; sa isandaang piso na lang po kada tasa, lalabas na nakakonsumo sila ng sampung milyong tasa ng kape. Baka po kahit ngayong iba na ang pamunuan ng PAGCOR ay dilat na dilat pa rin ang mata ng mga uminom ng kapeng ito. Hanapin nga po natin sila, at matanong: nakakatulog pa po kayo?

Pagpasok ng bagong Ombudsman na si dating Supreme Court Justice Conchita Carpio-Morales, magkakaroon tayo ng tanod-bayan na hindi magiging tanod-bayad ng mga nagwawang-wang sa pamahalaan. Inaasahan ko nga po na sa taon na ito, masasampahan na ng kaso ang maraming nagkuntsabahan sa katiwalian, at naging sanhi ng situwasyong ating inabutan. Tapos na rin po ang panahon kung kailan nagsasampa ang gobyerno ng malalabnaw na kaso. Kapag tayo ang nagsampa, matibay ang ebidensya, malinaw ang testimonya, at siguradong walang lusot ang salarin.

Tutok po tayo na ang pagkakamit ng ganap na katarungan ay hindi natatapos sa pagsasakdal kung hindi sa pagkukulong ng maysala. Buo ang kumpiyansa ko na tinutupad ng Department of Justice ang malaki nilang bahagi upang maipiit ang mga salarin, lalo na sa mga kaso ukol sa tax evasion, drug trafficking, human trafficking, smuggling, graft and corruption, at extrajudicial killings.

Wala pong tsamba: ang tapat at mabuting pamamahala ay nanganganak ng mabuti ring resulta. Isipin po ninyo: naipatupad natin ang mga ipinangakong serbisyo ng gobyerno, at nakapaglaan pa ng sapat na pondo para sa mga proyekto nang hindi kinailangang magtaas ng buwis.

Iyan naman po talaga ang plano: siguruhin na patas ang laban; itigil ang panlalamang ng mga makapangyarihan; at tiyakin na ang dating sistema kung saan nakikinabang ang iilan ay magiging bukal ng oportunidad para sa lahat.

Tinutuldukan na po natin ang wang-wang: sa kalsada, sa gobyerno, sa kalakhang lipunan. Ito po ang manganganak ng kumpiyansa na magdadala ng negosyo; ito rin ang sisiguro na ang pondo ng taumbayan ay mapupunta sa dapat nitong kalagyan: Imprastruktura na titiyak sa tuluyang pag-angat ng ekonomiya at pagmumulan ng trabaho, at serbisyong panlipunan na sisigurong walang mapag-iiwanan. Bubukas ang marami pang pintuang pangkabuhayan sa pamamagitan ng turismo; sisiguruhing hindi magugutom ang Pilipino sa pagpapalakas ng agrikultura. Ang mga dating kinakaligtaan, bibigyang-puhunan ang kinabukasan.

Magbubunsod ito ng siklo kung saan tiyak na may pupuno sa mga nalilikhang trabaho, at may mga konsumer na lalong magpapalago sa mga negosyo.

Batid ko po na hanggang ngayon ay may kakaunti pang nagrereklamo sa ating estilo ng pamamahala. Nakita po ninyo ang aming estilo, at ang kaakibat nitong resulta. Nakita po ninyo ang estilo nila, at kung saan tayo nito dinala. Sa mga taong bukas ang mata, maliwanag kung saan ang tama.

Ngayong tayo na ang nagtitimon sa gobyerno, malinaw ang direksyong tinatahak ng ating bayan. Isang bansa kung saan ang pagkakataon ay abot-kamay; kung saan ang mga nangangailangan ay sinasaklolohan; kung saan may saysay ang bawat patak ng pawis, bawat sandali ng pagtitiis, at bawat butil ng hinagpis na dinaanan natin. Kung may gawin kang mabuti, may babalik sa iyong mabuti. At kung may gawin kang masama, tiyak na mananagot ka.

Naaalala ko nga po ang isang ginang na lumapit sa akin noong kampanya; ang babala niya, “Noy, mag-iingat ka, marami kang kinakabangga.”

Tama po ang sabi niya: Tao pong may agam-agam din ako kung minsan. Pero wala po akong alinlangang tumahak sa tuwid na daan: Buo ang loob ko dahil alam kong nasa likod ko po kayo. Salamat po.

Salamat po sa mga pari at obispo na masinsinang nakikipagdiyalogo sa atin, katulad nina Cardinal Rosales at Vidal. Di naman po kami ganoong kalapit ni Cardinal Rosales, pero naniniwala akong ibinuhos niya ang lahat para mabawasan ang hindi pinagkakaunawaan ng gobyerno at simbahan. Sa pagkahalal kay Archbishop Palma, tagapagtanggol ng karapatang pantao at kalikasan, lalo pong tumibay ang aking kumpiyansang ugnayan, at hindi bangayan, ang mabubuo sa pagitan ng estado at simbahan.

Salamat din po sa ating Gabinete, na walang kinikilalang panahon ng tulog o pahinga, maipatupad lang ang pambansang agenda. Special mention po ang PAGASA, na tunay na ngayong nagbibigay ng maaasahang babala.

At sa mga nasasagasaan po natin sa landas ng katapatan at integridad sa pamamahala, ito naman po ang aking masasabi: Pinili ninyo ang landas kung saan naaapi ang sambayanan. Pinili naman namin ang landas na ipagtanggol ang taumbayan. Nasa tama po kami; nasa mali kayo. Sa inyong magbabalik ng pang-aapi sa sambayan, hindi kayo magtatagumpay.

Sa lahat ng mga kasama natin sa tuwid na daan: kayo ang lumikha ng pagkakataong baguhin ang dinatnan, at gawing mas maganda ang ipapamana natin sa susunod na salinlahi ng mga Pilipino. Kayo pong mga tsuper na pumapasada pa rin; kayong mga guro at estudyanteng pauwi pa lang mula sa klase; kayong patuloy ang paglikha ng mga obrang nagpapaalab sa apoy ng ating pagka-Pilipino; kayong mga pulis, sundalo, kaminero, at bumbero; kayong mga marangal na magtrabaho, sa Pilipinas man, sa gitnang dagat, o sa ibang bansa; kayong mga tapat na kasama natin sa gobyerno, anumang probinsya o partido; kayong mga Pilipinong nakikinig sa akin ngayon—kayo po ang lumikha ng pagkakataong ito.

Lumikha po kayo ng gobyernong tunay na nagtatrabaho para sa inyo. May limang taon pa tayo para siguruhing hindi na tayo babalik sa dating kalagayan. Hindi tayo magpapadiskaril ngayong napakaganda na ng resulta ng ating sinimulan.

Kapag may nakita tayong butas sa sistema, huwag na po tayo magtangkang lumusot. Huwag na nating daanin sa pakiusap ang madadaan sa pagsisikap. Tama na ang unahan, tama na ang tulakan, tama na ang lamangan, dahil lahat naman po tayo ay makakarating sa minimithi nating kinabukasan.

Tapusin na po natin ang kultura ng negatibismo; iangat natin ang kapwa-Pilipino sa bawat pagkakataon. Bakit po ang iba, ang hilig maghanap ng kung anu-anong pangit sa ating bayan? At napakahirap—parang kasalanan—na magsabi ng maganda? Naalala pa po ba natin noong huling beses tayong pumuri sa kapwa Pilipino?

Itigil na po natin ang paghihilahan pababa. Ang dating industriya ng pintasan na hindi natin maitakwil, iwaksi na po natin. Tuldukan na po natin ang pagiging utak-alimango; puwede bang iangat naman natin ang magaganda nating nagawa?

Kung may nakita kang mabuti, huwag kang magdalawang-isip na purihin ito. Kapag nakita mo ang pulis sa kanto, nagtatrapik nang walang kapote sa ilalim ng ulan, lapitan mo siya at sabihing, “Salamat po.”

Kung magkasakit ka at makita mo ang nars na nag-aruga sa iyo, sa halip na magserbisyo sa dayuhan kapalit ng mas malaking suweldo, pakisabi rin po, “Salamat po.”

Bago ka umuwi galing eskuwela, lapitan mo ang guro mong piniling mamuhunan sa iyong kinabukasan kaysa unahin ang sariling ginhawa; sabihin mo, “Salamat po”: Tulad ng aking gurong nasa screen ngayon, Salamat po Ginang Escasa.

Kung makasalubong mo ang iyong kinatawan sa kalsadang dati ay lubak-lubak (o wala), at ngayon ay puwede nang daanan nang maaliwalas, lapitan mo siya at sabihing: “Salamat po.”

Kaya po, sa sambayanang Pilipino, ang aking Boss na nagtimon sa atin tungo sa araw na ito: maraming, maraming salamat po sa pagbabagong tinatamasa natin ngayon.

Buhay na buhay na ang Pilipinas at ang Pilipino.


Tugon ng Bagong Alyansng Makabayan-Timog Katagalugan sa ikalawang SONA ni Aquino

Maaaring panuorin ang tugon ni G. Leo XL Fuentes, pangkalahatang kalihim ng BAYAN-TK, sa ikalawang SONA ni Aquino dito. And bidyo ay kuha ng Southern Tagalog Exposure.

 

 

 

 

 

 

 


Ikalawang SONA ni Aquino: ANG ISA’T KALAHATING [BU]WANG-WANG AT SANGKATUTAK NA KASINUNGALINGAN

Isang Unity Statement ng pagsusuri sa mga kasinungalingan sa ikalawang State of the Nation Address ni G. Benigno Aquino III

“Narinig natin ang pag-ubo ni Aquino hindi dahil sa kanser sa paninigarilyo kundi dahil sa kanser ng kronikong krisis panlipunan, sa lipunang Pilipino.”

Pagkatapos ng ikalawang State of the Nation Address (SONA) ni Benigno “Noynoy” Aquino III, ito ang mga salitang ipinukol ni Leo XL Fuentes, pangkalahatang kalihim ng Bagong Alyansang Makabayan-Timog Katagalugan at dating Tagapangulo ng Konseho ng mga Mag-aaral ng Unibersidad ng Pilipinas Los Banos.

Tulad ni Fuentes, kami, mga mag-aaral, guro at kawani ng UPLB, mga kabataang maralita, magsasaka, manggagawa at mamamayang nakikibaka, ay lubos na itinatakwil ang mga kasinungalingang laman ng ikalawang SONA ni Aquino. Higit pa rito, kami ay mariing lumalaban sa walang kaparis na kahirapang dulot ng nagpapatuloy na dayuhang pandarambong—kasapakat ang mga burukrata, malalaking negosyanteat asendero—sa yaman ng bansa at panghihimasok sa lahat ng larangan nito.

Tulad ng kanyang campaig line na “Kung walang kurap, walang mahirap” noong Halalang 2010, pinakikitid ni Aquino ang paglutas ng pamalagiang krisis panlipunan, pang-ekonomiya at pampulitika ng bansa sa pamamagitan ng kampanyang anti-“wang-wang” nito.

Sumatutal, uminog ang ikalawang SONA ni Aquino sa pagtugis umano sa mga “wang-wang” o yaong mga mapang-abuso sa awtoridad. Mula sa pagtutok sa “wang-wang” na animo’y ugat ng samut-saring suliranin ng bansa, pinangalandakan muli ni Aquino ang kalunus-lunos na kalagayang dinatnan nito mula sa nakaraang rehimeng Arroyo, mga nagawa nito sa loob ng nakaraang isang taon upang tugisin ang mga “wang-wang”, at ang “buhay na buhay” na hinaharap ng sambayanang Pilipino sa pamamahala ng gobyernong Aquino.

Ngunit tingnan natin ang mga kasinungalingan at katotohanan sa kanyang SONA:

1.       KAGUTUMAN

Aquino

Napababa umano ng gobyernong Aquino ang bilang ng mga Pilipinong nagugutom ngayong taon: Mula 20.5% ng populasyon noong Marso tungong 15.1% na lamang ngayong Hunyo.

Katotohanan

Minamanipula, na animo’y mina-magic, ang mga datos upang palabasin ang ganitong mapanlinlang na pahayag. Ayon sa National Statistics Coordination Board, hindi mahirap ang Pilipinong kumikita ng P37 kada araw. Sa ganitong taya, lalabas na mas mababa sa 30% sa bansa ang tinatayang mahirap at halos walang mahirap sa Kamaynilaan!

Sa katunayan, 80% ng populasyon ng bansa ang kumikita lamang ng mas mababa sa P104 kada araw, kalahati pa nito ay kumikita lamang P18-P54 kada araw. Kung ikukumpara sa standard daily cost of living na humigit-kumulang P1,000 sa pamilyang may anim na myembro, lalabas na halos 73 milyong Pilipino ang hindi nabubuhay ng disente at nakararanas ng kagutuman.

2.       Financial management

Aquino

Ayon kay Aquino, “Ang budget po ang pinakamalinaw na pagsasabuhay ng ating tuwid na landas.” Kung kaya nilayon umano ng gobyerno ang “tamang” paggastos ng kaban ng bayan na nagbunga ng P23 bilyong natipid dito. Dagdag pa niya, ang ganitong malikhaing pananalapi ang nagpataas ng ranking ng bansa sa credit rating nito. Magbibigay umano ito sa gobyerno ng mababang interes sa pautang ng mga international lending institution.

Katotohanan

Siyasatin natin ang tinagurian ni Aquino na 2011 Reform Budget:

IN BILLIONS OF PESOS

2010

2011

+/-

Debt (interest) payments 327 357 +30
Pork barrel 10.9 24.8 +13.9
CCTs 10 29.2 +19.2
Military 96.2 104.7 +8.5
Educ (Basic/SUCs) 175/24.8 207.3/24.4 +32/-0.4
Health 40 36 -4.0
Housing 5.2 5.6 +0.4

Aabot sa 58% ng pangkabuuang badyet ang inilalaan sa pambayad-utang, samantalang ang pinagsama-samang badyet para sa batayang serbisyong panlipunan—edukasyon, kalusugan at pabahay—ay aabot lamang sa 19.2% ng pangkabuuang badyet.

Masaklap pa, habang nagtataasan ang badyet na inilalaan sa pambayad-utang at pondo para sa militar, kinakaltasan naman ang badyet para sa serbisyong panlipunan. Ang pagtaas ng badyet sa batayang edukasyon (elementarya at hayskul) ay nominal lamang, at nananatili ang malaking kakulangan sa mga pasilidad tulad sa guro (94,000), klasrum (134,000), upuan (12 milyon) at libro (63 milyon).

Kung ang pambansang badyet ang “daang matuwid”, walang duda na bali-baliko at maputik ang daang patungong kumunoy ng kahirapan ang tinatahak ng mamamayan sa ilalim ni Aquino. Walang duda, kung gayon, na anti-mamamayan at maka-dayuhan ang gobyernong ito!

3.       PAGTUGIS SA KORUPSYON

Aquino

Nagkaroon umano ng bunga ang pagtugis ng gobyernong Aquino sa “wang-wang” pareho sa pampubliko at pribadong sektor. Sa pampublikong sektor:

  • Tumaas na raw ang mga kumpanyang handang tumaya para sa eksplorasyon ng yamang langis at mineral ng bansa, mula 36 kumpanya noong 2006 tungong 140 ngayong taon.
  • Nasiwalat din umano ang ma-anomalyang umento sa bonus ng Philippine National Construction Corporation na umabot ng P232 milyon.
  • Napigilan din umano ang mga proyektong walang pakinabang tulad ng dredging sa Laguna lake na nagkakahalaga ng P18.7 bilyon at programang food-for-school na walang siguradong benepisyaryo.
  • Napigilan din umano ang mga anomalya sa Department of Public Works and Highways tulad sa Region 4B na gagastusan ng P300 milyon gayong hanggang P50 milyon lamang ang maaaring gastusin ng ahensya kada proyekto.
  • Napigilan na rin umano ang 1 milyong toneladang over-importation ng bigas.
  • Nasiwalat na rin umano ang anomalyang paggastos ng PAGCOR ng P1 bilyon para sa kape.

Sa pribadong sektor, nasiwalat na rin umano ang “mahirap paniwalaang” maliit na halaga ng buwis na binabayaran ng mga maliliit na negosyante at propesyunal na umaabot lamang ng P5,783 income tax bawat isa sa kanila.

Katotohanan

Isang kasinungalingan na isang produktibong hakbang na paramihin ang pagpapa-ubaya sa mga pribadong kumpanya ang eksplorasyon sa ating yamang langis at iba pang mineral. Ang tanging dahilan kung bakit nais magsiksikan ng mga kumpanyang ito—na karamihan ay mga dayuhang mamumuhunan—sa mga probinsya sa Kordilyera, Bicol Region, Palawan at Mindoro dahil ang Pilipinas ay ikatlo sa buong daigdig na pinakamayaman sa ginto, ikaapat sa copper, ikalima sa nickel, at ikaanim sa chromite, na sumatutal ay nagkakahalaga ng mahigit kumulang US$840 bilyon-US$1 trilyon. Dahil ang mga kumpanya ay pribado, wala sa kanilang prayoridad ang serbisyo, sa halip ay ang gatasan ang bansa habang lugmok sa kahirapan ang sambayanan. Walang habas itong pinahihintulutan ng gobyernong Aquino.

Sa pribadong sektor, tila nagtataka pa si Aquino kung bakit maliit ang buwis na binabayaran ng mga propesyunal at mga maliit na negosyante. Una, hindi ba’t labis ding tinatamaan ang mga propesyunal at maliit na negosyante ng labis na krisis dahil sa nagtataasang presyo ng mga bilihin? Ikalawa, hindi binanggit ni Aquino na mismong mga datos ng gobyerno ay mina-magic: Kahit “takatak” vendors ay inihahanay kasama ang mga small at medium businessmen.

Pilit pa ring nakabuntot si Aquino sa anino ng labis na pagkapoot ng sambayanan sa nakaraang gobyernong Arroyo. Kung kaya, tinutugis ng gobyernong Aquino ang korupsyon upang pagmukhaing mayroon itong ginagawa para sa pag-unlad ng bansa. Ang misyong ito ng gobyernong Aquino ay hindi bumubunot ng ugat ng korupsyon; sapagkat senyales lamang ng kronikong krisis ang ganitong problema.

Kailangang maunawaan na ang korupsyon ay isang tradisyon sa kultura at pulitika ng bansa na nagmula pa sa mga kolonyalistang Kastila at Amerikano sa pamamagitan ng kanilang mapagsamantalang kaugalian ng sistemang “paternalismo” o “batá-batá”. Ibig sabihin, upang wakasan ang korupsyon kailangan ring bunutin ang ugat nito: Ang kontrol ng dayuhan at iilan sa yaman ng bansa, sa kapangyarihang kinakasangkapan ng mga ito upang higit na makapagkamal ng dambuhalang yaman.

Pilit na pinagdidiinan ni Aquino ang mga kasong ito ng korupsyon, ngunit tila nakalimutan na niya ang tuwirang pagpapanagot kay Arroyo at kanyang chronies. Tila kinalimutan din ni Aquino na banggitin ang pinaka-korap na ahensya ng gobyerno—ang Armed Forces of the Philippines—na nagpatuloy sa pangungurakot sa kasalukuyang gobyerno. Tila nakalimutan na niya na kahit siya ay namamalakad sa sistemang paternalismo: Ang KKK Inc. nito o ang Kaibigan, Kamag-anak, Kapamilya at Kabarilan, Inc. At kahit si Aquino mismo ay “wang-wang” at mapang-abuso sa kapangyarihan sa pag-aatubpag ng PPP o Porsche, Playstation at Pakikipagdate.

Tahimik din siya hinggil sa “Pajero” bishops na nasangkot sa usapin ng ma-anomalyang gawi ng PCSO. Tila nagiging maingat si Aquino sa tuwirang pagbangga sa Simbahang Katolika, ang isang institusyong mayroong tuwiran at di-tuwirang partisipasyon sa kanyang pagkakaluklok bilang pangulo.

4.       PABAHAY

Aquino

Ani Aquino, pinabubuti umano ni kanyang gobyerno ang kundisyon ng mga pulis at militar. Sila ay bibigyan na ng certificate of entitlement of lot allocation, upang ang karaniwang binbayaran nilang P4,000 kada buwan para sa bahay ay P400 na lamang.

Pinaplano na rin ng National Housing Authority ang dagdag na pabahay sa mga pulis at militar sa Visayas at Mindanao at isasama na ang mga kawani sa Bureau of Jail Management and Penology at Bureau of Fire Protection.

Katotohanan

Para kanino ang serbisyong pabahay ng gobyerno?

Tinatayang nasa 556,526 pamilya o 2.7 milyong Pilipino ang mga “informal settlers” sa Kamaynilaan. Aabot ito ng 25% ng populasyon ng rehiyon. Mayroon ding tinatayang 10,000 pamilyang biktima ng demolisyon ang nagsisiksikan sa Southville 7 sa Calauan, Laguna, 700 pamilya sa Parian, Calamba City, 200 pamilya sa kinatitirikan ngayon ng Rizal Park sa Calamba City, may ilang libong pamilya pa sa San Roque at New Manila sa Quezon City, Laperal sa Makati, Tondo sa Manila, Pangarap Village sa Caloocan, Davao at iba pang panig ng bansa. Hindi sila nagkaroon ng espasyo sa SONA ni Aquino. Hindi sila ang target ng proyektong pabahay ng gobyernong ito.

 5.       LAKAS-MILITAR

Aquino

Pinagmalaki ni Aquino na maaaring magkaroon ng modernong lakas-militar ang AFP dahil sa pagtugis sa mga “wang-wang”. Magkakaroon na umano tayo ng kauna-unahang Hamilton Class Cutter at iba pang kagamitan tulad ng helicopter at patrol crafts.

Sa kabila ng plano nitong pagbili ng mga kagamitang pandigma, plano umano ng gobyernong Aquino na makitungo ng mahinahon sa iringan sa mga isla ng West Philippine Sea. Plano nitong iangat ang usapin sa mga nasabing isla sa International Tribunal of the Laws of the Sea.

Katotohanan

Sa 2011 Reform budget ng gobyerno, tumaas ng P8.2 bilyon ang badyet ng militar, iba pa ang pagtaas ng badyet ng Department of National Defense at Philippine National Police. Malisyoso ba tayo kung kukwestyunin natin ang ganitong prayoridad? Bakit tumataas ang pondo ng militar habang papadausdos ang badyet sa serbisyong panlipunan? At bakit kagamitang pandigma, tayo ba ay mayroong inaasahang digmaan na sasangkot ang Pilipinas?

Sabi ni Aquino, pakikitunguhan natin ang usapin ng Spratlys ng mahinahon, ngunit mula sa pang-uupat ng US sa panghihimasok nito sa iringan sa mga islang nabanggit, tila nang-uupat din ang Pilipinas sa Tsina na kalaban ngayon ng US sa pandaigdigang merkado. Malinaw ang patuloy na paghahanda ng mga tropang Kano sa mga Pilipinong militar sa porma ng pagpapatuloy ng Visiting Forces Agreement at kahalintulad nitong polisiya tulad ng CARATS sa Zamboanga at Palawan. Dahil dito, hindi man ipormal malinaw na bumabase na ang mga tropang Kano sa mga lupain ng bansa, at anumang pagkakataon sa hinaharap maaari nang magdeklara ng digmang agresyon ang US sa Tsina.

Kung gayon, hindi ito simpleng malisya; isa itong ma-anomalyang alokasyon ng kaban ng bayan na hindi tumutugon ng tunay na kagyat na pangangailangan ng sambayanan.

Sa kabila ng kanyang pagmamalaki sa mga modernong kagamitang pandigma, hindi naman nagkaroon ng espasyo ang SONA ni Aquino sa pag-uulat sa bayan ng mga kaso ng paglabag sa karapatang-pantao tulad ng patuloy na nakabinbing mahigit 1,000 kaso ng extra-judicial killings sa panahon ni Arroyo at patuloy na pamamayagpag ng mga militar na sangkot sa mga kasong ito.

Malinaw ang panawagan ng mamamayan sa kabila ng walang kaparis na kagutuman sa ilalim ni Aquino: Edukasyon hindi gyera, pagkain hindi bala.

6.       KRIMEN, PAMBANSANG SEGURIDAD AT KAPAYAPAAN

Aquino

Pinagmalaki ni Aquino ang pagsugpo umano ng gobyerno sa mga krimen partikular sa carnapping at human trafficking.

Batay daw sa datos, bumaba mula 1,010 kaso ng carnapping noong 2006 tungong 460 kaso na lamang ngayong 2011. Sa human trafficking, nakapagpakulong na umano ang gobyerno ng 31 traffickers sa loob lamang ng isang taon, mas malaki pa ito sa 29 human traffickers na naipakulong sa pitong taon mula 2003-2010. Dahil dito, natanggal na raw tayo sa Tier 2 Watchlist on trafficking in persons sa daigdig, dahilan upang magkaroon ng mataas na prayoridad ng financial aid mula sa Millenium Challenge Corporation.

Katotohanan

Bagamat ikatutuwa natin kung totoo mang may pag-unlad sa pagsugpo sa kirminalidad, mababaw ang konsepto ng gobyernong Aquino sa pambansang seguridad at kapayapaan kung itutuon lamang nito ang atensyon sa paglutas ng suliranin sa mga krimeng tulad ng carnapping at trafficking. Ang kailangan ng sambayanan ay isang kumprehensibong solusyon hinggil sa ugat ng ganitong kaguluhan at tunggalian sa bansa—isang kumprehensibong paglutas sa socio-ekonomikong krisis o kahirapang nagtutulak sa mamamayan upang gumawa ng mga desperadong hakbang para lamang mabuhay. Dapat bunutin ng kumprehensibong solusyong ito ang ugat ng kahirapan: Ang pananatili ng di-tuwirang dayuhang kontrol sa bansa, ang pagsasamantala ng iilang asendero sa malawak na magsasaka at sambayanan, at ang burukratikong katiwalian.

Habang pinatatampok ng gobyerno ang pagtugis nito sa mga maliit na kriminal, tila kinalimutan niya ang mga krimen na kinasasangkutan ng kanyang mga ka-“KKK Inc.” hinggil sa masaker sa Hacienda Luisita noong 2004.

Higit pa rito, hindi nito tinalakay ang isyu ng nagaganap na armadong tunggalian sa kanayunan. Tahimik si Aquino hinggil paglabag ng gobyerno nito sa mga kasunduan sa peacetalks na nagiging dahilan ngayon ng National Democratic Front of the Philippines (NDFP), ang grupong katuwang ng taumbayan para magtayo ng independyenteng gobyerno, upang iurong ang pakikipagnegosasyon kay Aquino. Hanggang ngayon, nakakulong pa ang 17 NDFP consultants na dapat ay pinoprotektahan ng security guarantees batay sa kasunduan ng dalawang gobyerno.

7.       TRABAHO AT EDUKASYON

Aquino

Iniulat ni Aquino sa kanyang SONA ang paglikha ng gobyerno ng 1.4 milyong trabaho, dahilan upang bumaba ang unemployment rate sa bansa mula 8% noong 2010 tungong 7.2% noong Abril 2011.

Ani Aquino batay sa datos ng PhilJobNet website, tinatayang 50,000 kada buwan ang nababakanteng trabaho dahil sa kawalan ng mga manggagawang may tamang kasanayan para sa trabaho. Lulutasin umano ng gobyerno ang ganitong suliranin sa trabaho sa pamamagitan ng pagtutulungan ng DOLE, TESDA, CHEd at DepEd na baguhin ang kurikulum ng sistema ng edukasyon sa bansa upang tuwirang tumugon sa aktwal na pangangailangan ng mga kumpanyang nagbibigay ng trabaho.

Ngunit sa kagyat umano’y palalawigin pa ang saklaw ng proyektong Pantawid Pamilyang Pilipino program/conditional cash transfer (4Ps/CCT) ng 1.3 milyong benepisyaryo ngayong taon.

Pinagmalaki rin ni Aquino ang mga bagong teknolohiya na gawang Pilipino at para umano sa mga Pilipino tulad ng low-cost mosquito trap, coconut foir fider sa konstruksyon ng mga kalsada, early flood warning system, landslide sensor, at bagong transport system na dine-develop ng DOST at UP.

Katotohanan

Maliit kung tutuusin ang datos ng unemployment rate ni Aquino, kung totoo nga ang mga datos na ito. Dahil sa katunayan, batay sa pinakahuling sarbey ng gobyerno, tinuturing nito na employed ang mga manggagawang sa kasalukuya’y naghahanap pa lamang ng trabaho.

Kung susuriin, batay sa pananaliksik ng Ibon foundation, 11.3 milyon ang walang trabaho noong unang kwarto ng kasalukuyang taon, mas mataas ito sa 9.9 milyong walang trabaho noong huling kwarto ng 2010. Dahil sa kakulangan ng sapat na trabaho sa bansa, humigit-kumulang 4,000 Pilipino ang umaalis sa bansa araw-araw para magtarabaho sa ibayong dagat.

Maging ang binibigay nitong solusyon na pagbabago ng kurikulum sa sistema ng eduksyon para lamang sa interes ng mga dayuhang kumpanya ay isang maka-dayuhang patakaran at kung gayo’y isang anti-nasyunal at anti-mamamayan sapagakat hindi nito layuning tugunan ang aktwal na pangangailangan ng sambayanan sa repormang agraryo at pambansang industriyalisasyon para sa tunay na pag-unlad.

Ang 4Ps/CCT nama’y isang panandaliang solusyon; ngunit panandalian na nga lang hindi pa sapat ang administratibong kapasidad at imprastraktura ng gobyerno para benepisyuhan ng proyektong ito ang target nitong 14% na pinakamahirap sa bansa. Mayroon lamang tayong 16,200 health stations sa 42,000 barangay sa bansa. Dagdag pa rito ang kakulangan sa mga dentista, doktor, nars at midwife na nananatiling mababa sa 10-20% ang proportion sa populasyon.

Ngunit higit pa rito, nalantad na ang tunay na layunin ng 4Ps/CCT: Ang maging programang pampakalma lamang sa nag-aaklas na mamamayan bilang bahagi ng kontra-insurhensyang programa nitong Oplan Bayanihan. Samakatuwid, hindi intensyon ng 4Ps/CCT o kahit ng Oplan Bayanihan na bigyang solusyon ang malalang kagutuman at ligalig sa lipunan.

Samantala, sa kabila ng pagmamalaki ni Aquino sa mga imbensyong Pilipino, pilit naman nitong ikinukubli ang kawalan ng prayoridad ng kanyang gobyerno para sa mga pampublikong unibersidad na siyang lilinang ng siyensya at teknolohiya ng bansa. Buong pagmamalaki pa nitong binanggit ang UP sa talumpati, samantalang maraming imbensyong Pilipino at mga pananaliksik ang hindi na kinakaya pang sustentuhan ng pamantasan dahil sa pagkapilay nito bunsod ng pinakamataas na budget cut sa subsidyo nito na nagkakahalaga ng P1.39 bilyon.

8.       KALUSUGAN

Aquino

Tumatarget na umano ang National Household Targetting System ng 5.2 milyong pamilyang magiging benepisyaryo ng Philhealth, upang siguruhin umano na hindi lamang kapag nalalapit ang eleksyon saka tatrabahuhin ang pagbebenepisyo ng Philhealth sa mga maralita.

Katotohanan

Malinaw na walang maiuulat si Aquino hinggil sa pagpapalakas ng imprastraktura ng gobyerno para tugunan ang pangangailangan sa kalusugan ng mamamyan. Makikita sa datos sa itaas ang malaking kakulangan sa health units at mga kawaning pangkalusugan. Hindi ito kataka-taka dahil wala sa prayoridad ng gobyerno ang pagbibigay ng sebisyong medikal sa taumbayan: Bumaba ng P4 bilyon ang badyet sa kalusugan ngayong taon, mula sa P40 bilyon noong 2010 tungong P36 bilyon ngayon taon.

Habang binabawasan ang badyet, tinutulak naman ng gobyernong Aquino sa diwa ng Public-private partnerships ang pagsasapribado ng maraming pampublikong ospital sa bansa, maging ang pangunahing ospital nito—ang Philippine General Hospital, na ngayon ay lugmok sa utang sa operasyon nito (kuryente halimbawa) dahil sa mababang subsidyo mula sa gobyerno.

Kapansin-pansin din na hindi naglabas ng pahayag si Aquino hinggil sa isyu ng Reproductive Health Bill. Bagkus, pinuri pa nito ang mga obispo ng Simbahang Katolika sa isang tipo ng rekonsilyasyon sa interes ng Simbahan at estado. Ma-anomalya ito sapagkat kamakailan lamang matapos ang kabi-kabilang patutyada ng gobyerno sa “pajero” bishops kahit pa todo-ingat si Aquino sa sensitibong usaping ito, nagpahayag ng pagsuporta ang CBCP sa panawagan ng mga manggagawang bukid ng Hacienda Luisita na ipamahagi ang lupang hacienda.

9.       ARMM

Aquino

Pinatampok din ni Aquino sa kanyang SONA ang synchronization ng eleksyon ng ARMM sa pambansang halalan upang gawing kongkreto umano ang pagbebenepisyo ng mabuting pamamahala ng gobyerno sa nasabing rehiyon.

Katotohanan

Isa itong diversion sa tunay na usapin ng kahirapan sa ARMM: Malawak na warlordism at landlordism o pangangamkam ng mga lupain sa Mindanao at pandarahas sa mamamayang Moro. Kailanman hindi naging patas ang eleksyon sa ARMM at tanging ang may namamayagpag na hacienda at malakas na pwersa ng Private Army ang siyang makauupo sa pwesto. Kahit pa mangyari ang sinsabaging election synchronization, mananatili pa ring malawak ang dayaan, madugo ang eleksyon at dominado ng iilan ang pulitika sa ARMM. Sa huli, talo ang sambayanang Moro; itatapon lamang nilang parang basura ang hungkag na solusyong ipinanunukala ng Kongreso at ni Aquino.

10.   ISYUNG PANG-KALIKASAN

Aquino

Tinukoy ni Aquino ang malawak na deforestation bilang sanhi ng mga pagbaha tuwing tag-ulan. Ika ni Aquino, hindi na lamang photo opportunity ng pulitikong nagtatanim ng seedlings ang solusyon kundi pagsisiguro sa pagtatanim ng puno, partikular ng punong kape at kakaw, ng mga setler. Ang mga setler na ito ay magsisilbing ‘steward’ ng mga kape’t kakaw na itatanim. Bibigyan umano sila ng insentibo sa kanilang pag-aalaga ng mga punong ito.

Katotohanan

Gayong napakalaking usapin ng pagkasira ng kalikasan, mga punong kakaw at kape ang naging laman ng SONA ni Aquino sa halip na bigyang pansin ang malawakang anomalya at walang pusong panggagahasa sa kalikasan ng mga malalaking korporasyon sa pagtotroso, pagmimina at pagtitibag ng bato (quary). Dahil kumikita ng malaking buwis ang gobyernong Aquino mula sa mga korporasyong ito, nanatiling tahimik si Aquino sa pagtugis sa kanila.

Nag-endorso si Aquino ng bagong 247 application sa bansa para sa eksplorasyon ng yamang mineral ng bansa. Nanghimasok na rin ito sa open-pit mining ban sa Cotabato at inidorso rin ang pagsasapribado ng pagmimina sa Palawan at Mt. Diwalwal. Nais nitong ingudngod ang mga setler sa pagtatanim ng punong kape’t kakaw ngunit kahit ga-milyong puno pa ang itanim, kung mananatili ang mga pribadong operasyon ng pagmimina, lulubha lamang ang pagkasira ng kalikasan.

11.   KARAPATANG-PANTAO

Aquino

Mayor sa puntong ito ang pagbibigay umano ng gobyernong Aquino ng sapat na kompensasyon sa mga biktima ng Batas Militar. Binanggit din ni Aquino ng pahapyaw ang kumpyansa nito sa Department of Justice sa pagresolba ng mga kaso ng extra-judicial killings (EJK).

Katotohanan

Ani Aquino, “Ang pagkakamit ng ganap na katarungan ay hindi natatapos sa pagsasakdal kung hindi sa pagkukulong ng maysala.”

Pensyon para sa mga biktima ng Batas Militar?—hindi naman ito masama, ngunit bakit hanggang sa ngayon ang mga maysala sa daang libong kaso ng pagyurak sa karapatang-pantao sa madilim na panahon ng Batas Militar ay hindi pa rin nakukulong? Gayong mayroong kumpensasyon, sampal sa mga biktima ng Batas Militar ang hindi pagkilala ni Aquino sa patung-patong na ebidensya laban sa mga mersenaryong militar, paramilitar, mga opisyal ng gobyerno, at higit sa lahat sa diktador na si Marcos upang sila’y isakdalat ipakulong.

Hindi kataka-taka kung bakit walang nabanggit si Aquino hinggil sa pagsasakdal sa mga maygawa ng extra-judicial killings (EJK). Hanggang sa ngayon kasi, wala pa ni isa ang nareresolba sa mahigit 1,000 kaso ng EJK sa siyam na taon ni Arroyo sa estado-poder. Ating itatanong: Bakit lubhang matagal ang pagresolba sa mga ito, gayong mismong UN Human Rights Council Rapporteur Professor Philip Alston ang nakapagsuri na, “There is no reasonable doubt that the military is responsbile for a significant number of killings and that subsequent number of evidence points to the continuing nature of that practice”? Ang mga sangkot dito na si Jovito Palparan at ang mga kasapakat nito sa 202nd Infantry batallion at iba pang tropa ng AFP ay namamayagpag pa rin.

Kung susuriin naman ang mga kaso ng paglabag mismo ng gobyernong Aquino sa kaparatang-pantao, malalamang nilagpasan pa nito ang rekord sa pagpaslang ng sinundan nitong si Arroyo: 45 kaso ng EJK, 15 dito ay mga mamamayan ng Timog Katagalugan; 5 sapilitang pagdukot; at 300 bilanggong pulitikal, kabilang ang 17 na NDFP consultants na dapat ay protektado ng safety at immunity guarantees. Lahat ng ito sa loob lamang ng isang taon!

Kaya naman pala, sapagkat nasa bakuran mismo ng kanyang opisina ang maysala, paano niya sila maisasakdal?

Samantala, sa nakaraang koda ng karapatang-pantao para sa Lesbians, Gays, Bisexual and Transgender o LGBT na ipinanukala ng UN, tanging ang gobyernong Aquino lamang sa mga bansang Katolika ang hindi pumirma rito. Sa kabila ito ng napakaraming kaso ng diskriminasyon—malala pa ay pagpaslang—sa mga LGBT ang unti-unti nang lumulutang. Maging sa konggreso, nagiging malaking usapin na ang panukalang Anti-Discrimination Bill bunsod ng pagsaklolo ng libu-libong LGBT sa pagyurak sa kanilang karapatang mabuhay ng matiwasay.

12.   RECONCILIATION

Aquino

Tampok din ang pagpapasalamat ni Aquino sa mga alagad ng Simbahang Katolika katulad kina Cardinal Rosales at Vidal. Nakikita rin umano ng gobyernong Aquino ang kumpiyansa ng ugnayan ng gobyerno at Simbahan kay Archbishop Palma na haligi ngayon ng Simbahan.

Katotohanan

Pilit ikinukubli ni Aquino ang namumuong iringan ng Simbahang Katolika at gobyerno sa maraming usapin: Reproductive Health Bill, mga manggagawang bukid ng Hacienda Luisita at paglilibing ng mga bangkay ng diktador na si Marcos kahanay ng mga martir at bayani sa Quezon City.

Pilit nitong itinutulak ang rekonsilyasyon, samantala tinatalikuran ang mga dapat na pag-usapan sa pagitan ng dalawang panig.

At kung tapat ang gobyernong Aquino sa pangakong rekonsilyasyon, dapat na agaran na itong humarap sa naantalang usapang pangkapayapaan sa pagitan nito at ng independyanteng gobyerno ng taumbayan na nirerepresenta ng NDFP. Dapat na itigil na nito ang pambubuyo, sapagkat pagwawakas sa armadong digmaan, kapayapaan at pambansang seguridad ang nakasalalay sa negosasyong ito.

13.   KULTURA NG NEGATIBISMO

Aquino

Ani Aquino, itigil na umano ang kulturang negatibismo: Ang pagkahilig na “maghanap ng kung anu-anong pangit sa ating bayan”.

Katotohanan

Nais nating pag-ibahin ang sinasabi ni Aquino na negatibismo sa pagpoprotesta. Dapat nating ipaalala ng malinaw sa gobyerno at sa mga katulad din mismo ni Aquino na “wang-wang”, na nasa mamamayang lugmok sa matinding kahirapan ang LAHAT NG DAHILAN UPANG TUMULIGSA.

Hindi na kayang linlangin ng mga ganitong mabubulaklak na pahayag ni Aquino ang mamamayan. Lantad na lantad na siya at ang kanyang bulok na pamamahala. Tama na, kailangan na nating tuldukan ang ilusyon ng pagbabago sa ilalim ng maka-dayuhan at anti-mamamayang gobyernong Aquino!

SO NAsaan na ang “daang matuiwd”?

Hindi na papalinlang ang Sambayanang Pilipino!

Manindigan, labanan at singilin ang gobyernong Aquino!

Ang unity statement na ito ay lubos na sinusuportahan ng:

Anakbayan-UPLB, Anakbayan-Southern Tagalog, League of Filipino Students-UPLB, Center for Nationalist Studies-UPLB, Gabriela Youth-UPLB, Student Christian Movement-UPLB, UPLB Zoomout Multimedia Collective, Kabataan Partylist-UPLB, Kabataan PArtylist-Laguna, Kabataan Partylist-Southern Tagalog, College Editors’ Guild of the Philippines-Southern Tagalog, National Union of Students of the Philippines-Southern Tagalog, Umalohokan, Inc, UPLB Kulturang Ugnayan ng Kabataan Alay sa Bayan, UPB Writers’ Club, Kartunista-Manunulat Kolektib, Solidaridad-UPLB, Samahan ng Kabataan para sa Bayan (SAKBAYAN) at iba pang organisasyon at samahan.

Maaaring makuha ang orhinal na teksto ng ikalawang SONA dito.

Bbulok na prutas ang pantapat ng mga mamamayan ng Timog Katagulagan sa larawan ni Aquino upang ipakita ang galit ng mga mamamayan sa "bulok" nitong pamamahala


Pakikiisa ng Anakbayan-UPLB sa Inter-faith Rally para sa mga manggagawang bukid ng Hacienda Luisita


Tatlong dahilan bakit kailangang lumahok sa SONA ng BAYAN sa Hulyo 25

EDUKASYON SA ILALIM NI PNOY, NASA KUMUNOY!

Lubhang tumitindi ang krisis sa edukasyon sa ilalim ng rehimeng US-Aquino. Patuloy na dumarami ang mga kabataang hindi nakakapag-aral. Sa bawat 100 estudyanteng pumapasok sa Grade 1, 66 lamang ang nakakapagtapos ng Grade 6, at 43 lamang ang nakakapagtapos ng hayskul. Pagdating sa kolehiyo, patuloy ang paglobo ng bilang ng mga dropout.

Nananatiling napakaliit ng budget na inilalaan ng gobyerno sa edukasyon na siyang hudyat ng lubhang pag-aabandona nito sa tungkuling bigyang edukasyon ang sambayanan. Dulot nito, kaliwa’t kanan ang pagtataas ng matrikula at pagpapataw ng mga iligal na bayarin sa mga pribado at pampublikong paaralan. Dagdag pahirap pa ang K+12 ni Noynoy na layuning pagtakpan ang unemployment sa bansa sa pamamagitan ng dagdag 2 taon sa basic education. Lalangkapan ito ng vocational technical na kurikulum upang hubugin ang kabataang Pilipino bilang semi-skilled workers na handang ibenta sa dayuhang merkado.

Higit kailanman, kailangang igiit naitn ang ating karapatan sa edukasyon. Ipinapanawagan natin na dagdagan ang budget sa edukasyon at ibasura ang mga batas at patakarang naglalayo sa mga kabataan sa karapatang tao.

SA ISANG KURAP, DUMAMI ANG MAHIRAP!

Sa kasalukuyan, aabot sa 80% ng populasyon ang lubog sa kahirapan at nabubuhay sa mas mababa sa P104 sa kada araw. Kalahati nito ay arawang nabubuhay sa P18-54 lamang. Pinalala pa ito ng walang patid na pagtaas ng presyo ng mga pangunahing bilihin. Kaakibat nito ang pagsirit ng presyo ng langis na umabot na sa 16 na beses ng pagtaas sa unang hati pa lamang ng taong ito. Sasabayan pa ng pagtaas ng pamasahe kabilang na ang singil sa LRT at MRT.

Sa kabila ng mga ito, walang makabuluhang dagdag sahod na ibinibigay ang administrasyon sa mga manggagawang Pilipino. Ni kalahati ng halos P1000 cost of living sa Kamaynilaan ay di mapupunan ng minimum wage na nasa P404 lamang. Patuloy na inaagawan ng lupa ang mga magsasakang Pilipino kabilang na ang mga manggagawang bukid ng Hacienda Luisita na muling pinagtraydoran ng Korte suprema sa pagpanig nito sa HLI administration sa kaso ng pamamahagi ng lupa. Patuloy na inalisan ng tahanan at ikabubuhay ang mga maralita sa pamamagitan ng malawakang demolisyon at mga atake sa kabuhayan.

Itinutulak ng gobyernong ito sa higit na kagutuman hanggang kamatayan ang mamamayang Pilipino. Sa halip na ibigay ang batayang serbisyong panlipunan, kumikiling ito sa interes ng mga dayuhang negosyante sa pagsulong ng ma programang Public Private Partnerships. Walang dapat gawin ang mamamayan kundi magkaisa at tumindig para wakasan ang kahirapan at pambubusabos dulot ng rehimeng US-Aquino.

WALANG MAAASAHAN SA INUTIL, PAHIRAP AT PAPET NA PANGULO!

Matapos ang siyam na taong impyerno sa ilalim ni Arroyo, susi ang unang taong pamumuno ni Aquino upang ipakita sa bayan ang tunay na pagbabago. Ngunit hindi ito ang ginawa ni Noynoy. Nanatili itong manhid sa panawagan ng mga mamamayan.

Hindi nagawa ni Aquino na panagutin si Arroyo at ang mga alipores nito sa kanilang mga kasalanan sa bayan. Sa halip, ipinagpapatuloy ni Aquino ang mga patakarang katulad ng kay Arroyo kabilang na ang sagad-sagaring pagkatuta sa gobyerno ng Estados Unidos.

Dapat nang walisin ang bubog ng basag nang ilusyon ng pagbabago. Wala tayong maasahan sa isang Pangulong asyendero na ang tanging interes ay protektahan ang mga kanyang mga Kamag-anak, Kaibigan at Kabarilan na nasa kapangyarihan kapalit ng pagpapahirap sa sambayanang Pilipino.

Ang hamon sa atin, manindigan at isulong ang isang pambansa demokratikong pakikibaka tungo sa tunay na panlipunang pagbabago. Kung saan sa sama-samang pagkilos, ipaglalaban ng mamamayan ang tunay na repormang agraryo at pambansang industriyalisasyon na siyang tunay na mag-aahon sa atin sa kahirapan. kung saan isusulong ng kabataan ang makabayan, siyentipiko at makamasang edukasyon at kulutra para matamasa ng lahat. sa pamamagitan ng pakikibakang ito, ipagtatagumpay ng sambayanan ang kanilang demokratikong karapatan tungo sa pagkamit ng isang lipunang tunay na malaya, makatarungan at walang pinagsasamantalahan.

Sobra na! Tama na! Labanan ang INUTIL, PAHIRAP SA MASA at PAPET na rehimeng US-AQUINO. Kabataan, manindigan para sa PAMBANSA DEMOKRATIKONG PAGBABAGO!


ANATOMY OF PHILIPPINE POLITICS

(Originally published in the October 26, 1968 issue of The
Philippine Collegian, official student newspaper of the
University of the Philippines.)

Economic Power Makes Political Power

IT IS beyond doubt that economic power makes political power. A
political system is possible and can last only because it is
based on an economic foundation, on the mode of production that
gives sustenance to the political ideas and institutions in the
superstructure of a society. With this basic assumption, we may
start to make a comprehensive presentation of the anatomy of
Philippine politics.

However, we cannot really make a profound critique of Philippine
politics if we do not grasp the historical principle that the
masses of our people in a semi-colonial and semi-feudal country
can build up their own political power in the countrywide in the
course of a struggle entailing the area-by-area and step-by-step
elimination of the political and economic power of the local
exploiters and local bullies, without as yet being in full
control of the national economy. We keep this principle in mind
even as our topic is the anatomy of Philippine politics as it is
now.

To know well a political system or a particular form of society,
it is necessary to comprehend the basic political contradictions
that are at work, emerging from basic contradictions of socio-
economic classes even if these should at first appear as being in
equilibrium. If we try to make a presentation of the Philippine
political system without considering its basic socio-economic
contradictions, then we would be merely trying to depict a
lifeless skeleton seeming to have the quality of permanence. It
is the relentless conflict of classes in our society that keeps
our politics dynamic and impermanent. The very existence of class
exploitation gives away the fact of class struggle, no matter how
suppressed or obscured by one means or another, and also gives
away the prospect of social revolution, no matter how much it is
restricted by the state power of the ruling classes.

If we are interested in the anatomy of Philippine politics as if
it were a dead or passive structure, all that we have to do now
is to read and reread the Philippine Constitution. So, we would
just say that we have a republican and presidential form of
government which has three basic branches-executive, legislative
and judicial-in equilibrium under a rule of check and balance;
that the Filipino electorate has the democratic right to vote in
and vote out men in the government; that electoral choice is
mainly provided by a two-party system ensured by a constitutional
provision on electoral inspectors; and that in-between and during
elections, the Filipino people are formally gifted with a bill of
rights which is supposed to allow them to act in and speak out
their interests collectively and individually.

But, in these turbulent times, we cannot afford to be naive and
superficial. We cannot refer dogmatically to formal rights and
say that sure enough we have democracy in this country. We have
to investigate the national and social reality. Especially at a
time that more and more people are getting dissatisfied with the
political system and its political processes, it becomes more
compelling in our part to look into the most vital struggles that
are now severely straining the ability of the system to contain.
In other words, we have now to see Philippine politics in the
light of fundamental issues and demands that divide social
classes and political aggrupations daily driven on the course of
irreconcilable disagreement or conflict.

THE CLASS BASIS OF POLITICAL TENDENCIES AND TRENDS

We have to have a clear perception and knowledge of the economic
classes within our semi-colonial and semi-feudal society. Their
basic demands are of a political character, involving relations
of members within the same class, relations between classes,
relations within the nation as a whole and relations with other
nations. Political tendencies, trends, issues and possibilities
are founded on these classes existing and operating within
Philippine society. What can sustain a political movement or a
political system is a definite economic class or an alliance of
economic classes that have certain interests or that have certain
aspirations and demands.

It is not possible, in a class-divided society like that of the
Philippines, for all classes to have common or similar interests
to protect and advance. The fact is that some classes are united
against other classes because of a basic contradiction of
interests. Thus, the diametrical opposition of basic political
standpoints.

With regard to the basic struggle for national democracy to which
all patriotic Filipinos should be committed, the entire range of
social classes in the Philippines is divided into two camps.
There is the camp of those classes who wish to achieve the
completion of the national-democratic revolution and there is the
opposite camp of those classes interested in the perpetuation of
imperialist and feudal power in this country.

The masses of workers and peasants, the intelligentsia, the petty
property-owners and nationalist businessmen are interested in the
success of the struggle for national democracy.

On the other hand, the imperialists, their comprador agents,
their landlord and corrupt bureaucrat allies would rather have
semi-colonial and semi-feudal Philippines which they can easily
exploit.

The Filipino workers who are enlightened with the most advanced
ideas of this era are interested in a national democracy in the
Philippines because this rejects and supplants the political
power of foreign monopoly capitalism and landlordism. Because
this means actual sovereignty and genuine independence, Filipino-
owned industrialization, a thoroughgoing land reform and the
opportunity of the working class to establish and build up the
democratic power of the people and lead in the march to social
revolution and progress.

The Filipino peasants are interested in national democracy in the
same way that the workers are, but they are most interested in
national democracy because it breaks feudal chains and provides
them the substance of freedom.

All other patriotic segments of the population are interested in
national democracy because they are adversely affected by the ill
state of the nation and principally by the prevailing interests
of the big foreign businessmen, the compradors, the landlords and
the corrupt bureaucrats.

The State as an Instrument of Ruling Class Interests

The present state in the Philippines signifies the long-drawn
rule of certain classes over other classes. The class interests
that today dictate the state are those of the imperialists,
compradors and the landlords. The theory is bandied about that it
is the “ordinary citizens” who have created the present state and
who can use it as their own instrument. But this is contrary to
the fact that the state is merely the executor of the will and
interests of those exploitative classes ruling our society today.

A time has yet to come when the nature and character of the state
is changed by the national-democratic movement. The present state
is an instrument of the ruling classes to command order and
submission to the existing class relations in Philippine society
even if these are disadvantageous and antagonistic to the class
interests of the vast majority of the people. The power of the
state to command lies in its essence as an institution of
violence. What does the state have the armed forces, the police,
courts and prisons for, if not to keep the peace and order that
preserves a particular social order? When all suasive means have
failed to mislead or appease the oppressed people, the coercive
power of the state is ruthlessly used by the exploiting classes
to pacify the national and social unrest that arises.

The nature and character of the present state in the Philippines
can easily be seen also in the regular operations of its civil
bureaucracy, its executive, legislative and judicial branches.
Look at the unfair executive agreements and treaties made with
the U.S. government. Look at the programme of the government and
the kind of contracts it expedites. Look at the prevailing
interests of congressmen and senators in their legislative
deliberations. Look at the pitiful common man who cannot afford
the cost of litigation in courts. There are many more things we
can bring up that can expose which classes are the subject of the
pacifactory or concessionary efforts of the state which is
primarily interested in the preservation of the ruling classes.

We have today a state that serves imperialist and feudal interest
and opposes the national democratic interests of the Filipino
people. And yet it is still pontificated that the Philippine
government is a government of the people, by the people and for
the people.

The Elections and Political Parties

The elections are supposed to be a decisive process or measure by
which the Philippine political system is to be established and
preserved. Elections are supposed to allow the people to choose
their representatives democratically. But the question that
should be propounded by serious students of the Philippine
political system is this: Is the electorate actually allowed to
make a real and fundamental choice, say, a choice between
political parties and candidates who stand for national democracy
and those who stand for opposite interests?

It is superficial to say that a basic political choice is made
possible to the electorate with the mere existence of two
parties. A study of the platforms and the principal driving
forces behind the Nacionalista Party and the Liberal Party shows
that they are basically the same.

Political campaigns require heavy financial support. It is
standard operating procedure for the two parties to collect from
moneyed interests, imperialist comprador and landlord.
Nationalist businessmen give modest financial support to the
political parties and candidates but they are not as hard-driving
a force as the imperialists and the compradors who have the
greater capability for financing electoral campaigns.

The basic similarity of standpoint of the two parties is such
that big vested interests play it safe by giving financial
support to both parties and all candidates. Whoever wins, it is
still the vested interests that prevail.

It is not only the fact that the electors go through the motion
of voting for their candidates that create the illusion that a
free and democratic choice of leadership is possible in this
country. It is also the fact that there are so many politicians
who style themselves as men of humble origins and as men of the
masses. And yet it is clear that they run for public offices
because they themselves are members or running dogs of the
exploiting classes.

A percipient study of the Philippine politics would reveal that
to become a mayor in a municipality, one must ordinarily have the
support of the landowners who dictate blocs of passive tenant
votes and that of the municipal bourgeoisie which includes the
town professionals and the barrio captains who are usually rich
peasants as ward leaders.

To run for congressman or governor, one has to get the same kind
of classes support that a mayoralty candidate gets on a smaller
scale. Within the province, the issues fought out skirt the
problem of land although the basic class demand of the majority
peasant population in the province is land reform. If it is ever
mentioned in electoral campaign, what is skirted is the necessity
for the poor peasants or the sharecroppers to band themselves
together as a political force independent of the political
control by rich peasants and the landlords themselves.

On the national scale, the politicians play it safe by not
antagonizing the big vested interests who are potential or tested
campaign contributors or partners in business. The big
conservative politicians play to the tune of the ruling class
interests. They often do not mind when they discover that certain
corporations and business groups put money on both sides of the
electoral campaign unless the disparity of support amounts to
“non-neutrality”.

The interests of the Filipino “middle class” may at times be
orated upon by certain politicians and this would make them
appear “progressive”. But all their words are meant to
“reconcile” opposing class interests.

The Nacionalista Party and the Liberal P{arty today monopolize
the elections as the organizational instruments of basically the
same vested class interests. Even the Progressive Party of the
Philippines, which apparently received a great deal of financial
support from conservative sources, has shown its utter
incapability to beat the electoral machinery of the Liberal Party
and Nacionalista Party.

The stability of the two-party system will for sometime signify
the stability of the regime of the ruling classes. But let us
watch with the keenest interest the growing realization by the
people that the NP and LP are no different from each other and
are not wholesome for the masses of the people. The masses are
beginning to demand a new alternative party, truly different from
the well-established conservative political parties. They are
beginning to see the elections as a farce, as a mere occasion for
the vested interests at the top to give the electorate the false
illusion of democratic choice from among a highly limited range
of personalities who have no basic political differences but who
agree on taking personal advantage of their public offices, the
winning of which is so expensive that the normal outcome consists
of corrupt bureaucrats.

The Making of “Public Opinion” and Political Power

Outside of the party machinery and outside of the government
facilities that an incumbent government official can use to make
his political campaign, there are other instruments which can be
used to make “public opinion” and build up political power. There
are the mass media and the mass organizations that are always
dictated upon by a definite class or some definite classes. These
are intermediate instruments in the building of political power
and influence either within the established political system or
without and against it.

The mass media, newspapers, radio, TV, movies and others are
accessible mainly to political personalities and parties that can
afford to shoulder the necessary fees and are in a social
position to influence the slant of information, programmes and
opinion campaigns. The ownership of the mass media is, in the
first place, in the hands of corporations that are controlled and
influenced businesswise by imperialist and reactionary interests.

It takes not a few millions of pesos to finance an electoral
campaign under the Philippine political system. There is a
curtain of finance that shuts out the political organizations of
the working class and peasantry from having an “equal” chance to
utilize the reactionary mass media.

The big corporations are themselves organizations of the big
vested interests that can exert a great deal of political
influence, especially among their stockholders and among
employees who may not as yet be radicalized. These corporations
are in turn organized into chambers of commerce and advertisers
groups which serve as important lobby groups.

Individual big businessmen are leading members of civic clubs,
like the Rotary, Lions, Jaycees and other American-style clubs,
which include a good number of social-climbing professionals and
managers. All these seemingly harmless aggrupations serve as
contact points not only for business connections but also for
political combinations.

There are organizations of landlords, whether they are sugar and
coconut exporters or rice and corn dealers. There are also
organizations of big loggers and mining magnates. They serve as
political pressure groups on the government, political parties
and personalities. Their scope of power is both national and
local.

The “middle class” has the professionals’ organizations, highly
localized merchants’ associations and community clubs. These
serve as channels for “public opinion” from the top. Members of
the middle social strata have the special talent for echoing
opinion that they derive from the mass media. They are newspaper
subscribers, TV watchers, and radio listeners. When it comes to
opinion of national significance, they merely echo the dominant
going opinion in the mass media. Through their mass organizations
they take the initiative of adopting some collective opinion but
this opinion is usually of limited scope and, unwittingly, they
merely apply locally the “public opinion” that the big political
interests at the center of communications are trying to spread.

At the lower levels of our society, there are the trade union in
factories and mines, peasant association in farms, the official
barrio councils and neighborhood clubs. But these aggrupations of
workers and peasants have various class tendencies.

Among the barrio councils in the Philippines today, the vast
majority are still controlled by rich and upper middle peasants
who oftentimes are political agents of the landlords and the
municipal bourgeoisie. Among peasant associations, there are
those controlled by landlords themselves or by their political
agents. There are those controlled by rich and middle peasants
associations which are controlled by poor peasants and lower
middle peasants and are well-led.

In city slums and in the farms, there are special organizations
controlled by agencies of the United States government and the
Philippine government and by religious corporations. They play
the role of restraining the masses from taking part in any
serious national democratic movement.

As in the case of the mass media, class analysis must be made in
the case of mass organizations. We have to stick to class
standpoint in studying even the supposedly lower-class
organizations.

The type of mass organizations predominating in the Philippines
now is also part of the curtain alienating the true interests of
the masses from those of the native oligarchy and imperialism.
This curtain also serves to block off the political advance of
the working class and the peasantry. The predominating mass
organizations which maintain basic allegiance to the ruling class
interests are purveyors of wrong ideas misleading the masses.

For the political power of the masses to develop, the working
class and the peasantry must recognize their own class interests
and struggle for them; and establish and develop mass
organizations, a system of public-opinion making and a political
party that would genuinely struggle for their own class
interests.